1

"พี่ไม่รักอ้อมแล้ว หย่าให้พี่เถอะ"

เหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจ เมื่อสามีที่แต่งงานกันอย่างถูกต้อง แต่งงานกันด้วยความรักของเธอและเขา พูดออกมาในวันครบรอบวันแต่งงานครบสามปี

อวิกานิ่งงันเธออยู่ในภาวะช็อกไปชั่วคราว กว่าจะหาเสียงของตนเองเจอ

"พี่คิมว่าไงนะคะ"

คิมหันต์มองภรรยาอย่างลุแก่โทษ เขาอาจจะผิดที่ขอหย่าโดยที่เธอไม่ผิด แต่อาจจะผิดมากกว่าถ้าเขารั้งเธอไว้เรื่อยๆ เพราะชายหนุ่มแน่ใจว่าตนเองไม่ได้รักเธอแบบในอดีตอีกแล้ว

"พี่ขอหย่า พี่ไม่ได้รักอ้อมแบบแฟนอีกแล้ว พี่เจอคนที่พี่อยากสร้างครอบครัวด้วยแล้วจริงๆ อ้อมจะให้พี่ชดเชยแบบไหนก็ว่ามาเลย พี่ให้ได้ทุกอย่าง พี่ขอแค่ทะเบียนหย่าเท่านั้น"

อวิกาเงยหน้ามองเพดานห้องก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่างของบ้านที่เป็นเรือนหอ คืนนี้ครบรอบสามปีของวันแต่งงานมันควรจะเป็นวันที่เธอและเขามีความสุข ไม่ใช่วันที่เขาขอหย่ากับเธอแบบนี้

การชดเชยเหรออะไรที่จะพอ มันมีอะไรที่จะชดเชยความรู้สึกทางใจที่เสียไปได้

คิมหันต์ส่งเช็คเงินสดให้เธอเป็นจำนวนเงินสิบล้านบาทถ้วน เขาเตรียมไว้ให้เธอแล้ว

“เครื่องเพชรในตู้เซฟข้างบนพี่ยกให้อ้อมทั้งหมด ยกเว้นชุดที่คุณแม่ให้อ้อมให้ในวันแต่งงาน พี่ขอชุดนั้นคืนเพราะมันควรเป็นของคนในตระกูล นอกนั้นอ้อมเอาไปได้หมดเลย จะขายหรือจะเก็บก็แล้วแต่อ้อม รวมถึงเงินในเช็คนี่กับบ้านหลังนี้พี่ให้อ้อม พี่ให้ทนายจัดการเอกสารให้หมดแล้ว” ชายหนุ่มเลื่อนซองเอกสารทั้งหมดให้เธอ

อวิกามองสิ่งที่เขาส่งมา นี่คงเป็นของขวัญครบรอบสามปีของการแต่งงานสินะ เธอตัดสินใจพูดว่า

“อ้อมก็มีอะไรให้พี่คิมเหมือนกันค่ะ” เธอล้วงไปในกระเป๋ากางเกงผ้าที่สวมอยู่ หยิบที่ตรวจครรภ์ที่ขึ้นสองขีดขึ้นมาให้เขา อวิกาตั้งใจจะบอกข่าวดีให้เขารู้ในวันนี้ แต่ตอนนี้มันอาจจะไม่ใช่ข่าวดีแล้วก็ได้ เธอพูดต่อว่า

“อ้อมไม่ได้บอกเพื่อให้พี่เปลี่ยนใจ เด็กไม่สมควรเป็นเงื่อนไขที่บังคับให้เราต้องอยู่ด้วยกัน อ้อมแค่บอกเพราะต้องบอกแค่นั้นค่ะ”

คิมหันต์หน้าชา แต่คำพูดของเธอก็เป็นสิ่งที่เขาเห็นด้วย ลูกไม่ควรเป็นเหตุผลที่จะทำให้คนสองคนต้องฝืนใจอยู่ด้วยกัน