บทที่ 731

......

ฟู่สือถิงเดินไปที่ม้านั่งด้านนอกห้องไอซียูแล้วนั่งลง

ไมค์นั่งลงข้างเขา

“กลับไปพักผ่อนเถอะ!” ฟู่สือถิงกล่าว

“ผมนอนดึกจนชินแล้ว กลับไปตอนนี้ผมก็นอนไม่หลับอยู่ดี” ไมค์เอนหลังบนเก้าอี้แล้วตรวจดูโทรศัพท์ “ผมกำลังหาแหล่งเลือดในประเทศบี… คุณบอกว่ามีคนกรุ๊ปเลือดพิเศษนี้ ทำไมไม่มีใครบริจาคเลย ราคาที่เราเสนอสูงไม่พอเหรอ?”

“ไม่ใช่ทุกคนที่รู้กรุ๊ปเลือดของตัวเอง ไม่ใช่ทุกคนที่มองเห็นความต้องการของเรา” ฟู่สือถิงมองด้วยสายตาเย็นชา “โลกนี้ใหญ่กว่าที่เราคิด มีคนจำนวนมากอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ไม่มีไฟฟ้าและน้ำ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอินเทอร์เน็ตคืออะไร”

ไมค์มองเขาอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า “สิ่งที่คุณพูดก็สมเหตุสมผล ฟู่สือถิง จริง ๆ แล้วผมรู้ว่าผู้หญิงพวกนั้นรักคุณเพราะอะไร คุณมีความสามารถมาก แต่บางครั้งคุณก็ค่อนข้างน่ารำคาญเหมือนกัน”

“อธิบายมาสิ” คงจะเป็นเวลาดึกแล้วและอารมณ์ของเขาก็สงบลง

“คุณรู้ไหมว่าผมชอบอะไรจื่ออี้” ไมค์ยกตัวอย่างให้เขา “จื่ออี้บอกผมทุกอย่างและผมก็บอกเขาทุกอย่าง ระหว่างเราสองคน ไม่มีความลับต่อกัน ผมคิดว่าคู่รักส่วนใหญ่ก็เหมือนผมกับเขา แต่คุณกับฉินอันอัน ไม่ใช่ อาจเป็นเพราะคุณอยู่บนยอดพีระมิด ดังนั้นคุณจึงมีความลับมากมายที่ไม่สามารถบอกคนนอกได้”

คำพูดของไมค์ทำให้ฟู่สือถิงเงียบลง

“ผมเห็นว่าคุณทั้งคู่รักกัน แต่ถ้าไม่ลดช่องว่างระหว่างกัน คุณสองคนก็จะทะเลาะกันไม่รู้จบ ไม่ว่าคุณสองคนจะมีลูกกี่คน หาเงินได้เท่าไร เธอก็ไม่มีวันแต่งงานกับคุณ” ไมค์พูดต่อ

ดวงตาของฟู่สือถิงสั่นไหวเล็กน้อย และร่องรอยของการทำอะไรไม่ถูกก็แวบผ่านดวงตาของเขา

“ไมค์ ผมไม่ได้ขอให้เธอแต่งงานกับผม ผมแค่อยากให้จื่อชิวหายดี และเลี้ยงดูลูก ๆ กับเธอ” เขาหรี่ตาลงและน้ำเสียงของเขาก็เฉยเมย “คนอย่างผม มีลูกก็ดีแค่ไหนแล้ว”

“คุณคิดอย่างนั้นจริง ๆ เหรอ?” ไมค์ยิ้มเยาะ

“อืม”

“ถ้าอันอันอยากแต่งงานล่ะ? แล้วถ้าเธอแต่งงานกับคนอื่นล่ะ? คุณจะเฉยเมยได้เหรอ?” ไมค์พูดอย่างมีอารมณ์

ฟู่สือถิงเหมือนมีก้อนเนื้ออยู่ในลำคอและรู้ว่าเป็นการยากที่จะตอบคำถามนี้

แน่นอนว่าเขาไม่สามารถเฉยเมยได้