บทที่ 273 เสิ่นเสวี่ยมาเมืองหลวงแล้ว

“ศาสนาของเราพูดแต่ความจริง และขอให้ท่านนั้น ช่วยทำตัวให้ดีๆ หน่อย”

“ถ้าท่านไม่เชื่อในศาสนา ท่านก็สามารถติดต่อไปหาญาติพี่น้องเพื่อดูว่ายังรอท่านกลับบ้านหรือไม่?”

ชายวัยกลางคนฉีกยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่ได้ใส่ใจกับคำขู่ของหยางยี่เลย

แค่เพียงรูปร่างที่ซูบผอมมาก

หยางยี่จ้องไปที่ท่าทางของชายวัยกลางคน และมองดูรูปร่างหน้าตาของเขา ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ

ในเวลาเดียวกันนั้น หยางยี่ก็นึกขึ้นได้ว่าหลังจากที่เขามาถึงที่เมืองหลวงนี้ เขาก็ไม่ได้ติดต่อกับเสิ่นเสวี่ยเลย

เขาได้ยกเลิกการ์ดโทรศัพท์ที่เคยใช้ไปแล้ว และเธอนั้นจะไม่โทรหาเสิ่นเสวี่ย จนกว่าจะพาตัวเถียนเถียนกลับมา

แต่ว่าตอนนี้ การปรากฏตัวของชายคนนี้ทำให้หยางยี่ได้กลิ่นของแผนการชั่วร้าย

ทันใดนั้น หยางยี่ก็หยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาทันที และกดเบอร์โทรของ เสิ่นเสวี่ยออกไป

อย่างไรก็ตาม เมื่อโทรออกไปแล้ว ก็มีเสียงของผู้หญิงที่เย็นชาปรากฏขึ้น

"ขอโทษค่ะ ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ในขณะนี้ sorry"

ครั้งนี้ หยางยี่ไม่สามารถที่จะสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป ทันใดนั้นเขาก็หันไปมองชายวัยกลางคน ดวงตาของเขาแดงก่ำเล็กน้อย

ราวกับว่าผู้อธิการไม่ได้ยินเรื่องนี้ และเขาก็ยังคงใจเย็นเหมือนเดิม

“เจ้าอยากตาย งั้นข้าจะทำให้เจ้าพอใจ!”

ขณะที่พูด เขาก็สะบัดข้อมือออก และอาวุธกริชก็ได้ฟาดตรงไปที่ศีรษะของอธิการ จนกระทั่งผ้าคลุมสีขาวที่เขาสวมอยู่โดนตัดเป็นชิ้น

ในขณะนั้น โทรศัพท์มือถือของหยางยี่ก็ดังขึ้นทันที

“ราชาเทพ แย่แล้ว! เกิดเรื่องแล้ว!”

คนที่โทรมาเป็นหนึ่งในนักฆ่าเงาที่ปกป้องเสิ่นเสวี่ย ในเวลานั้นผู้โทรไม่สามารถซ่อนความตื่นตระหนกในน้ำเสียงของเขาได้

“ภารกิจที่ฉันมอบหมายให้พวกคุณคือปกป้องคุณผู้หญิง แล้วคุณผู้หญิงคนนั้นล่ะ? ทำไมไม่รับสาย!”

ความโกรธของหยางยี่ไม่ได้หาย แต่ความโกรธกลับเพิ่มมากขึ้น

“ขออภัยราชาเทพ เป็นเพราะผมละทิ้งหน้าที่!”

“ดูเหมือนว่านายหญิงจะสังเกตถึงเรา ดังนั้นท่านจึงแอบไปที่บริษัท แล้วหนีออกไปจากเมืองจงจิง……”

“พวกเราสืบพบว่าคุณผู้หญิงขึ้นเครื่องบินและมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง!”

"อะไรนะ?"

สีหน้าของหยางยี่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และลมหายใจเย็นๆ ทั่วร่างกายของเขาทำให้ทุกคนสั่นคลอน!

เสวี่ยเอ๋อมาที่เมืองหลวงจริงๆ เหรอ?

นางจะมาทำอะไรในเวลานี้?

ในเมืองหลวง คนเหล่านั้นรู้ว่าเสิ่นเสวี่ยเป็นภรรยาของหยางยี่ และถ้าเสวี่ยเอ๋อถูกจับได้โดยคนเหล่านั้น ผลที่ตามมา……

หยางยี่ไม่อยากจะคิด เขาหลับตาและบังคับตัวเองให้สงบลง

"ฉันเข้าใจแล้ว!"

หลังจากที่วางสาย หยางยี่ก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วมองไปที่เงาหนึ่งและเงาสอง

"เอาล่ะตอนนี้ ฝากคำสั่งของฉัน แล้วส่งคนไปปิดสนามบินในเมืองหลวงทันที! ไปตรวจสอบข้อมูลประจำตัว!"

“พวกนายทั้งสอง แบ่งคนไปที่สนามบิน แล้วดูซิว่าเสวี่ยเอ๋ออยู่ที่สนามบินไหม!”

“ถ้าเจอแล้ว ก็รีบนำตัวมาให้ข้า!”

เงาหนึ่งและเงาสอง มองหน้ากัน และมองไปที่ท่าทางที่กังวลและเยือกเย็นของหยางยี่โดยที่รู้ว่าครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่

คุณนายเสิ่นก็มาถึงเมืองหลวงโดยไม่คาดคิด นี่……นี่ไม่ใช่การเติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟและจงใจทำให้ราชาเทพรู้สึกแย่เหรอ?

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับนางคุณนายเสิ่น ด้วยอารมณ์ของราชาเทพ เกรงกลัวว่าเมืองหลวงทั้งหมดจะถูกกวาดล้างทิ้ง

"รับทราบ!"

ทั้งสองไม่กล้าที่จะชักช้า และจากไปโดยทันที

ทันใดนั้น มีเพียงอธิการและหยางยี่เท่านั้นที่ต้องเผชิญหน้ากันที่นี่

“ช่วยบอกฉันที ว่าเธอคนนั้นมาที่นี่ได้อย่างไร”

สีหน้าของหยางยี่หดหู่มาก และดวงตาของเขามองไปที่อธิการเหมือนงูพิษ

เพราะการที่เขากำมือไว้แน่นนั้นทำให้อาวุธกริชในมือสั่นตาม ราวกับว่าจะตัดคอของอธิการในวินาทีถัดไป

แทบจะในทันที หยางยี่ก็สังเกตเห็นความผิดปกติ