บทที่ 683

“ใช่” เขายืนยัน

“ฉันว่าคุณมาหาฉันเพื่อทะเลาะกับฉันโดยเฉพาะ” เธอยกเท้าขึ้นแล้วเตะข้างตัวเขา “อย่าเข้ามาใกล้ฉัน”

“ผมจะตกเตียงแล้ว” เขาประท้วงเสียงอู้อี้

เธอปีนลุกขึ้น เอื้อมมือไปสำรวจพื้นที่ว่างข้าง ๆ เขา

เขาดึงเธอไปกอดไว้ในอ้อมแขน “ฉินอันอัน ผมให้ทุกสิ่งที่คุณต้องการได้ คุณอยากได้อะไรอีก คุณบอกมาเลย…”

“ฉันไม่อยากได้อะไรแล้ว” เธอรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนจากตัวเขา และพยายามสลัดให้หลุดจากอ้อมแขนของเขา แต่เขากอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“ผมอยากให้คุณหลับในอ้อมกอดผม” เขาวางตัวเธอลงบนเตียงเบา ๆ และพูดเสียงแหบแห้งว่า “ขอเพียงคุณกับลูกแข็งแรง ผมก็ไม่ขออะไรอีกแล้ว”

“งั้นเหรอ?” เธอรู้สึกว่าตัวร้อนผ่าว ใจเต้นแรง “พอปิดไฟแล้วทำให้คุณหนังหนาขึ้นใช่ไหม?”

ด้วยเสียงดัง ‘พรึ่บ’ เขาเปิดไฟ

เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาอย่างอึ้ง ๆ และเห็นดวงตาที่ล้ำลึกของเขาไม่มีร่องรอยของการหยอกล้อหรือพูดเล่น

“คุณกับลูกจะต้องแข็งแรง” เขาพูดในสิ่งที่เขาเพิ่งพูดอีกครั้ง

ใบหน้าเธอร้อนผ่าว ขนตาลู่ลงเล็กน้อย “เข้าใจแล้วค่ะ ปิดไฟแล้วนอนเถอะ”

เขาปิดไฟแล้วโอบกอดเธอด้วยแขนเรียวยาวของเขา

เช้าวันรุ่งขึ้น

ตอนที่ฉินอันอันตื่น ฟู่สือถิงก็ตื่นตาม

“ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงครึ่ง” เธอเตือนเขา “คุณนอนต่ออีกหน่อยเถอะ”

“ผมไม่ง่วงแล้ว” เขาเหยียดแขนออก หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากโต๊ะข้างเตียง ต่อสายหาบอดี้การ์ด

เขาไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ จึงต้องให้บอดี้การ์ดเอามาให้

หลังจากวางสายไปไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ฉินอันอันเดินไปเปิดประตู จึงได้เห็นว่าบอดี้การ์ดของเขายืนอยู่ที่ประตูพร้อมถือเสื้อผ้าและอุปกรณ์อาบน้ำไว้ในมือ

“คุณเอามาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเหรอ?” เธอเอ่ยถาม