บทที่ 570

จินจือกรุ๊ป

หลังจากที่เสิ่นอวี๋บอกหวังหว่านจือถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งน้ำตา หวังหว่านจือก็มีสีหน้าบูดบึ้งมาก

“ฉันไม่มีเงินจะคืนเงินให้เธอมากขนาดนั้นหรอก!” หวังหว่านจือพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “เงินหมดไปตั้งนานแล้ว ถ้าเธอไม่เชื่อก็ไปถามฝ่ายการเงินได้เลย! ดูสิว่าในบัญชีบริษัทยังมีสองพันล้านเหลือไหม!”

เสิ่นอวี๋สูดลมหายใจ “หวังหว่านจือ มีดไม่ได้อยู่บนคอของป้า แน่นอนป้าต้องบอกว่าไม่มี! ถ้าป้าเป็นฉัน ป้าจะทำยังไง?”

หวังหว่านจือหันมาต่อต้านเธอ “ฉันไม่ได้โง่เหมือนเธอ! ที่แม้กระทั่งเก็บเงินที่ตัวเองหามาได้ไว้ไม่อยู่! ถ้าเธอรู้ว่าตัวเองเก็บมันไว้ไม่ได้ เธอก็แค่หนีไปให้ไกล ๆ กับเงินสองพันล้านสิ!”

“ตอนที่ป้าขอให้ฉันลงทุนกับป้า ป้าไม่ได้มีประพฤติแบบนี้นี่!” เสิ่นอวี๋รู้สึกราวกับมีไฟสุมขึ้นในใจ

ฉินอันอันให้เวลาเธอเพียงสามวันเท่านั้น

เธอต้องระดมเงินสองพันล้านให้ได้ภายในเวลาสามวัน! เธอไม่อยากให้ฟู่สือถิงรู้ความจริง

ถ้าฟู่สือถิงรู้ความจริง เขาจะไม่ใช่แค่ทวงเงินธรรมดา ๆ!

“แล้วเธอมาบอกฉันทำไม?! ถ้าฉันมีเงินมากขนาดนั้น ฉันคงคืนให้เธอไปแล้ว! เธอคิดว่าฉันจงใจสร้างเรื่องให้เธอเหรอ?” หวังหว่านจือเห็นแก้มของเธอแดงก่ำและรู้สึกได้ว่าเธอกำลังจะสูญเสียการควบคุมอารมณ์

หากยังโต้เถียงอย่างรุนแรงกับเธอต่อไป อาจมีปัญหาเกิดขึ้นได้

“เสิ่นอวี๋ ทำไมเธอไม่ลองถามแฟนของเธอดูล่ะว่าเขามีเงินเท่าไหร่? ฉันจะลองโทรหาแผนกการเงินดูว่าบริษัทสามารถถอนเงินได้เท่าไหร่…ตกลงไหม?” น้ำเสียงของหวังหว่านจือสงบลง

เสิ่นอวี๋น้ำตาคลอ “ฟู่เย่เฉินเป็นแค่ขยะะไร้ความสามารถ! ให้ฉันคาดหวังเงินจากเขาสู้ฉันหาเองดีกว่า! ป้ารีบโทรหาแผนกการเงินเร็ว ๆ!”

หวังหว่านจือสูดหายเข้าลึก ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ตั้งโต๊ะของเธอขึ้นมากดหมายเลขภายในของแผนกการเงิน

โทรศัพท์เชื่อมต่อสายอย่างรวดเร็ว หวังหว่านจือถามขึ้น “ตอนนี้เราสามารถถอนเงินได้เท่าไหร่?”

“คุณหวัง คุณต้องการเท่าไหร่ครับ?”

หวังหว่านจือเหลือบมองเสิ่นอวี๋และพูดน้ำเสียงกังวล “สองพันล้าน!”

“เรื่องนั้น...คุณหวัง เราไม่ได้มีเงินมากมากขนาดนั้นนะครับ! ตอนนี้ในตู้เซฟมีเงินแค่หนึ่งร้อยล้าน…”