บทที่ 86

ใบหน้าของฉินอันอันชุ่มไปด้วยน้ำ

น้ำอุ่น แต่เธอกลับรู้สึกหนาวเหน็บ

“ถังเฉียน! เธอทำอะไรของเธอ?!” ถังเฉียวเซินพลันลุกขึ้นคว้าแขนถังเฉียนดึงออกไป

“พี่เฉียวเซิน! ไม่ต้องมาห้ามฉัน! คืนนี้ฉันจะสั่งสอนเธอสักหน่อย!” ดวงตาของถังเฉียนเปลี่ยนเป็นสีแดง น้ำเสียงคมชัดของเธอดังไปทั่วห้องรับรอง

ถังเฉียวเซินตะโกนดังลั่น “เธอบ้าไปแล้วเหรอ?!”

ถังเฉียนไม่เคยถูกพี่ชายตัวเองตะคอกเสียงแบบนี้ใส่ในที่สาธารณะ

ความโกรธในใจพลันเดือดพล่านขึ้น

เธอสะบัดมือพี่ชายออกอย่างแรง และกำลังจะลงมือทำร้ายฉินอันอัน

ฉ่า!

น้ำผลไม้หนึ่งแก้วสาดลงบนใบหน้าของเธอ

ฉินอันอันวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะแล้วมองถังเฉียนด้วยสายตาเย็นชา “ถ้าคิดจะรังแกคนอย่างฉัน เธอต้องแน่จริง ๆ”

จู่ ๆ บรรยากาศก็เงียบสงัด

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ใบหน้าของฉินอันอันและถังเฉียน

น้ำอุ่นที่ราดลงบนหน้าของฉินอันอันก็แค่ทำให้เปียกชุ่ม แต่ใบหน้าของเธอยังคงสะอาดและเด่นชัด

แต่น้ำผลไม้ที่สาดใส่หน้าถังเฉียนคือน้ำแตงโม น้ำแตงโมสีแดงชุ่มไปทั่วใบหน้าและเส้นผมของเธอ...

ใบหน้าที่สวยงามกลับดูตลกขึ้น

“พวกคุณทานข้าวกันเถอะ! ฉันขอตัวก่อน” ฉินอันอันพูดพลางเช็ดน้ำบนหน้าด้วยกระดาษทิชชู่

หลังจากพูดจบเธอก็เดินออกจากห้องรับรองไป

ถังเฉียนกำลังจะตามเธอออกไป แต่ถูกถังเฉียวเซินห้ามไว้

“ถังเฉียน ยังขายหน้าไม่พอรึไง?!”

"ฮ่าฮ่า พี่หาว่าฉันทำให้พี่ขายหน้างั้นเหรอ? ปล่อยฉัน!” ถังเฉียนสะบัดมือออกพร้อมน้ำตาไหลอาบหน้า

เธอเพิ่งรู้ว่าเมื่อคืนฟู่ซื่อถิงตากฝนอยู่ที่ในชุมชนโทรม ๆ ที่แม่ของฉินอันอันอาศัยอยู่ เขามีไข้สูงและไม่ยอมไปโรงพยาบาลด้วย