บทที่ 61

“รู้จักแน่นอน! เมื่อก่อนพวกเราดื่มด้วยกันบ่อย ๆ! ถังเฉียวเซินสนิทสนมกับถังเฉียนมาก เขาเคยบอกคุณหรือเปล่า?” เซิ่งเป่ยพูดเข้าประเด็น

ดวงตาฉินอันอันแสดงความประหลาดใจ “เขาบอกว่าเขากับถังเฉียนไม่ได้สนิทสนมอะไรกัน”

“เขาโกหกคุณแล้ว คุณหนูฉิน คุณต้องพิจารณาเรื่องนี้ให้ถี่ถ้วนนะ ทำไมจู่ ๆ เขาถึงอยากจะลงทุนกับคุณ? มันจะเป็นหลุมพรางหรือเปล่า?”

ฉินอันอัน “คุณจะบอกว่า นี่คือกับดักเหรอ?”

เซิ่งเป่ยส่ายหน้า “ผมอยากจะบอกคุณว่า พิจารณาปัญหาต้องคิดทุกด้าน บนโลกนี้ไม่มีอะไรที่ได้มาฟรี ๆ ไม่มีของดีตกมาจากฟ้า คุณกับถังเฉียนเพิ่งมีเรื่องกันไม่นานมานี้ ตอนนี้ถังเฉียวเซินก็เข้ามาลงทุนกับคุณ คุณไม่กลัวเหรอ?”

ฉินอันอัน “กลัว”

เซิ่งเป่ยพยักหน้า “งั้นคุณก็ต้องคิดให้รอบคอบ…พวกเรากินข้าวกันก่อนเถอะ ซื่อถิง! ฉันคุยกับภรรยาของนายเสร็จแล้ว นายเข้ามาได้แล้ว”

ฉินอันอันสำลักคำว่า ‘ภรรยา’

หลังจากที่เธอนั่งลงแล้ว ฟู่ซื่อถิงเดินไปอีกด้านหนึ่งแล้วนั่งลง

เซิ่งเป่ยเดินถือเหยือกพักไวน์มาจากเคาน์เตอร์บาร์

เติมอากาศให้ไวน์เสร็จแล้ว

“คุณหนูฉิน ดื่มสักหน่อยไหมครับ?” เซิ่งเป่ยวางเครื่องดีแคนเตอร์ลง แล้วหยิบแก้งทรงสูงมาสามแก้ว

ฉินอันอันส่ายหัว “ฉันดื่มไม่ได้ค่ะ คืนนี้ยังต้องเขียนวิทยานิพนธ์”

“อ้อ…ถ้าอย่างนั้นผมจะดื่มกับซื่อถิง…” หลังจากเซิ่งเป่ยรินไวน์ให้ตัวเองกับฟู่ซื่อถิงแล้วก็ถามฉินอันอัน “ซื่อถิงเมาเมื่อสองวันก่อน โชคดีมากที่มีคุณดูแล”

ฉินอันอันไอขึ้นมา “…ฉันไม่ได้ดูแลเขาค่ะ เขาหลับไป สักพักก็ดีขึ้นค่ะ”

“ก็ด้วยแหละครับ ซื่อถิงดื่มเก่งมาก พอเมาแล้วก็เงียบมากด้วย” เซิ่งเป่ยกล่าว “เขาไม่ชอบแสดงความรู้สึกตัวเอง…”

ฉินอันอัน “ฉันว่าเขาชอบแสดงความรู้สึกมากเลยนะคะ! เขาอารมณ์ไม่ดีก็จะขี้โมโห ฉันไม่เคยเห็นใครแสดงอารมณ์มากเท่านี้มาก่อนเลย”

เซิ่งเป่ยพูดไม่ออก “…”

ใบหน้าของฟู่ซื่อถิงกลายเป็นสีดำทันที

“กินข้าวซะ”

เมื่อเห็นสีหน้าเขาเปลี่ยนไป เธอรีบหยิบชามข้าวขึ้นมาแล้วยัดข้าวเข้าปากทันที

ภายในห้านาที เธอก็วางชามและตะเกียบลง และลุกออกจากโต๊ะ