บทที่ 633

“คุณลุง ผมเสียใจมากที่เสิ่นอวี๋เป็นแบบนี้ ผมนอนไม่หลับมาสองวันแล้ว เธอเอาแต่อยากตาย ผมไม่อยากให้เธอตายจริง ๆ”

คุณพ่อเสิ่นพูดแทงใจดำ “คุณไม่อยากให้ลูกของพวกคุณตายเหรอ? คุณกับเสิ่นอวี๋ไม่เคยรักกันเลยนี่นา”

“ผมไม่อยากเถียงกับคุณ แต่ว่าคุณเองก็รู้ดีว่าเสิ่นอวี๋กับผมไม่ได้รักกัน” ฟู่เย่เฉินสีหน้าหนักใจ “ลูกของพวกเราบริสุทธิ์ ผมจะดูแลเสิ่นอวี๋อย่างดีจนกว่าเธอคลอดลูก หลังจากเด็กคลอดแล้ว ผมจะให้เงินคุณก้อนหนึ่ง คุณพาเสิ่นอวี๋กลับไปใช้ชีวิตที่ประเทศบี คุณบอกตัวเลขมาแล้วผมจะพยายามอย่างเต็มที่และรับรองว่าคุณและเสิ่นอวี๋ไม่ต้องกังวลเรื่องความเป็นอยู่ไปตลอดชีวิต”

คุณพ่อเสิ่นไม่ได้ตอบทันที ดูเหมือนว่าเขากำลังคิดอยู่

เสิ่นอวี๋ยืนอยู่ในประตูห้องผู้ป่วยและได้ยินคำพูดของพวกเขาชัดเจน

ตอนนี้เธอไม่ใช่คนปกติอีกต่อไป แต่เป็นสินค้าชิ้นหนึ่ง

ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กในท้องยังมีค่าอยู่บ้าง ฟู่เย่เฉินไม่มีทางอยู่กับพวกเธอในห้องผู้ป่วยและยิ่งไม่มีทางเสนอตัวเลขให้พ่อ

เธอไม่มีอะไรจะพูดกับฟู่เย่เฉิน แต่เธอผิดหวังกับพ่อของเธอ!

เธอใช้มือคลำทางเพื่อเดินไปห้องน้ำ

นอกห้องผู้ป่วย หลังจากคุณพ่อเสิ่นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบฟู่เย่เฉิน “ฟู่เย่เฉิน แน่นอนว่าผมรักเงิน แต่คุณไม่ใช่ฟู่สือถิง คุณไม่มีทางให้ตัวเลขที่น่าพอใจสำหรับผมได้ พอเสิ่นอวี๋ออกมาจากโรงพยาบาล ผมจะพาเธอกลับประเทศบี จากนั้นจะพาเธอไปพบจิตแพทย์ เมื่อสภาพจิตใจของเธอดีขึ้น ค่อยให้เธอตัดสินใจเองว่าต้องการลูกหรือไม่”

“คุณกับเสิ่นอวี๋หัวสูงเหมือนกัน! ตอนที่คุณอาของผมต้องพึ่งพาเธอ เธอไม่เคยมองผมเลย” ฟู่เย่เฉินเยาะเย้ย “อย่าโทษว่าผมใจร้ายกับเธอ เธอไม่คู่ควรได้รับ”

ใบหน้าคุณพ่อเสิ่นดำทะมึนเหมือนก้นหม้อ “ลูกสาวของผมเป็นแบบนี้ อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าเป็นฝีมือคุณ! เธอพักอาศัยที่บ้านของคุณ จู่ ๆ จะถูกควักลูกตาได้ยังไง? ฟู่เย่เฉิน คุณนี่มันชั่วจริง ๆ คุณจะต้องได้รับผลกรรม!”

“เหอะ ๆ ตอนนี้พวกคุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม ถึงจะโดนกรรมสนอง ผลกรรมก็ไปตกที่พวกคุณก่อน!” ฟู่เย่เฉินพูดพร้อมกัดฟันกรอด แล้วหันกลับมาเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย

ในห้องผู้ป่วยไม่มีร่างของเสิ่นอวี๋

“เสิ่นอวี๋!” ฟู่เย่เฉินมองเตียงที่ว่างเปล่าแล้วแผดเสียงดัง!

คุณพ่อเสิ่นเองก็ส่งเสียงเรียกขึ้นมาว่า “เสิ่นอวี๋! ลูกหลบอยู่ที่ไหน?! รีบออกมาเถอะ! ลูกออกโรงพยาบาลได้แล้ว พ่อจะพาลูกกลับบ้าน! พวกเราจะไม่กลับมาที่ประเทศเออีก!”