บทที่ 594

หลีเสี่ยวเถียนลงไปชั้นล่างพร้อมกับผลตรวจ

ฟู่สือถิงได้ยินเสียงฝีเท้าจึงมองไปที่บันได

ทั้งสองมองหน้ากัน และบรรยากาศที่น่าอึดอัดก็เกิดขึ้นทั่วทั้งห้องนั่งเล่น

“ประธานฟู่ อะไรพาคุณมาที่นี่ได้คะ?” แม้ว่าหลีเสี่ยวเถียนจะกลัวเขา แต่นี่คือบ้านของฉินอันอัน

เธอมีความมั่นใจมากพอสมควร

ฟู่สือถิงเพิกเฉยต่อความแปลกประหลาดของเธอ และมองไปที่ผลตรวจในมือของเธอ “ฉินอันอันยังหลับอยู่เหรอ?”

“ค่ะ คุณมาที่นี่เพื่อพาอันอันไปเอาผลตรวจเหรอ?” หลีเสี่ยวเถียนพูดพร้อมกับเขย่าผลตรวจ “เธอไปเอามาแล้ว”

“เอามาให้ฉัน” ฟู่สือถิงเดินไปหาเธอในสองก้าวแล้วยื่นมือออกไป

เสี่ยวเถียนซ่อนผลตรวจไว้ด้านหลังเธอแล้วล้อเลียนเขา “หน้าของคุณหายแล้วเหรอ? ฉันนึกว่าคุณจะไม่มาเจออันอันแล้วเสียอีก คิดไม่ถึงว่าศักดิ์ศรีของเด็ก ๆ ยังดีกว่าหัวใจคุณเสียอีก!”

สีหน้าของฟู่สือถิงมืดมนและเย็นชาเมื่อเขาได้ยินคำเสียดสีของเธอ

“คุณใส่ใจลูกขนาดนี้ เป็นเพราะคุณต้องการคนไปสืบทอดบัลลังก์ในตระกูลคุณเหรอ?” หลีเสี่ยวเถียนไม่มีทางปล่อยเขาไปง่าย ๆ “โอ้ ตระกูลของประธานฟู่มีบัลลังก์ที่ต้องสืบทอดต่อไปจริง ๆ ด้วย! น่าเสียดายที่สิ่งต่าง ๆ ไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้… ลูกของคุณกับอันอันคนนี้ไม่สามารถคลอดออกมาได้!”

ร่างกายของฟู่สือถิงเกร็งขึ้นทันที

ดวงตาที่แหลมคมของเขาราวกับเหยี่ยวมองไปยังใบหน้าของหลีเสี่ยวเถียน อย่างต้องการจับการแสดงออกอันละเอียดอ่อนบนใบหน้าของเธอ

เขาต้องการรู้ว่าคำพูดของเธอเป็นจริงหรือเท็จ

“คุณคงไม่คิดว่าฉันโกหกคุณใช่ไหม?” หลีเสี่ยวเถียนมีสีหน้าตกใจ

ฟู่สือถิงไม่เห็นพิรุธบนในหน้าของเธอ แต่เขาก็ไม่เชื่อคำพูดของเธอ

เว้นแต่ฉินอันอันจะบอกเขาด้วยตัวเองว่าเด็กคนนั้นไม่รอด!

“ส่งผลตรวจมาให้ฉัน!” เขาตะโกนเสียงดัง “หลีเสี่ยวเถียน! อย่าบังคับให้ฉันต้องลงมือกับเธออีก!”

“คุณกำลังขู่ฉันอยู่เหรอ?” หลีเสี่ยวเถียนถอยหลังไปสองสามก้าว “ถ้าคุณตบฉันอีก อันอันไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”

“ส่งผลตรวจมาให้ฉัน!” ฟู่สือถิงเดินเข้ามาหาเธอในสองก้าว จับแขนของเธอไว้แน่นด้วยมือข้างหนึ่ง และอีกมือก็คว้าผลตรวจ!

“ไอ้สารเลว! ฉันเจ็บนะ!” หลีเสี่ยวเถียนรู้สึกเหมือนแขนของเธอจะถูกเขาบดขยี้!

เธอใจเสีย!

เธอไม่ควรไปยั่วยุเขา! ผู้ชายคนนี้บ้าคลั่งและไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น!

ฟู่สือถิงหยิบผลตรวจจากมือของเธอ