บทที่ 91

เมื่อสักครู่นี้ภายในห้อง เหมือนมีกองไฟกำลังลุกโชน

ทันทีที่ผละจากเขามา อุณหภูมิก็กลับคืนสู่ความเย็นปกติทันที

ฉินอันอันไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ หลังจากแต่งหน้าเสร็จก็กลับไปที่โถงนิทรรศการ

นิทรรศการที่มีเวลาหนึ่งชั่วโมงกว่า ผ่านไปในชั่วพริบตา

เหมือนว่าเธอจะอ่านเนื้อหามากมาย แต่กลับจำอะไรไม่ได้เลย

เธอลุกขึ้นยืน หลังจากจบนิทรรศการ

ถังเฉียวเซินกล่าว “ไปดื่มน้ำชายามบ่ายกันไหม? ผมรู้จักร้านใหม่ รสชาติดีทีเดียว”

ฉินอันอันไม่สนใจ “ฉันง่วงนิดหน่อย อยากกลับไปพักค่ะ”

ถังเฉียวเซินเห็นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเธอ ก็พูดอย่างเป็นสุภาพบุรุษ “ผมจะส่งคุณกลับบ้านเอง”

“ขอบคุณค่ะ”

ทั้งสองคนออกมาจากแถวแรก

ที่ทางออก ก็พบกับใบหน้าที่คุ้นเคย

เมื่อเห็นว่าเขาคล้ายกำลังรอเธออยู่ เธอจึงหันไปหาถังเฉียวเซินและพูดว่า “ประธานถัง คุณออกไปก่อนนะคะ ฉันมีธุระนิดหน่อย”

ถังเฉียวเซินเองก็เห็นรองประธานโจว

อดีตรองประธานแห่งฉินกรุ๊ป

“ก็ได้ ถ้ามีอะไรโทรหาผมนะ ผมจะไปรอข้างนอก” ถังเฉียวเซินพูดจบก็ก้าวยาว ๆ เดินออกไป

เมื่อถังเฉียวเซินเดินไปแล้ว รองประธานโจวก็พุ่งเข้ามาตรงหน้าฉินอันอันทันที

“เธอวางแผนที่จะรับการลงทุนของบริษัทหลักทรัพย์ซินเหอแล้วงั้นเหรอ?” รองประธานโจวยิ้มนิด ๆ น้ำเสียงยังนับว่าสุภาพ

“ได้ยินว่าลุงโจวกระโดดไปหาบริษัทเทคโนโลยีจินเฉิง ก็ดีนี่คะ” ฉินอันอันกล่าว

รองประธานโจว “จะมีดีอะไรได้? ก็ยังเป็นแค่รองประธาน…น่ากลัวว่าชั่วชีวิตนี้คงหนีไม่พ้นคำว่า ‘รอง’ แล้ว…”

ฉินอันอัน “ลุงโจวสามารถเริ่มต้นธุรกิจของตัวเองเป็นนายตัวเองได้นี่คะ”

รองประธานโจวส่ายหัว “เป็นรองประธานก็ดีแล้ว ไม่ต้องแบกรับความเสี่ยงอะไรมากมาย”

ฉินอันอัน “โอ้ หมายความว่าลุงโจวคงไม่มีความสามารถ”

อัธยาศัยไมตรีหายไปจากใบหน้าของคนทั้งคู่ ความเป็นศัตรูก่อตัวในเสี้ยววินาที