บทที่ 681

เขารู้อยู่แล้วว่าความสงบขนาดนี้จะต้องมีก่อนเกิดพายุลูกใหญ่กว่า!

เธอมีลูกสองคนแล้ว ตอนนี้ยังต้องการสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกคนที่สามอีก!

เธอไม่ยอมมอบลูกให้เขาเลยสักคน!

เธอใจร้ายจริง ๆ!

“คุณจะไม่ยอมเหรอ?” เธอไม่อยากให้เวลาเขาคิดนานเกินไป “ฟู่สือถิง ถ้าคุณไม่ยอม งั้นคุณกลับไปเดี๋ยวนี้เลย จนกว่าจะถึงเวลาคลอด อย่าโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีก”

น้ำเสียงที่เด็ดขาดของเธอ ทิ่มแทงใจเขาอย่างรุนแรง

ตอนที่เขาถามเธอว่าเธอต้องการอะไร ที่จริงแล้วยังมีอีกประโยคหนึ่ง ที่เขาเกือบจะโพล่งออกมา

ประโยคนั้นคือ “ขอแค่ผมมี ผมให้คุณได้ทุกอย่าง”

“คุณคิดว่าถ้าลูกอยู่กับผมจะต้องทุกข์ทรมานใช่ไหม?” เขาถามเธอด้วยดวงตาสีแดง

“ฉันแค่อยากให้ลูกอยู่กับฉันค่ะ” อารมณ์ของเธอค่อนข้างสงบขึ้นกว่าเดิมมาก “ชีวิตคนเรายังไงก็ต้องเจอความทุกข์แน่นอน ความทุกข์ไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือการปราศจากความรัก”

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดว่าผมจะไม่มีทางให้ความรักกับลูกได้?” เขาโต้กลับ

“ฉันไม่อยากเถียงกับคุณเรื่องนี้” เธอเค้นถามอีกครั้ง “คุณตอบฉันมาสิ ถ้าคุณตอบไม่ได้ ฉันจะถือว่าคุณไม่ยอม”

“แน่นอนว่าผมไม่ยอม” ลมหายใจร้อนรดบนแก้มเธอ “แต่ผมไม่ยอมแล้วจะทำยังไงได้? มีหลายอย่างที่ผมไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้”

“คุณไม่จำเป็นต้องเจ็บปวดขนาดนี้ ถ้าลูกอยากรู้จักว่าคุณในฐานะพ่อ ฉันก็จะไม่ห้าม” เธอกล่าว

เขายิ้มเยาะ “คุณก็รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นแบบนั้นได้เลย”

เสี่ยวหานเกลียดเขาเข้ากระดูก เสี่ยวหานไม่ยอมรับเขาและเขาจะนำเด็กอีกสองคนให้เป็นแบบนั้นตามไปด้วย

“หรือหากลูกไม่เรียกคุณว่าพ่อ คุณจะทำหน้าที่พ่อไม่ได้เลยเหรอ?” เธอเหน็บแนม “ฟู่สือถิง ในหลาย ๆ ครั้ง ถ้าไม่มีสิ่งที่เรียกว่าทางตัน อย่างถนนพัง คุณจะไม่สร้างสะพานเองเลยเหรอ?”

คำพูดของเธอทำให้เขามีสติ

ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง

หลังจากดื่มชาจนหมดถ้วยแล้ว ไมค์มองดูเวลา “หนึ่งชั่วโมงแล้ว พวกเขาคุยอะไรกัน ยังคุยไม่จบอีกเหรอ?”