บทที่ 16 มีแขกที่ยังมาไม่ถึง

รถแต่งงานขับผ่านพรหมสีแดงที่ปูกับพื้น ตรงหน้ามีประทัด และธงสีสันสดใสต้อนรับ

ในรถ บนหน้าเสิ่นเสวี่ยเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ในตาก็มีน้ำตาคลออยู่

เธอตัดสินใจแล้วว่า อีกเดี๋ยวจะตายไปพร้อมกันกับโจวเฟิง！

เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ตั้งแต่กลับไปที่ตระกูลเสิ่น เธอก็ถูกคนคอยจับตามองอยู่ตลอด

ส่วนพ่อของเธอ ตาแก่อัมพาตที่ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์คนนั้น กลับไม่มีท่าที่ที่จะทำตามสัญญาเลยแม้แต่น้อย

ไม่มีสิบล้านตามสัญญา แม้แต่สตางค์เดียวก็ยังไม่มี พวกเขาไม่คิดจะให้เงินเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว！

พวกเขาไม่เคยคิดที่จะช่วยเถียนเถียนด้วยซ้ำ！

เธอลูบไปที่หน้าอกเบาๆ ตรงนั้น มีเศษกระจกที่แหลมคมชิ้นหนึ่งซ่อนอยู่！

นั่นเป็นอาวุธที่อีกเดี๋ยวเธอต้องใช้ เธอจะฆ่าโจวเฟิง เพราะเธอรู้แล้วว่า โรคมะเร็งของเถียนเถียน ก็มาจากโจวเฟิงคนนี้แหละที่สั่งคนไปทำ！

ปังปังปัง！

เสียงประทัดยังคงดังอยู่ 81เสียงผ่านไป รถแต่งงานก็เข้ามาอยู่ตรงหน้าน้ำพุในวิลล่าจนได้

“เชิญเจ้าสาวลงรถได้！”

เสียงร้องดังหนึ่งผ่านไป ประตูรถก็ถูกเปิดออก เสิ่นเสวี่ยเดินลงจากรถด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก เธอสวมชุดกี่เพ้าที่ประณีต ด้านหลังมีเด็กน้อยที่ถือดอกไม้เดินตามสองคน

ดูแล้วทุกอย่างช่างงดงาม

แต่แล้วคนทั้งสองข้างกลับแสดงสีหน้าประชดเยาะเย้ยออกมา

ผู้ที่สามารถเข้ามาเป็นแขกในตระกูลโจวได้ ต่างก็เป็นบุคคลชนชั้นสูง ผู้มีชื่อเสียง บุคคลชั้นนำ มหาเศรษฐีรวมถึงครอบครัวของพวกเขาจากเมืองจงจิงทั้งนั้น หรืออาจจะมาจากพื้นที่รอบข้างด้วย

ในสายตาพวกเขาแล้ว คุณหนูของตระกูลร่ำรวยไปเป็นเมียน้อยโดยที่ไร้นามแบบนี้ คงเป็นเพราะยอมลงตัวลง ให้กับตระกูลโจว

เสิ่นเสวี่ยเดินขึ้นหน้าไปทีละก้าว ด้านหน้ามีพรหมแดง ประตูดอกไม้ และปลายทางมีคนกลุ่มหนึ่งอยู่

โจวเฟิงคุณชายใหญ่ตระกูลโจวสวมชุดสูทแบรนด์ดัง กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไทชิแล้วมองไปทางเสิ่นเสวี่ยที่เดินเข้ามาทีละก้าวด้วยแววตาที่เร่าร้อน

เขาหรี่ตามองดูหุ่นของเสิ่นเสวี่ยอย่างเปิดเผย ตอนนั้นไม่ว่าเขาตามจีบมากแค่ไหน เธอก็ไม่เคยเหลียวมองเขาเลยแม้แต่น้อย ต่อมาเขาถึงได้รู้ว่าเสิ่นเสวี่ยมีลูกแล้ว！

เรื่องนี้ทำให้เขาโกรธแค้นมาก แต่เสิ่นเสวี่ยเป็นคนของตระกูลเสิ่น จะจัดการด้วยวิธีสกปรกพวกนั้นของเขานั้นทำได้ยาก

ยังดีที่ว่า คราวนี้โอกาสมาแล้ว！

ในใจก็มีความคิดที่ชั่วร้ายเกิดขึ้น โจวเฟิงค่อยๆหายใจเข้าลึกๆเพื่อสงบความโกรธในใจ เขารู้ว่านับตั้งแต่วันนี้ผู้หญิงคนนี้จะเป็นของเขาแล้ว เขาอยากทำยังไงก็แล้วแต่เขา เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อน！

ข้างๆโจวเฟิง มีผู้หญิงที่รูปร่างอวบอั๋นคนหนึ่ง เธอแต่งหน้าจัด เธอมองไปที่เสิ่นเสวี่ยที่กำลังเดินมาด้วยแววตาที่เคียดแค้น เธอคือเมียหลวงของโจวเฟิงนามสวีเยียนหรันนั่นเอง

และด้านข้างของพวกเขา ก็คือเจ้าบ้านตระกูลโจว ผู้ที่เส้นผมขาวซีด ผู้อาวุโสที่หรี่ตาทั้งสองข้างเหมือนพระพุทธรูป

“แวบเดียวก็ดูออกว่าคุณชายโจวนั่นออร่าร่ำรวยยิ่งนัก เป็นใบหน้าที่มากด้วยบารมีจริงๆ！”

“แน่นอนอยู่แล้ว นั่นน่ะเป็นผู้ที่จะสืบทอดตระกูลโจว ออร่าร่ำรวยเหลือเกิน อนาคตไร้ขีดจำกัด！”

ด้านล่างเวทีมีผู้คนกลุ่มหนึ่งกำลังพูดคุยกันอยู่ แต่ละคนมองดูทั้งสองคนที่อยู่บนเวทีบ้างก็อิจฉาบ้างก็ริษยา

ทุกคนมองไปที่เสิ่นเสวี่ย พบว่าเสิ่นเสวี่ยก็สวยมากเช่นกัน ชุดกี่เพ้าที่ใส่อยู่ งดงามจนทำให้แขกที่เป็นผู้หญิงรู้สึกละอาย

เธอก็เดินผ่านประตูดอกไม้ ขึ้นสู่เวทีด้วยใบหน้าที่ไร้ซึ่งรู้สึก

เวลานี้เองพิธีกรก็ตะโกนว่า“วันนี้โจวเฟิงลูกชายจากตระกูลโจวที่ร่ำรวย แต่งงานกับเสินเสวี่ยลูกสาวจากตระกูลเสิ่นเป็นภรรยาคนรอง ขอเรียนเชิญทุกท่านร่วมเป็นสักขีพยานด้วยกัน！”

แป๊ะแป๊ะแป๊ะ！

เสียงปรบมือดังขึ้น！

เสิ่นเสวี่ยปิดตา ค่อยๆหายใจเข้าลึกๆ เธอมาที่นี่พร้อมกับเป้าหมายที่พร้อมจะสละชีวิต ความอับอายแค่นี้ทำอะไรเธอไม่ได้หรอก

ต่อมา พิธีกรวางมือลง ทุกคนก็เงียบลง เขาตะโกนเสียงดังว่า“คำนับแรกแด่ฟ้าดิน！”