บทที่ 569

เสิ่นอวี๋ตะลึง “???” น้ำที่เพิ่งดื่มลงไปแทบพุ่งออกมา!

คายเงินทุกสตางค์ออกมานี่มันหมายถึงอะไร?

เงินที่ฟู่สือถิงให้เธอมันเป็นของเธอแล้ว!

จะให้คายมาจากไหน?

“ฉินอันอัน ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณต้องการคืนเงินให้ฟู่สือถิง ดังนั้นคุณจึงต้องการเงินมาก” เสิ่นอวี๋กล่าวอย่างกังวล “แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะมาขอเงินจากฉัน! ฉันต้องใช้ความพยายามและเวลาเท่าไรในการรักษาอิ๋นอิ๋น…”

“แต่คุณไม่ได้ทำการผ่าตัดให้อิ๋นอิ๋นนี่” ฉินอันอันพูดอย่างใจเย็น “ฉันแค่บอกให้คุณคายเงินสองพันล้านออกมา ไม่ได้บอกให้คุณคายดอกเบี้ยด้วย ผลประโยชน์เหล่านั้นถือได้ว่าเป็นผลตอบแทนจากการทำงานอย่างหนัก!”

เสิ่นอวี๋ตกใจมากจนริมฝีปาแดงของเธอกระตุก แต่เธอก็พูดไม่ออก

‘น่าขัน!’

‘ฉินอันอันไร้สาระมาก!’

“เสิ่นอวี๋ ไม่มีใครบอกคุณเหรอว่าไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ?” ฉินอันอันยิ้มเยาะ “ที่คุณโกงฟู่สือถิงนับว่ากล้ามาก แถมยังรับเงินจากเขาอีก คุณไม่กลัวตายเหรอ?”

ดวงตาของเสิ่นอวี๋เบิกกว้าง เธอพูดด้วยความโกรธ “ฉินอันอัน อย่าพึ่งเอาความจริงที่ว่าคุณเป็นศิษย์คนสนิทของศาสตราจารย์ฟูชิงมาพูดเรื่องไร้สาระต่อหน้าฉัน! ยุคนี้เราให้ความสนใจกับหลักฐาน คุณคิดว่าคุณสามารถลบมันได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำเหรอ?!”

“โอ้ คนดี… แสดงเป็นคนดีอยู่งั้นหรือ?” ขณะที่ฉินอันอันกำลังพูด พนักงานเสิร์ฟก็เดินเข้ามาพร้อมน้ำผลไม้

เธอหยิบน้ำผลไม้ขึ้นมาจิบให้ชุ่มคอ

เสิ่นอวี๋กำนิ้วแน่นและจ้องเธอด้วยสายตาเคืองแค้น “ฉินอันอัน เอาหลักฐานมา! ถ้าไม่มีหลักฐาน ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร มันก็ไร้ประโยชน์! อย่าคิดว่าฟู่สือถิงชอบคุณ คุณจะสามารถทำตัวไม่มีเหตุผลต่อหน้าฉันได้! ฉันไม่ยอมหรอก!”

ฉินอันอันจิบน้ำผลไม้เล็กน้อยแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาช้า ๆ

“คุณจะทำอะไร? คุณจะโทรหาฟู่สือถิงเหรอ!” เสียงของเสิ่นอวี๋สั่นเล็กน้อย “คุณโทรหาเขาก็ไม่มีประโยชน์หรอก! ตอนนั้นมีคนมากมายที่สามารถเป็นพยานให้ฉันได้!”