บทที่ 680

“นั่นเป็นรถฟู่สือถิงไม่ใช่เหรอ?” หลีเสี่ยวเถียนมองไปที่รถหรูตรงประตูแล้วบ่น “ไมค์ ข้อมูลคุณผิดพลาดแล้ว!”

ไมค์อุทาน “ผู้ชายคนนี้เข้าใจยากจริง ๆ! คาดเดาอะไรไม่ได้เลย!”

“อันอัน เธออย่าไปเจอเขานะ ปล่อยเขาไว้นั่นแหละ ให้เขาอึดอัดใจจนนอนไม่หลับ ให้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเสียบ้าง!” หลีเสี่ยวเถียนพูดอย่างตื่นเต้น

ไมค์เห็นด้วยกับเธออย่างที่สุด ดังนั้นจึงเดินไปที่ประตูทันทีและเตรียมปิดมันลง

ฉินอันอันดึงแขนของเขาเอาไว้แล้วพูดว่า “ให้เขาเข้ามาเถอะ”

อีกไม่นาน ลูกก็จะคลอดแล้ว

เธอกับฟู่สือถิงยังมีเรื่องที่ต้องหารือกันให้เรียบร้อย

ต้องฉวยโอกาสครั้งนี้ พูดคุยทุกเรื่องกันให้จบ

“ฉินอันอัน เธอลืมเรื่องที่เธอต้องรู้สึกคับข้องใจแล้วงั้นเหรอ?” ไมค์โกรธสุด ๆ “ถ้าเธอให้อภัยเขาง่าย ขนาดนี้ เขาไม่มีวันได้รับบทเรียน แล้วต่อไปจะยิ่งแย่ลงไปอีก!”

“ไมค์ ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่” เธอมองไมค์ด้วยดวงตามั่นใจ “นายไม่ต้องกังวล ฉันไม่มีทางเสียเปรียบหรอก”

เฮ่อจุ่นจือรีบเข้ามาไกล่เกลี่ยสถานการณ์ “ในเมื่ออันอันพูดแบบนี้แล้ว พวกเราก็ไม่ต้องกังวลไปหรอก! คนนอกไม่ควรเข้าไปยุ่งเรื่องความรู้สึกนะ”

หลีเสี่ยวเถียนจ้องเขาเขม็ง “คุณอยู่ข้างไหนกัน? คุณดูอย่างไมค์สิ ถึงแม้ว่าเขาจะคบกับโจวจื่ออี้ แต่ใจของเขาอยู่ฝั่งอันอันมาตลอด”

เฮ่อจุ่นจือโต้กลับ “ที่รัก! คุณเข้าใจผมผิดแล้ว! ผมเคารพการตัดสินใจของฉินอันอันเต็มที่ต่างหาก ถ้าเธอต้องการพบพี่สือถิง ผมก็เห็นด้วย ถ้าเธอไม่อยากพบ ผมก็เห็นด้วยเหมือนกัน!”

หลีเสี่ยวเถียน “งั้นคุณก็เป็นแค่หญ้าหางหมาต้นหนึ่ง ไม่มีความคิดเห็นอะไรเป็นของตัวเองเลย”

เฮ่อจุ่นจือยิ้มเอาใจ “ครอบครัวเรามีความคิดเห็นคุณคนเดียวก็พอแล้ว… ซือเหนียนชงชาแล้ว พวกเราไปดื่มชากันเถอะ!”

พวกเขานั่งลงบนโซฟาแล้วดื่มชา

เมื่อเสี่ยวหานเห็นฟู่สือถิงเดินเข้ามาในลานหน้าบ้าน เขาก็พารุ่ยลากลับไปที่ห้องชั้นบนทันที

หลังจากนั้นไม่นาน ฟู่สือถิงก็เดินมาที่ประตูบ้านพัก

ดวงตาลึกของเขามองเข้าไปในห้องนั่งเล่น

ฉินอันอันนำรองเท้าสะอาดมาให้เขา