บทที่ 716

ฟู่สือถิงประคองตัวเธอแล้วอุ้มเธอไปนั่งที่โซฟา

“อันอัน คุณอยู่บ้านเถอะ ผมจะไปหาถังเชี่ยนเดี๋ยวนี้” ฟู่สือถิงมองตาเธอแล้วสัญญาว่า “ผมจะให้เธอชดใช้อย่างสาสม”

ฉินอันอันพยักหน้า

จากนั้นไม่นานฟู่สือถิงและโจวจื่ออี้ก็ออกไปด้วยกัน

ในรถ ฟู่สือถิงกดหมายเลขของถังเชี่ยนอยู่หลายครั้งถึงจะโทรติด

เมื่อก่อนเขาโทรหาเธอ เธอรับสายเกือบจะในทันที

หลังจากรับสายแล้ว เธอไม่พูดอะไร

เพราะเธอรู้ว่าที่เขาโทรมาย่อมไม่ใช่เรื่องดีเด็ดขาด

“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?” ฟู่สือถิงถามเสียงทุ้มลึก

ถังเชี่ยนขนลุกไปทั้งตัว “คุณมีธุระกับฉันเหรอ?”

“อืม”

“เรื่องอะไร? คุณพูดทางโทรศัพท์เลย! ฉันไม่กล้าไปเจอคุณหรอก” น้ำเสียงของถังเชี่ยนเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

ฟู่สือถิงสัมผัสได้ถึงความระมัดระวังตัวของเธอ เขาจึงพูดว่า “คราวก่อนที่ฉันลงมือกับเธอ ฉันรู้สึกว่าทำเกินไป จึงอยากขอโทษต่อหน้า”

ถังเชี่ยนหัวเราะออกมา “ถึงคุณคิดว่าตัวเองทำเกินไป คุณก็ไม่มีทางมาขอโทษฉันหรอก สือถิง ฉันรู้จักคุณดีเกินไป”

“เธอเข้าใจฉันผิดไปมาก เพราะฉันขอโทษฉินอันอันทุกครั้งที่ฉันทำผิดต่อเธอ”

“ฉันไม่ได้เข้าใจคุณผิด ฉันพูดว่าคุณไม่มีทางขอโทษฉัน ไม่ได้พูดว่าคุณไม่ขอโทษฉินอันอัน” ถังเชี่ยนรู้สึกเย็นชาในใจ “สือถิง สองวันมานี้ฉันได้คิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว เราทั้งสองคนคือความผิดพลาดตั้งแต่เริ่มต้น ไม่ว่าคุณทำอะไรฉัน มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด พี่ชายบอกว่าฉันสมควรโดนแล้ว ฉันก็คิดว่าเขาพูดถูก”

ความอดทนของฟู่สือถิงหมดลงแล้ว

เขาไม่อยากฟังเธอรำลึกถึงอดีตและสรุปประสบการณ์ของเธอสักนิด