บทที่ 730

เขาขมวดคิ้วพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดหมายเลขของเว่ยเจิน

โทรออกแล้ว และหลังจากนั้นไม่กี่วินาที เสียงที่เหนื่อยล้าของเว่ยเจินก็ดังขึ้น

“จื่อชิวเป็นยังไงบ้าง?”

“เว่ยเจิน เลือดมาจากไหน?” ฟู่สือถิงเดินไปที่มุมสงบและถามน้ำเสียงเคร่งขรึม “คุณน่าจะรู้ว่าผมกำลังถามอะไร!”

อิ๋นอิ๋นใช้เวลาเกือบทุกวันอยู่กับเว่ยเจิน

ดังนั้นความเป็นไปได้ของเลือดที่เว่ยเจินนำมาจึงน่าจะเป็นของอิ๋นอิ๋นมากที่สุด

เว่ยเจินไม่อยากโกหก แต่ก็ไม่อยากบอกตรง ๆ

“ฟู่ซือถิง ผมไม่คิดว่าระหว่างพวกเราสองคนจะมีความเชื่อใจกัน” เว่ยเจินกล่าวอย่างใจเย็น “ที่ผมพูดไป คุณจะเชื่อไหม? ก่อนหน้านี้ที่ผมอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างผมกับอันอันว่าไม่มีอะไรเกินเลย คุณเคยเชื่อผมบ้างไหม?”

ฟู่สือถิง “เรื่องหนึ่งก็คือเรื่องหนึ่ง”

“วันนี้ผมเหนื่อยมาก” เว่ยเจินไม่อยากคุยกับเขาต่อ “ถ้าจะถามว่าเลือดมาจากอิ๋นอิ๋นหรือเปล่า คุณก็ไปถามอิ๋นอิ๋นได้เลย เธอจะตอบคำถามของคุณแน่นอน”

“คุณคิดว่าผมจะไม่ถามเธอเหรอ? ตอนนี้ดึกมากแล้วผมไม่อยากรบกวนการพักผ่อนของเธอ” ฟู่สือถิงกล่าว

“ใช่ ตอนนี้ดึกมากแล้ว ผมเองก็ต้องพักผ่อน” เว่ยเจินกดดันเขาก่อนจะวางสาย “ผมเกรงว่าเลือดที่ส่งไปโรงพยาบาลคืนนี้จะไม่เพียงพอ คุณต้องหาเลือดเพิ่มโดยเร็วที่สุด”

“คุณคิดว่าผมไม่ต้องการช่วยลูกของตัวเองเหรอ?” หลังจากที่ฟู่สือถิงพูดแบบนี้ คำพูดที่เหลือก็จุกอยู่ในลำคอและไม่สามารถพูดได้

เขารู้ว่าเว่ยเจินก็พยายามช่วยหาเลือด ดังนั้นเขาจึงไม่โกรธเว่ยเจิน

ทั้งสองเงียบไปสักพัก เว่ยเจินก็พูดว่า “ฟู่สือถิง บาดแผลของอันอันไม่เหมาะที่จะวิ่งไปไหนมาไหน คุณควรคอยดูเธอไว้”

“รู้แล้ว”

“ผมจะวางสายแล้ว” เว่ยเจินแอบถอนหายใจ

เขารู้ว่าตอนนี้ฟู่สือถิงกำลังอยู่ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก ไม่เพียงแต่เขาจะต้องแบกรับความรับผิดชอบของพ่อเท่านั้น เขายังต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกชายของเขาเมื่อใดก็ได้ ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีฉินอันนัน...