บทที่ 603

“แล้วทำไมคุณต้องช่วยเก็บรักษาบัตรธนาคารของเขาด้วยล่ะ? คุณเป็นแม่เขารึไง? ความรักของแม่เปล่งประกายอัตโนมัติเวลาเห็นผู้ชายหน้าตาดีงั้นเหรอ?”

เขาพูดเน้นทุกคำอย่างดุดันและไม่ยอมแพ้

ฉินอันอันขมวดคิ้ว

สมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ

เธอรู้นานแล้วว่าพูดจาอย่างมีเหตุผลกับผู้ชายคนนี้ไม่ได้

เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ จนเสียงทะเลาะวิวาทปลุกคนอื่น ๆ ในคฤหาสน์ เธอจึงลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปตรงหน้าเขา “ไปคุยกันในห้อง”

หลังจากที่เธอพูดประโยคนี้ เขาลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว

เขาจับแขนของเธอแล้วพาเธอไปที่ห้องนอนของเขา

วินาทีที่ประตูห้องปิดลง ฉินอันอันก็พูดเข้าประเด็น “ฟู่สือถิง ฉันไม่อยากเสียเวลากับคุณ พรุ่งนี้ฉันจะต้องเห็นผลงานของจิ้นซือเหนียนที่แบนกลับมาเหมือนเดิม! คุณรังแกฉันได้ แต่คุณไม่มีสิทธิ์มารังแกเพื่อนของฉัน! ถ้าคุณคิดว่าฉันกำลังข่มขู่แล้วล่ะก็ งั้นก็คอยดูแล้วกัน!”

“คุณเอาเด็กในท้องมาขู่ผมเหรอ?” ดวงตาเรียวยาวของฟู่สือถิง จับจ้องที่ส่วนท้องของเธอ

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยราวกับล้อเลียนเธอ

ไม่มีทางที่เธอจะทำอะไรที่เป็นการทำร้ายเด็ก ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงการเอาเด็กมาข่มขู่เขาเลย!

เธอมองรอยยิ้มในดวงตาของเขา ในใจรู้สึกโกรธเคืองเป็นอย่างมาก “ฟู่สือถิง คุณมันปัญญาอ่อนจริง ๆ! คุณไม่ได้ไปเจรจาธุรกิจเหรอ? ไม่ได้รับสายฉันไม่ใช่รึไง? ตอนนี้ยังมาบังคับให้ฉันมาหาคุณ...คนที่ไร้สาระที่สุดก็คือคุณ!”

รอยยิ้มบนใบหน้าเขาหายไปจนหมด “นี่คือท่าทีที่คุณขอร้องผมสินะ!”

“ฉันมาเจรจากับคุณไม่ได้ขอร้องคุณ อย่าคิดว่าตัวเองมีเงินสกปรกเยอะเข้าหน่อยก็จะตัดสินชีวิตคนอื่นได้ตามใจ! ถ้าพรุ่งนี้คุณไม่ยกเลิกการแบนจิ้นซือเหนียน คืนพรุ่งนี้ฉันจะไลฟ์สดต่อ!” ฉินอันอันเยาะเย้ย “คุณกล้าบล็อคฉันเหรอ?”

แน่นอนว่าเขาไม่กล้า

ถ้าเขากล้าทำอะไรเธอ ตอนที่พวกเขาถ่ายทอดสดคืนนี้ เขาคงลงมือไปแล้ว!

เขามองไปที่คางที่เชิดขึ้นเล็กน้อยของเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง “ไลฟ์สดต่องั้นเหรอ?”