บทที่ 619

หลังจากที่เธอพูดจบก็เดินขึ้นไปชั้นบน

วันนี้วิ่งเต้นแยู่ข้างนอกทั้งวัน ตอนนี้ร่างกายจึงอ่อนเพลียมาก

หลังจากที่ไมค์มองเธอขึ้นไปชั้นบน เขาก็อุ้มรุ่ยลาแล้วเดินออกไป

ทั้งสองมาที่ตู้เอทีเอ็ม ไมค์ค่อย ๆ สอดบัตร

รหัสผ่านเขียนไว้ด้านหลังการ์ด เป็นวันเกิดของฉินอันอัน ดังนั้นจึงง่ายต่อการจดจำ

หลังจากป้อนรหัสผ่าน ไมค์ก็กดปุ่มตรวจสอบ

จู่ ๆ เลขศูนย์จำนวนนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

“...” ไมค์ถึงกับตาลาย!

รุ่ยลาอุทาน “ลุงไมค์! มีเงินเท่าไหร่คะ?! เลขศูนย์เยอะจนนับไม่ถ้วนเลย! อุ๊ย!”

ตัวเลขพวกนี้เกินกว่าความรู้ของรุ่ยลา

ไมค์กระแอมแล้วปล่อยมือและนับเลขบนหน้าจอ

จู่ ๆ รุ่ยลาก็ชี้ไปที่หมายเลขแรกบนหน้าจอแล้วพูดเสียงดังว่า “อันนี้เลขเจ็ดค่ะ”

ไมค์ “...ที่รัก เธอขัดจังหวะลุงนะ! ลุงนับถึงไหนแล้วเนี่ย? โธ่!”

“ลุงไมค์งี่เง่า! ถ่ายรูปแล้วเอาไปกลับไปถามแม่สิคะ! แม่หนูเห็นแวบแรกก็รู้แล้วค่ะ! ไม่ต้องนับนานเหมือนลุงหรอก!” รุ่ยลาทำหน้ามุ่ย “หรือไปถามแฟนของลุงก็ได้! เขาต้องฉลาดกว่าลุงแน่ ๆ!”

ไมค์หน้าแดงเมื่อถูกยั่วยุ “รุ่ยลา ลุงรู้ว่าเท่าไหร่ ไม่ต้องนับหรอก เจ็ดพันล้าน”

เนื่องจากฉินอันอันยังเป็นหนี้ฟู่สือถิงเจ็ดพันล้าน

รุ่ยลารู้สึกสับสนหลังจากได้ยินสิ่งนี้ เธอกระพริบตาใส “ลุงไมค์ เจ็ดพันล้านคือเท่าไหร่คะ? ซื้อของเล่นและเสื้อผ้าสวย ๆ ได้กี่ชิ้นเหรอคะ?”

ไมค์ไม่รู้จะตอบอย่างไรเพื่อที่เธอจะได้เข้าใจได้อย่างชัดเจนว่าตัวเลขนี้เยอะแค่ไหน