บทที่ 729

เขาเดินไปยังห้องนอนที่ชั้นหนึ่งเงียบ ๆ

เมื่อเปิดประตู เขาเห็นไฟหัวเตียงเปิดอยู่ ดวงตาของฉินอันอันที่เปิดกว้างดูว่างเปล่าเหมือนถูกดึงวิญญาณออกไป

“อันอัน เจอแหล่งเลือดแล้ว” เขาเดินเข้าไปในห้องและบอกข่าวนี้กับเธอ

ข่าวนี้มีผลมากกว่าการปลอบใจใด ๆ

เมื่อได้ยินคำนี้ เธอลุกขึ้นทันที

เขารีบเข้าไปประคองเธอ

“อันอัน คุณพักผ่อนที่บ้านให้สบายใจ ผมจะไปดูที่โรงพยาบาล” เขามองใบหน้าของเธอที่ค่อย ๆ มีชีวิตชีวาขึ้นมาและปลอบใจเธอ “จื่อชิวจะดีขึ้นอย่างแน่นอน”

“เลือดถูกส่งให้จื่อชิวแล้วหรือยัง?” เธอจับแขนเขาและมองด้วยความหวัง

“หมอกำลังตรวจสอบเลือด เป็นเลือดที่เว่ยเจินส่งมา ไม่น่ามีปัญหา” เขากล่าวเสียงแหบ “สีหน้าของคุณดูไม่ดีเลย พักผ่อนก่อนนะ มีข่าวอะไรจากโรงพยาบาล ผมจะรีบบอกคุณทันที”

ฉินอันอันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หินที่กดทับใจเริ่มเลื่อนออกเล็กน้อย

“งั้นคุณไปโรงพยาบาลเถอะ!”

“อืม” เขาประคองเธอนอนลง เห็นเธอหลับตาแล้วจึงออกจากห้อง

เมื่อมาถึงห้องนั่งเล่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ถามป้าจางว่า “ป้ายจารึกอยู่ไหน?”

“ดิฉันโยนมันลงถังขยะไปแล้วค่ะ” ป้าจางขมวดคิ้ว “คนที่ส่งป้ายหลุมศพนี้มา ช่างชั่วร้ายจริง ๆ”

เขาเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ที่ถังขยะนอกบ้าน เขาเอาป้ายจารึกสีดำออกมา

ภายใต้ไฟถนน คำสลักสีขาวบนป้ายจารึกทิ่มแทงหัวใจเขาอย่างรุนแรง!

บอดี้การ์ดเห็นเขาเอาป้ายจารึกออกจากถังขยะ จึงถามด้วยความสงสัย “ประธาน ของสิ่งนี้เป็นสิ่งไม่ดี คุณจะเอาไปไหนครับ?” บอดี้การ์ดพยายามรับจากมือเขา

เขาไม่ปล่อยมือ “เปิดท้ายรถ”