บทที่ 275 เบาะแสของเสิ่นเสวี่ย

เมื่อถึงเวลานั้น ตัวเองจะกลายเป็นคนบาปชั่วนิรันดร์ ต้องใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัวและหลบหนี

และชื่อของตัวเองก็จะปรากฏในกลุ่มรายชื่ออาชญากร จะกลายเป็นอาชญากรที่ศาลต้องการตัว

"ไม่ ไม่ ไม่ คุณหญิงเสิ่น คุณคิดผิดแล้วครับ"

เสียงผู้ชายที่อยู่อีกฝั่งไม่รีบร้อน "พวกเขาไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ทั้งหมด"

"อย่าเสียเวลาพูดไร้สาระ แกออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ไปทางใต้ของเมืองหลวง ผมจัดที่พักอาศัยไว้แล้ว"

น้ำเสียงของชายคนนั้นไม่สั่นคลอนมากนัก ราวกับเขามีความสุขเมื่อเห็นบาปเหล่านี้

"ลูกสาวฉันอยู่ที่ไหน?"

"เธออยู่ที่ไหน? ฉันอยากเจอเธอ!"

คราวนี้ เสิ่นเสวี่ยตัดสินใจว่าจะไม่ยอมถูกคนอื่นเชือด แต่ต้องเสนอข้อต่อรองของตัวเองเอง

ถ้าคราวนี้เธอไม่ได้เจอเถียนเถียนอีก เธอจะไม่ฟังคำใดๆ จากชายคนนี้อีกแล้ว

แม้ว่าถูกสายตรวจจับกุมตัวอยู่ แต่เธอจะไปทำร้ายใส่ร้ายประชาชนผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นไม่ได้!

แม้ว่าตัวเองอยากจะได้ลูกสาวกลับคืนมามากแค่ไหน แต่มันไม่ควรเป็นแบบนี้

คนพวกนั้นไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ เธอเห็นแก่ตัวไม่ลงจริงๆ จะเอาพวกเขามาเป็นเครื่องต่อรองได้อย่างไร?

"คุณหญิงเสิ่นครับ อย่าใจร้อนสิครับ"

ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ "ถ้าอยากรู้ว่าลูกสาวของคุณอยู่ไหน ผมสามารถใบ้ให้คุณได้นะ"

"เธออยู่ในเมืองจิงเหมือนกับคุณแหละครับ เธอได้กินอิ่มนอนอุ่น แต่ไม่สามารถกลับมาหาคุณได้"

"ส่วนอยู่ที่ไหนนั้น ผมบอกคุณไม่ได้"

"โอเค ข่าวสารที่น่าสนุกก็จบลงเพียงเท่านี้ จำไว้นะคุณทำตามคำสั่งที่ฉันให้ไว้ท่านั้น ไม่งั้นสาวงามผู้น่าสงสารคนนี้จะต้องตาย~"

พูดจบชายคนนั้นก็วางสายทันที

ท่าทางของเสิ่นเสวี่ยยังไม่เปลี่ยนไป เธอยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นและตาเหม่อลอย

หัวใจของเธอเริ่มสั่นคลอน

เอายังไงดียังจะฟังคำพูดของชายคนนั้นต่อไหม?

ถ้าภารกิจต่อไปเป็นแบบนี้ล่ะ? ตัวเองควรทำอย่างไร?

เมื่อใดที่เสิ่นเสวี่ยเริ่มลังเลเหมือนมีเสียงหวานๆ ก้องอยู่ข้างหูเธอ

"แม่คะ หนูคิดถึงแม่จังเลยค่ะ"

"แม่คะ เมื่อไหร่จะพาหนูกลับบ้านคะ"

เสียงเรียกอันนุ่มนวลบุกรุกจอตใจของเสิ่นเสวี่ย

เวลานี้ ณ วิลล่าในเมืองหลวง

ร่างกายของหยางยี่พลุ่งพล่านด้วยกระแสความเย็น ซึ่งหนาวเป็นพิเศษ

ในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่แรง และมีก้นบุหรี่มากกว่ายี่สิบก้นในที่เขี่ยบุหรี่

ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีบุหรี่ที่ควันม้วนขึ้นอยู่ในมือเขา

"ปั้ง ปั้ง"

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เข้ามา"

หยางยี่กดก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ เขานั่งนิ่งด้วยสีหน้าที่แปลกๆ

เงาหนึ่งและเงาสองผลัดกันเดินเข้ามา ทั้งสองดูเหนื่อยเล็กน้อยสีหน้าของพวกเขาดูน่าเกลียดมาก

"ราชาเทพ"

ทั้งสองโค้งคำนับ

"เป็นไงบ้างครับ?"

หยางยี่เงยหน้าขึ้นถาม

จริงๆ แล้ว มองดูสีหน้าของทั้งสองคนเขาก็รู้ผลของการออกไปครั้งนี้แล้ว

เสิ่นเสวี่ย อาจออกจากสนามบินไปแล้ว

พวกเขาก็เลยไม่ได้อะไรกลับมาเลย

"ขออภัยครับ ราชาเทพ"

เงาหนึ่งส่ายหัวและพูดเบาๆว่า "คุณนายเสิ่นออกจากสนามบินแล้วครับ ตอนเราไปถึงที่ที่ถูกจับกุมตัว เครื่องบินทุกลำจากเมืองจงจิงที่ไปยังเมืองหลวง ได้ออกบินไปหมดแล้วครับ"

หลังจากพูดจบเงาหนึ่งและเงาสองก็ก้มหน้าไม่กล้ามองหน้าของหยางยี่