ตอนที่ 8
8
September 18, 2026
อวิกามองร้านผ้าในตึกขนาดสามคูหาอย่างพอใจ ร้านถูกตกแต่งและรักษาความสะอาดทำให้ดูไม่เก่า อยู่ในย่านธุรกิจของเมืองและมีลูกค้าประจำอยู่แล้ว
“พี่ช้างจะไม่ขายแล้วเหรอ ทำไมล่ะ” เธอถามพีรยา
“อือ...เขาบอกว่าไม่มีเวลาลงมาดูแลร้านเต็มที่ อีกอย่างหน้าร้านที่เชียงใหม่ก็ยุ่งด้วย”
ไอยเรศมีร้านผ้าขายหน้าร้านที่เป็นร้านหลักอีกสองแห่งคือในตัวเมืองเชียงใหม่และที่แม่แจ่ม แต่การขายจริงๆ ของเขาจะเป็นระบบหลังร้านของโรงงานมากกว่า
อวิกามองดูร้านและสินค้าที่มี ในหัวเธอคิดไปถึงการต่อยอดนำผ้าพื้นเมืองมาทำผลิตภัณฑ์อื่นๆ ลงขายเป็นของฝากได้อีกมากมาย เธอตกลงใจซื้อทั้งตึกและกิจการร้านผ้าต่อจากไอยเรศในราคาพิเศษสุดในวันนั้นเอง
หลังจากที่ทำสัญญาซื้อขายแล้ว เธอเรียกพนักงานเดิมเข้ามาประชุม ทุกคนสมัครใจทำงานต่อทำให้เธอโล่งไปอีกหนึ่งเรื่อง จากนั้นเธอวางแผนงานให้พนักงานรับทราบว่าจะมีการปิดหน้าร้านเพื่อรีโนเวตใหม่สิบห้าวัน มีการติดป้ายชื่อร้านใหม่ด้วย และในระหว่างนั้นพนักงานจะยังมาทำงานหลังร้านในส่วนของการเตรียมสินค้าและงานบัญชี เช็คสต็อกสินค้าจริงที่มีอยู่ทั้งหมด
อวิกาใช้เวลาในการเรียนรู้เกี่ยวกับผ้าล้านนาและสินค้าในร้านอยู่สามวัน โดยในช่วงนี้เธอพาน้องเอื้อมาที่ร้านด้วยทุกวัน เด็กหญิงกลายเป็นที่รักของพนักงานในร้าน นับเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่อวิกาเริ่มมีความสุขในชีวิต
คุณมัญชุตาดูร้านผ้าอันเป็นงานใหม่ของอดีตลูกสะใภ้อย่างพอใจ
“สวยจริงๆ ลูก แม่ขอให้กิจการเจริญรุ่งเรืองนะลูก” ท่านให้พร ท่านมาร่วมงานเปิดร้านตามคำเชิญของอวิกา หญิงสาวไม่มีญาติผู้ใหญ่ที่ไหนอีก พ่อแม่ของอดีตสามีจึงเป็นหนึ่งในผู้ใหญ่ไม่กี่คนที่เธอรักและนับถือ
“ขอบคุณค่ะคุณแม่”
ท่าทีสดชื่นของอวิกาทำให้ท่านนึกสะท้อนใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมลูกชายจึงเห็นผิดเป็นชอบ ทิ้งเมียทิ้งลูกที่กำลังน่ารักไปได้อย่างไร ปัจจุบันอวิกากลายเป็นแม่ม่ายเนื้อหอมที่ใครๆ ต่างก็อยากเข้าใกล้ ท่านเองก็ภาวนาขอให้หญิงสาวพบคนดีๆ สักคนเช่นกัน
“ยินดีด้วยนะครับน้องอ้อม”
ไอยเรศควงคู่มากับพีรยา พ่อเลี้ยงคนดังของลำพูนถือเป็นเบื้องหลังที่สำคัญอย่างยิ่งของร้าน 'ผ้าล้านนาอุษมา' อวิกายิ้มให้ทั้งสองอย่างขอบคุณจากใจ
“ขอบคุณมากนะคะพี่ช้าง ขอบใจนะมด” สองสาวกอดกันเบาๆ พีรยาลูบหลังเพื่อนสนิทก่อนจะผละออก บอกว่า
“ขอให้ปังๆ รวยๆ นะอ้อม” เธอหันไปหาน้องเอื้อ
“มาให้น้ามดอุ้มหน่อยลูก” เด็กหญิงเดินเตาะแตะไปหาน้าสาวอย่างว่าง่ายเพราะเห็นกันตั้งแต่เกิด