บทที่ 618

ไมค์เหลือบมองฉินอันอันแล้วถาม “เธออยากลงไปคุยกับเขาไหม?”

ดูเหมือนว่าฉินอันอันจะไม่ได้ยินที่เขาพูด

สายตาของเธอมองไปนอกหน้าต่างรถ วิญญาณของเธอถูกชายข้างนอกพาไปแล้ว

ไมค์หยุดรถแล้วเปล่งเสียง “อันอัน ลงไปคุยกับเขาสิ”

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกตัวพลันเปิดประตูแล้วลงจากรถ

ตอนที่เธอนั่งอยู่ในรถมีเครื่องปรับอากาศอยู่ เธอจึงไม่รู้สึกถึงความร้อนของภายนอก

เมื่อเธอลงจากรถ คลื่นความร้อนก็ปะทะใบหน้าของเธอ ทำให้มีเหงื่อบาง ๆ ไหลออกมาบนหน้าผากเธออย่างรวดเร็ว

เธอเห็นว่าผิวหน้าของฟู่สือถิงขึ้นสีแดงจากการถูกแสงแดดดา หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ และเสื้อเปียกโชกจนเกาะติดกับผิวหนัง

เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าเขาต้องท่ามกลางความร้อนที่แผดเผาแบบนี้นานแค่ไหนแล้ว

“คุณฉิน ในที่สุดคุณก็กลับมา ถ้าคุณไม่กลับ วันนี้ชีวิตเจ้านายของผมคงจบสิ้นที่นี่แล้ว” บอดี้การ์ดของฟู่สือถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เรามาที่นี่ตั้งแต่แปดโมงเช้าและรอจนกระทั่งตอนนี้เลยนะครับ!”

ฉินอันอันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างติดอยู่ในลำคอ และร่างกายของเธอก็สั่นเล็กน้อย!

เมื่อนึกถึงว่าเขาใช้เวลาทั้งวันอยู่กลางแสงแดด ทำให้เธอไม่สามารถระงับความโกรธของเธอได้ เธอจึงพูดว่า “ฟู่สือถิง ฉันไม่อยู่บ้าน คุณไม่เห็นรึไง?!”

“คุณไม่รับสายผม คุณไม่เห็นเหรอ? ถ้าคุณอยู่ที่บ้านแต่ไม่อยากเจอผมล่ะ?!” เสียงของเขาแหบแห้งเพราะขาดน้ำ

ดวงตาของฉินอันอันพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

เธอแค่ไม่รับสายของเขาเมื่อคืน ถ้าเขาโทรหาเธอวันนี้ บางทีเธออาจจะรับสายก็ได้?

“คุณมาหาฉันทำไม?” เธอกลั้นน้ำตาแล้วถาม “เรื่องที่รุ่ยลาไปถ่ายรายการวาไรตี้หรือเปล่า? เธอกลับมาแล้ว คุณอยากพูดอะไรก็ไปบอกเธอสิ!”

เธอพูดเบา ๆ ลูกทั้งสองคนของเธอจะฟังเขาได้ยังไง?

“ทำไมรุ่ยลาถึงอยากหาเงินตั้งแต่อายุแค่นี้? เพราะเธอรู้ว่าคุณเป็นหนี้ผมหรือเปล่า?” เสียงของฟู่สือถิงเย็นชา “คุณเอาความกดดันที่ไม่ได้เป็นของเด็กมาสู่เด็ก ผมถามคุณหน่อย คุณเป็นแม่ภาษาอะไร?”