บทที่ 630

‘ผู้หญิงอยู่บ้านผู้ชายทั้งวัน แล้วผู้หญิงบอกว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเธอและไม่สามารถบอกใครได้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะธรรมดาได้ยังไง?’

ในมุมมองของฟู่สือถิง ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่เพียงแต่จะไม่ธรรมดาเท่านั้น แต่ยังเรียกได้ว่าพิเศษอีกด้วย!

“ผมรู้ครับ” เขาได้ยินเสียงของตัวเองโดยไม่มีอารมณ์ใด ๆ

ไม่สนใจเหรอ? ไม่ใช่ ไม่มีแรงต่างหาก

ฉินอันอันจะไปอยู่ที่บ้านของผู้ชายคนอื่นทั้งวันโดยไม่บอกเหตุผล เขาจะทำอะไรได้? ง้างปากเธอได้เหรอ?

ต่อให้เธอยอมอ้าปาด เธอก็คงไม่พูดอะไร

ที่โรงพยาบาล

เจ้าหน้าที่ตำรวจเผยหลักฐานว่าฉินอันอันไม่ได้อยู่กับเสิ่นอวี๋ในเวลาที่เกิดเหตุ

หลังจากได้ยินสิ่งนี้แล้ว เสิ่นอวี๋กลับไม่เชื่อ

“ตอนนี้ฉันตาบอด ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย จะให้เป็นไปตามที่คุณพูดคงไม่ได้… ฉันไม่เชื่อพวกคุณหรอก!” เสิ่นอวี๋กล่าวด้วยอารมณ์ที่รุนแรง

“คุณเสิ่น คุณสามารถบอกให้ญาติของคุณตรวจสอบหลักฐานเหล่านี้ได้นะครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดพร้อมกับมองไปที่ฟู่เย่เฉิน “คุณเป็นญาติของเธอหรือเปล่า?”

ฟู่เย่เฉินกล่าวทันที “คุณตำรวจ ผมเชื่อในผลการสอบสวนของตำรวจครับ”

เสิ่นอวี๋ตะโกนสุดปอด “เขาไม่ใช่ญาติของฉัน! คุณตำรวจ! เขาไม่ใช่!”

ในใจเสิ่นอวี๋รู้สึกเหมือนเป็นกระจกเงา คนที่ทำให้เธอตาบอด นอกจากฉินอันอันก็ยังมีฟู่เย่เฉิน!

ถ้าฟู่เย่เฉินไม่ช่วย ฉินอันอันจะลงมือคนเดียวง่าย ๆ ได้ยังไง?”

แต่เธอไม่กล้าพูดชื่อฟู่เย่เฉินออกมา