บทที่ 90

ฟู่ซื่อถิงผอมลงมาก

ใบหน้าเดิมทีที่หล่อเหลาอยู่แล้วยิ่งดูมีมิติและดูสง่าขึ้น

‘ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?’

‘หรือว่าเขาจะเป็นแขกปริศนาคนนั้น?’

หลังจากที่เสี่ยวเหมยทำงานเสร็จ เธอก็เดินออกจากหลังเวที

เมื่อเห็นเสี่ยวเหมยเดินจากไป รู้ตัวอีกทีเธอก็ตระหนักได้ว่าฟู่ซื่อถิงคือแขกปริศนา

‘เขาไม่สบายไม่ใช่เหรอ?’

‘หายไข้แล้ว?’

เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่พูดและไม่เดินไปหาเขา

“คุณฟู่ ท่านนี้คือผู้หญิงที่คุณกำลังตามหาใช่ไหมครับ?” พิธรกรถามฟู่ซื่อถิง

ฟู่ซื่อถิงพยักหน้า “ขอบคุณมากครับ”

“ยินดีครับ” พิธีกรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ฟู่ซื่อถิงเดินเข้าไปหาฉินอันอัน เขามองเธอด้วยสายตาละห้อย “เรามาคุยกันเถอะ”

“คุยเรื่องอะไร? มีอะไรที่ต้องคุยกันอีก?” เธอลดตาลงและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ฟู่ซื่อถิงไม่ได้โกรธหรือรำคาญ เขาจับแขนเธอด้วยมือใหญ่โตของตัวเองแล้วดึงเธอออกจากหลังเวที

หลังเวทีมีคนพลุกพล่านทำให้พวกเขาคุยกันไม่สะดวก

เมื่อออกมาจากหลังเวที ฟู่ซื่อถิงจึงพาเธอเดินผ่านล็อบบี้และเข้าไปในเลานจ์วีไอพี

ทั้งสองเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู

เสียงของฟู่ซื่อถิงทุ้มต่ำและทรงพลัง “ฉินอันอัน อยู่ห่างจากถังเฉียวเซินเอาไว้เถอะ ไม่ว่าเขาจะเข้าหาคุณด้วยจุดประสงค์อะไรก็ตาม ที่แน่ ๆ ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับคุณแน่”

ฉินอันอันสบตาเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “คุณไม่อยากให้ฉันร่วมมือกับเขา เพราะคุณต้องการให้ฉันขายบริษัทให้คุณใช่ไหม?”

ลูกกระเดือกของฟู่ซื่อถิงขยับ

ก่อนที่เขาจะปฏิเสธ เธอก็พูดต่อ “คุณไม่คิดว่าราคาที่คุณเสนอมามันต่ำไปหน่อยเหรอ? มิน่าล่ะ คุณถึงไม่กล้าแสดงตัว ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันคงไม่มีวันยอมรับว่าฉันตีราคามันเป็นเงินแค่หนึ่งพันล้าน”

เมื่อฟังคำพูดเยาะเย้ยของเธอ ใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย

เธอรู้วิธีที่จะทำให้เขาโกรธเร็วขึ้น