2

“อ้อมนี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมเขาเม้าท์กันทั้งโรงพยาบาลว่าหมอคิมผัวแก กำลังจะย้ายไปอยู่ที่อังกฤษกับหมอดาริน”

ลดาวัลย์เพื่อนนักเทคนิคการแพทย์โทรมาถามด้วยความร้อนใจ เมื่อเรื่องของเพื่อนสาวกลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ภายในเวลาชั่วข้ามคืน

“เราหย่ากันแล้วเมื่อเช้านี้เอง” อวิกาตอบเพื่อน เธออยู่บนรถยนต์ส่วนตัวที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล หญิงสาวเพิ่งมาถึงที่ทำงานหลังจากแยกจากคิมหันต์ที่เขต

“อ้าว.....” ลดาวัลย์พูดค้าง ก่อนที่จะถามต่อว่า “ตอนนี้แกอยู่ไหนอ้อมแกไหวไหม”

“ฉันอยู่ตรงที่จอดรถ เพิ่งมาถึงโรงพยาบาลวันนี้งานยุ่งไหม ฉันอยากจะลาสักครึ่งวัน..” อวิกาฝืนใจถามถึงงานแต่เธอก็ไม่คิดว่าตัวเองจะทำงานไหว

“งานมันก็ยุ่งของมันทุกวันเป็นปกติ ว่าแต่แกเถอะถ้าไม่ไหวก็ลาเต็มวันไปเลย เดี๋ยวฉันบอกหัวหน้าให้แล้วจะลงไปหาแก ไม่ต้องขึ้นมานะ”

ลดาวัลย์พูดแล้วตัดสาย เธอรีบไปจัดการลางานให้เพื่อนกับหัวหน้าแผนกก่อนจะรีบลงไปหาอวิกา ซึ่งหัวหน้าแผนกก็อนุมัติเป็นกรณีพิเศษด้วยความเห็นใจ

เธอลงมาหาอวิกาในสิบนาทีต่อมา หญิงสาวเคาะกระจกรถของเพื่อนเบาๆ ก่อนจะเปิดกระตูฝั่งข้างคนขับขึ้นนั่งเคียงข้าง อวิกาโผเข้ากอดเพื่อนสาวก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่ไหว

ลดาวัลย์กอดตอบลูบหลังเพื่อนเธอไม่พูดอะไร นอกจากนั่งอยู่กับอวิกาเงียบๆ รอจนหญิงสาวสงบลงเอง

อวิกาผละออกจากอ้อมกอดของเพื่อนสาว เมื่อได้ระบายจนรู้สึกดีขึ้น

“ขอบใจแกมากนะ” เธอเช็ดน้ำตา

“มันเกิดอะไรขึ้น” ลดาวัลย์ถาม

“เขาขอหย่าเมื่อวาน เขาบอกว่าเขาไม่ได้รักฉันแล้ว เขาเจอคนที่อยากสร้างครอบครัวจริงๆ แล้ว” อวิกาพูดน้ำตาที่กำลังจะแห้งเอ่อล้นมาอีกรอบ

“ชั่วที่สุด ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย” ลดาวัลย์อดไม่ได้ที่จะต่อว่า

“แล้วแกไม่บอกเขาเหรอว่าแกท้อง”

“บอกแล้ว พี่คิมบอกว่าฉันจะทำยังไงก็แล้วแต่ฉัน ถ้าฉันจะเก็บลูกไว้เขาจะทำหน้าที่พ่อให้ลูก แต่ถ้าฉันจะไม่เอาลูกไว้ก็ไม่ว่ากัน” อวิกาถ่ายทอดคำพูดของอดีตสามีให้เพื่อนฟัง