บทที่ 573

“พี่โจว ฟู่สือถิงยกเลิกบัตรธนาคารที่เขาใช้เป็นประจำหรือเปล่าคะ?” ฉินอันอันเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปทางโจวจื่ออี้

โจวจื่ออี้ผงะไปชั่วขณะ “เขาไม่เคยให้ผมจัดการเรื่องนี้ ดังนั้นผมเองก็ไม่ค่อยรู้ บัตรของเขาโอนเงินไม่ได้งั้นเหรอ?”

ฉินอันอันพยักหน้า

“พรุ่งนี้ผมไปทำงานแล้วจะไปถามให้นะ” โจวจื่ออี้พูดอย่างกระอักกระอ่วน “บางทีเขาอาจจะไม่อยากรับเงินจากคุณแล้ว!”

“น่าสนใจจริง เขาอยากให้ฉินอันอันเป็นหนี้เขาไปตลอดชีวิตหรือไง?” หลีเสี่ยวเถียนพุ่งเป้าไปที่โจวจื่ออี้ “ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเขากับถังเชี่ยนเป็นยังไงกันแน่? เฮ่อจุ่นจือบอกว่ากินข้าวด้วยกันครั้งก่อน เขาพาถังเชี่ยนไปด้วย”

เหงื่อร้อนผะผ่าวแตกเม็ดบนหน้าผากโจวจื่ออี้ “…ความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมงานไง! เขารู้จักกับถังเชี่ยนมานานแล้ว บางครั้งเขาก็เลยพาถังเชี่ยนไปทานข้าวด้วย”

“คุณโกหก! เฮ่นจุ่นจือบอกว่าถังเชี่ยนตักอาหารให้เขา แล้วเขาก็กินมันด้วย… ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมงานในบริษัทของคุณเป็นแบบนี้งั้นเหรอ?”

โจวจื่ออี้ตอบ “หลีเสี่ยวเถียน คุณไม่เห็นต้องพูดแบบนี้ต่อหน้าฉินอันอันกับเด็ก ๆ เลย”

“คุณเองก็รู้สึกอายเหรอ?” แต่ไหนแต่ไรหลีเสี่ยวเถียนอยากพูดอะไรก็พูด นั่นเป็นนิสัยที่เด่นชัดของเธอ

“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเรื่องอาย? ฉินอันอันเป็นคนขอเลิก ในเมื่อเลิกกันแล้ว เจ้านายของผมจะคบกับใครก็ได้ตามที่เขาต้องการ…”

“ในที่สุดคุณก็ยอมรับแล้วว่าตอนนี้เขาคบกับถังเชี่ยน” หลีเสี่ยวเถียนหัวเราะอย่างเย็นชา

“คุณมาอารมณ์เสียอะไรใส่ผมล่ะ? ฉินอันอันขอให้เขากลับไปใช้ชีวิตแบบเก่าของเขาไม่ใช่หรือไง?” โจวจื่ออี้รู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย “ถ้าตอนนี้ฉินอันอันหึง งั้นผมก็พูดได้แค่ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉินอันอันนั่นแหละ!”

หลีเสี่ยวเถียนโกรธจนปากคอสั่น

ไมค์ตะคอกว่า “โจวจื่ออี้! บ้าเอ๊ย คุณนี่มันเกินไปแล้วนะ! ที่นี่บ้านใคร คุณมองให้ชัด ๆ จะดีกว่า!”

โจวจื่ออี้ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีทันใด “ขอโทษแล้วกัน! ผมไปล่ะ!”

หลังจากที่โจวจื่ออี้จากไปแล้ว บรรยากาศในห้องกินข้าวก็เปลี่ยนเป็นประหลาดมาก

“อันอัน ขอโทษนะ” หลีเสี่ยวเถียนพูดอย่างรู้สึกผิด “ทั้งหมดเป็นเพราะปากของฉันเอง…”

ไมค์พูดขึ้น “ฉันไม่ควรพาเขากลับมากินข้าวด้วยเลย”