บทที่ 85

ทันใดนั้นเฮ่อจุนจือก็ตระหนักได "แล้วเราควรทำยังไงดี? เราต้องให้พี่ซือถิงขอร้องเธอรึเปล่า?"

โจวจื่ออี้ “ฉันจะไปพบพวกเขาหลังเลิกงาน”

เฮ่อจุนจือ “ไม่งั้น ให้ผมขอให้แฟนของผมไปหาฉินอันอันดีไหม?”

โจวจื่ออี้ “แฟนของนายใครคือ?”

เฮ่อจุนจือกระแอม “เพื่อนสนิทของฉินอันอัน...เธอคือคนที่บอกเรื่องนี้ให้ฉินอันนันรู้ ให้ตายเถอะ...ถ้าผมไม่ชอบเธอ ผมคงเลิกกับเธอไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว!”

โจวจื่ออี้ถอนหายใจ “นายช่างสรรหาจริง ๆ!”

เฮ่อจุนจือ “ผมโดนสอดแนม ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าพวกเธอจะฉลาดขนาดนี้”

โจวจื่ออี้ “ฉันว่าต่อไปคงบอกเรื่องอะไรกับนายไม่ได้แล้วล่ะมั้ง ตอนนี้นายไม่ได้อยู่ในเรือลำเดียวกับพวกเราอีกต่อไปแล้ว”

เฮ่อจุนจือน้อยใจ “พี่จื่ออี้ ผมจะยึดถือเส้นตายของผมเป็นหลัก! พี่ซื่อถิงคือเส้นตายของผม”

......

ตอนเย็น

เซิ่งเป่ยและโจวจื่ออี้มาเยี่ยมฟู่ซื่อถิงที่บ้านตระกูลฟู่

“คุณผู้ชายกลับมาตอนตีห้า…บอดี้การ์ดบอกว่าเขาตากฝนที่บ้านแม่ยายทั้งคืน เขาสลบไปตอนประมาณตีสี่ เราจึงพาเขากลับมาค่ะ” ป้าจางพูด “ตอนนี้เขาอยู่ในห้อง ไข้ขึ้นเมื่อตอนเที่ยง พอบ่ายไข้ถึงลด แต่ตอนนี้เขาไข้ขึ้นอีกแล้ว”

เซิ่งเป่ยและโจวจื่ออี้ตกใจจนพูดไม่ออก

‘ฟู่ซื่อถิงทำตัวต่ำต้อยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?’

‘เขาถึงกับใช้เวลาทั้งคืนท่ามกลางสายฝนอยู่ข้างนอกเพราะฉินอันอัน!’

“ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนฝนตกหนักมาก!” เซิ่งเป่ยขมวดคิ้ว

โจวจื่ออี้กล่าว “หลังเที่ยงคืนมีพายุฝนหนักจนน้ำในทะเลสาบของหมู่บ้านล้นออกมาเลย”

เซิ่งเป่ย “ฝนตกหนักขนาดนี้ ตัวเปียกทั้งคืน ร่างกายจะทนไหวได้อย่างไร!”

โจวจื่ออี้มองไปที่ป้าจาง “ฉินอันอันล่ะครับ? เธอยังไม่กลับมาเหรอ?”

ป้าจางส่ายหน้าด้วยความสิ้นหวัง “ดิฉันโทรหาเธอ แต่เธอไม่รับสายค่ะ ก่อนหน้านี้ เวลาดิฉันโทรหาเธอ เธอจะรับสายเสมอ ดูเหมือนว่าครั้งนี้ทั้งสองคนจะทะเลาะกันค่อนข้างรุนแรงนะคะ”

ในขณะเดียวกัน หมอก็เดินลงมาจากชั้นสอง