บทที่ 574

หลังจากเงียบไปสองวินาที ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อีกต่อไป เขาตะโกนเรียกชื่อเธอ “ฉินอันอัน!”

เสียงของเขาปิดบังความห่วงใยและใส่ใจที่มีต่อเธอไม่อยู่

หลังจากเธออาเจียนอยู่สามสี่ครั้ง ความรู้สึกคลื่นไส้ก็หายไป

อารมณ์ของเขาค่อย ๆ สงบลงและพูดเสียงแหบแห้ง “ฉินอันอัน ถ้าคุณไม่สบายก็ไปนอนบนเตียง”

“ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณมาสงสารฉัน!” เธอโกรธกับสิ่งที่เขาเพิ่งพูด

ถังเชี่ยนดีทุกอย่าง นั่นเขาไม่ต้องมาบอกเธอ!

“ผมสงสารลูกของเรา!” เสียงของเขาตึงเครียด นิ้วจับโทรศัพท์แน่นขึ้น

“คุณสงสารเขาทำไม?” เธอเย้ยหยัน “สงสารที่ไม่ถูกทำแท้งงั้นเหรอ?!”

“ฉินอันอัน คุณจำเป็นต้องก้าวร้าวขนาดนี้ด้วยเหรอ?!” ฟู่สือถิงเกือบนึกสงสัยแล้วว่าตัวเองเป็นคนชั่วร้ายแบบที่เธอว่าจริง

เห็นได้ชัดว่าเขามีความสุขมากกับการมาของลูก เฝ้ารอวันที่ลูกจะคลอดออกมา

ตอนที่เกิดอุบัติเหตุ เขาเจ็บปวดใจมากเช่นกัน

“ใครก้าวร้าวก่อนล่ะ?” ฉินอันอันนั่งอยู่บนขอบเตียง ดวงตาของเธอแดงก่ำ นิ้วมือกำผ้าปูที่นอนแน่น “ถังเชี่ยนว่าง่าย พูดรู้เรื่อง… พูดคำที่คุณเพิ่งพูดอีกรอบสิ!”

ริมฝีปากฟู่สือถิงขยับ แต่ไม่พูดออกสักคำ

“อย่าทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้อีก!” เธอพูดอย่างรุนแรงแล้ววางสาย

......

ฟู่สือถิงหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

เมื่อกี้เขาหุนหันพลันแล่นมากเกินไป

ด้วยความโกรธ เขาลืมไปว่าตอนนี้เธอกำลังท้องลูกของพวกเขา

เขาพูดแบบนั้นกับเธอได้ยังไง?

“สือถิง พวกเราไปกินข้าวกันเถอะค่ะ!” ถังเชี่ยนเคาะประตูห้องทำงานเรียกให้เขาเลิกงาน