บทที่ 717

หลังจากฟู่สือถิงไม่สามารถติดต่อถังเชี่ยนได้ เขาก็โทรหาถังเฉียวเซิน

ถังเฉียวเซินรับสายเขา หลังจากที่ฟังเขาพูดเรื่องอาชญากรรมของถังเชี่ยนแล้ว ถังเฉียวเซินเงียบไปหลายวินาที

“ฟู่สือถิง ที่น้องสาวของฉันเปลี่ยนไปแบบนี้ นายเองก็มีส่วนครึ่งหนึ่ง ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะไม่ยอมให้เธออยู่ที่เอสทีกรุ๊ปแต่แรก นายไม่รักเธอก็อย่าให้ความหวังเธอสิ!”

ฟู่สือถิง “ฉันให้เธออยู่ที่บริษัทเพราะความสามารถการทำงานของเธอ!”

“ฉันรู้ แต่ในเมื่อเธอเจอนายทุกวัน จะไม่ให้เธอมีความหวังได้ยังไง? เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว พูดไปก็ไม่มีประโยชน์” ถังเฉียวเซินพ่นลมหายใจ “ถังเชี่ยนกำลังพักผ่อนที่เมืองนอก นายว่ามาเลย นายอยากให้เธอทำอะไร?”

“ฉันอยากให้เธอตาย”

“ฟู่สือถิง! เธออยู่กับนายมานานหลายปี นายต้องใจร้ายกับเธอขนาดนี้เลยเหรอ?” ถังเฉียวเซินสูดลมหายใจและไม่อาจยอมรับผลลัพธ์นี้ได้ “นายกับฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนมาด้วยกัน นายให้ทางออกเธอไม่ได้เลยเหรอ?”

“ฉันควรปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่และปล่อยให้เธอข่มเหงฉินอันอันต่อไปรึยังไง?”

“ฉันสัญญาว่าต่อจากนี้เธอจะไม่ไปหาเรื่องพวกนายอีก! ฉันจะควบคุมเธอเอง!” ถังเฉียวเซินพูดอย่างตื่นเต้น “ตอนนี้นายมีผู้หญิงที่รักอยู่ข้าง ๆ นายแล้ว และเธอยังคลอดลูกชายให้นายอีก ชีวิตของนายสมบูรณ์แบบแล้ว! คนมีเมตตาต้องปล่อยวาง! ตอนที่นายเป็นบ้า พระเจ้ายังให้โอกาสนายเกิดใหม่อีกครั้ง ทำไมนายไม่ให้โอกาสถังเชี่ยนบ้างล่ะ? ฉันขอให้คุณหมอออกใบรับรองอาการป่วยทางจิตกับถังเชี่ยนได้นะ!”

ฟู่สือถิงตะลึงไป “!!!”

คำพูดของถังเฉียวเซินเหมือนค้อนหนักที่กระแทกใส่เขา

ใบรับรองอาการป่วยทางจิต?!

ถังเฉียวเซินรู้ได้ยังไง?

ความเงียบของฟู่สือถิงทำให้ถังเฉียวเซินสูดหายใจเข้าและมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นอย่างมาก “ฟู่สือถิง ทุกคนต่างก็มีช่วงเวลาที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉันไม่อยากเปิดเผยรอยแผลเป็นของนาย แต่นายก็อย่ามาบีบบังคับให้น้องสาวฉันต้องตายสิ! ไม่อย่างนั้น ฉันจะสู้กับนายจนตายกันไปข้าง! ฉินอันอันคงไม่รู้เรื่องอื้อฉาวของนายสินะ? นายคงไม่อยากให้ภายภาคหน้าลูกชายของนายถูกคนวิพากษ์วิจารณ์ใช่ไหม? เพราะอย่างนั้นเรามาจบเรื่องนี้กันเถอะ!”

......

สีหน้าของฟู่สือถิงบึ้งตึงอย่างน่ากลัว

โจวจื่ออี้ไม่รู้ว่าถังเฉียวเซินพูดอะไรในสาย ถึงทำให้ฟู่สือถิงมีท่าทางเหมือนถูกคนรัดคอ

“เจ้านายครับ จะยังตามหาถังเชี่ยนอยู่หรือเปล่าครับ?” โจวจื่ออี้ตระหนักว่านี่อาจเป็นเรื่องค่อนข้างยุ่งยากจึงเอ่ยถาม