บทที่ 651

ความทรงจำในใจของเธอขาดหายเป็นช่วงๆ เธอจำได้ราง ๆ ว่าหลีเสี่ยวเถียนส่งข้อความถึงเธอว่ามีเรื่องเซอร์ไพรส์และขอให้เธอรีบมา

แต่หลังจากที่เธอมาถึง เธอก็ไม่เห็นหลีเสี่ยวเถียน

หลังจากนั้นเธอก็เวียนหัวมากและเผลอหลับไป

ห้องที่เธออยู่ตอนนี้ไม่ใช่ห้องที่เธอเข้ามาตอนบ่าย

ใครพาเธอย้ายห้อง?

เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วรีบออกจากห้องส่วนตัว

หลังจากออกจากโรงแรมเธอก็โทรหาเฮ่อจุ่นจือ

“อันอัน โทรศัพท์มือถือของเสี่ยวเถียนหล่น ถ้ามีคนโทรมาหรือส่งข้อความมาขอยืมเงิน คุณต้องให้นะ!” เฮ่อจุ่นจือกล่าว

“โอ้... เธอทำโทรศัพท์หายตั้งแต่เมื่อไหร่?” ร่างของฉินอันอันชา

“ประมาณบ่ายสามโมง” เฮ่อจุ่นจือกล่าว “คุณไม่ได้รับข้อความยเลยเหรอ?”

ฉินอันอันสูดหายใจแล้วพูดว่า “ตอนนี้เสี่ยวเถียนอยู่กับคุณหรือเปล่า? ฉันอยากคุยกับเธอ”

“ได้สิ เธออยู่ชั้นบน ผมจะไปหาเธอ”

หลังจากนั้นไม่นาน เฮ่อจุ่นจือก็ยื่นโทรศัพท์ให้หลีเสี่ยวเถียน

“อันอัน! ฮือ ๆ โทรศัพท์ฉันโดนขโมย! โจรนั่นเลวมาก! ฉันโทรแจ้งตำรวจแล้ว แต่ตำรวจบอกคงเอาคืนได้ยาก ฉันยุ่งอยู่กับเรื่องนี้ทั้งบ่ายแล้ว ข้อมูลส่วนตัวในโทรศัพท์ของฉัน…” หลีเสี่ยวเถียนบ่น

“โทรศัพท์ของเธออยู่ที่ฉัน” เสียงของฉินอันอันเย็นชา “มีคนใช้โทรศัพท์มือถือของเธอส่งข้อความมาหาฉันในช่วงบ่ายและหลอกให้ฉันมาที่โรงแรมซีซาร์”

หลีเสี่ยวเถียน “หา?! ทำไมโจรถึงหลอกให้เธอไปที่โรงแรมล่ะ? อันอัน เธอโอเคไหม? อย่าทำให้ฉันกลัวสิ!”

“ฉันไม่เป็นไร” ฉินอันอันยังคงเวียนศีรษะเล็กน้อย “ฉันมาถึงโรงแรมแล้ว แต่ไม่พบใครเลย ฉันน่าจะถูกวางยาสลบและหลับไป นอกจากตอนนี้เวียนหัวนิดหน่อยแล้ว อย่างอื่นก็ไม่มีอะไรผิดปกติ”

“อันอัน รีบไปตรวจที่โรงพยาบาลด่วนเลย! ฉันว่าพฤติกรรมของโจรคนนี้มันแปลก ๆ!”

“อืม ไม่ต้องกังวล ฉันจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ อย่าบอกเรื่องนี้กับใครนะ ฉันกลัวว่าฟู่สือถิงจะเป็นกังวล” ฉินอันอันกล่าว