บทที่ 646

เธอคิดว่าตัวเองกำลังฝัน

เพราะเธอเห็นชัดเจนว่าเหมือนมีแสงจาง ๆ อยู่รอบตัวเขา

จนกระทั่งเธอเดินทันตามหลังเขา จู่ ๆ เขาก็หันกลับมา เมื่อเธอเห็นดวงตาลึกล้ำของเขา และสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่เล็ดลอดออกมาจากร่างกายของเขา...ในที่สุดเธอก็ตระหนักว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

“คุณลงจากเตียงทำไม?” เขาพยุงแขนเธอ “ผมปลุกคุณหรือเปล่า?”

เธอส่ายหัว “เมื่อคืนฉันนอนนานมากแล้ว นอนนาน ๆ แล้วเวียนหัว”

“ให้ผมไปเดินเล่นกับคุณไหม?” เขาถามหมอแล้ว หมอบอกว่าทารกในครรภ์ไม่มีปัญหาอะไร สาเหตุหลักคือความวิตกกังวลของฉินอันอันทำให้อัตราการเต้นหัวใจเร็วเกินไปและหายใจลำบาก

ตราบใดที่เธอปรับอารมณ์และนอนหลับให้เพียงพอ ก็ไม่เป็นอะไร

แต่ถ้าเธอไม่รีบปรับตัวก็จะส่งผลต่อลูกในท้อง

ฉินอันอันมองออกไปนอกหน้าต่าง วันนี้อากาศดี ท้องฟ้าปลอดโปร่ง แสงแดดส่องสว่าง

เธอพยักหน้าและเดินออกจากห้องผู้ป่วยไปกับเขา

“ฉินอันอัน ปัญหาที่บริษัทของคุณพบก็แค่เรื่องเล็กน้อย” พวกเขาเดินออกจากแผนกผู้ป่วยใน เขาคิดและพูดว่า “ชีวิตคนเราไม่ได้ราบรื่นตลอดเวลาหรอก ไม่ว่าจะเป็นชีวิตหรือหน้าที่การงาน อยู่ที่ว่าเราจะหลุดพ้นจากสถานการณ์ความทุกข์ยากนั้นได้ไหมก็เท่านั้น”

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “คุณกำลังปลอบฉันเหรอ?”

“ความสามารถในการรับมือทางจิตใจของคุณยังต้องพัฒนา” เมื่อเขาเห็นว่าเธอมีสภาพจิตใจที่ดี เขาก็พูดตรง ๆ ว่า “ถึงแม้จะมีคนอื่นเอาเทคโนโลยีหลักและทำเงินที่คุณควรจะได้ไป แต่แล้วยังไงล่ะ? มันก็เป็นแค่การสูญเสียทางเศรษฐกิจเท่านั้น ตอนนี้คุณยังมีชีวิตอยู่ สุขภาพต้องมาก่อนเสมอ”

เธอพยักหน้า “แล้วตอนที่คุณป่วย คุณทั้งดื่มกาแฟและสูบบุหรี่ ก็เพราะคุณรู้ว่าสุขภาพต้องมาก่อน ถ้าคุณไม่ทราบถึงความสำคัญของสุขภาพ คุณคงดื่มยาปฏิชีวนะพร้อมไวน์ไปแล้วแน่ ๆ!”

ฟู่สือถิงถึงกับเถียงไม่ออก “...”

ดูเหมือนเขาจะกังวลมากเกินไป จริง ๆ แล้วเธอไม่ต้องการการปลอบใจแม้แต่น้อย

“ฮ่าฮ่า!” เมื่อเห็นเขาพูดไม่ออก เธอก็อดหัวเราะไม่ได้ “ดูตาคุณสิ แดงไปหมดแล้ว คุณไม่ได้นอนเหรอ? ถ้าคุณไปตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจตอนนี้ บางทีห้องผู้ป่วยของฉันอาจจะต้องยกให้คุณแล้วก็ได้”