บทที่ 606

เมื่อฉินอันอันได้ยินเสียงของเขาแล้ว ความหนาวเย็นก็ปะทุออกมาบนแผ่นหลัง

วันนี้เขาไม่ทำงานเหรอ? เขาอยู่บ้านรอเธอตื่นโดยเฉพาะเลยเหรอ?

เธอหันกลับมาอย่างกระอักกระอ่วนใจแล้วมองไปทางเขา

เขาสวมชุดเป็นทางการและมีสีหน้าเคร่งขรึม แสงนอกหน้าต่างส่องเข้ามาตกลงบนตัวเขา ทำให้เขาดูเย็นชายิ่งกว่าเดิม

“ฉันเอาโทรศัพท์ของคุณไปส่งข้อความ” เธอพูดตามความจริง “ฉันยอมรับว่าผิดที่หยิบมือถือของคุณไปโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ตอนที่คุณตัดสินใจแบนจิ้นซือเหนียนก็ไม่ได้ปรึกษาฉันเหมือนกัน”

เธอยอมรับว่าตัวเองทำผิด แต่ก็ไม่เสียใจที่ทำแบบนี้เลย

“ฉินอันอัน...”

“เรียกฉันทำไม? คุณอยากคิดบัญชีกับฉันใช่ไหม? เมื่อคืนฉันไม่ได้พูดเลยว่าจะค้างคืนที่บ้านคุณ คุณมันสารเลว!” ฉินอันอันเชิดคางขึ้นแล้วทำข้อตกลงกับเขา “ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะหุบปากแล้วปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเงียบ ๆ”

ฟู่สือถิงเจอคำพูดของเธอ จนเขาพูดไม่ออก

เมื่อป้าจางเห็นพวกเขาสองคนทะเลาะกันก็รีบเดินเข้ามาไกล่เกลี่ยสถานการณ์ทันที “อันอัน อาหารกลางวันพร้อมแล้ว คุณน่าจะหิวแล้วใช่ไหมคะ? คุณทานข้าวก่อนเถอะค่ะ!”

ไม่ทันที่ฉินอันอันจะเอ่ยปากปฏิเสธ ท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องจ๊อก ๆ ขึ้นมา

เมื่อเช้านี้เธอไม่ได้กินข้าวเช้า ตอนนี้เธอหิวมากจนหน้าอกติดกับหลังแล้ว

นับตั้งแต่ที่ท้องเธอโตขึ้น ความอยากอาหารของเธอเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า บางครั้งแม้แต่อาการคลื่นไส้เล็กน้อยก็ไม่มีผลต่อความอยากอาหารของเธอ

ฟู่สือถิงรู้สึกเหมือนโดนถังน้ำเย็นเทใส่

อารมณ์ทั้งหมดเย็นลงแล้ว

“คุณผู้ชาย คุณไปทานข้าวเถอะค่ะ! อย่าโกรธอันอันเลย ตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องก็ค่อนข้างลำบากอยู่แล้วนะคะ” หลังจากฉินอันอันออกไปที่ห้องกินข้าว ป้าจางก็หยิบแก้วกาแฟออกจากมือฟู่สือถิง

คำแนะนำของป้าจางได้ผลบางอย่างแน่นอน

ฉินอันอันหยิบโทรศัพท์ของเขาส่งข้อความให้นักข่าวแล้วเป็นยังไง? ไม่ได้ส่งรูปโป๊ของเขาเสียหน่อย ก็แค่ตบหน้าเขาไม่ใช่เหรอ? ใบหน้าของเขากับลูกในท้องเทียบกันแล้ว ลูกย่อมสำคัญกว่า

ห้องกินข้าว

สองคนนั่งตรงข้ามกัน