บทที่ 276 ดวลกันต่อหน้า

เพียงแต่ว่า เรื่องนี้น่าจะมีคนจงใจ จุดประสงค์คือการยั่วยุให้ราชาเทพพิโรธ และผลกระทบของเรื่องนี้มันก็มีมากจริงๆ

เสียชีวิตสอง เจ็บหนักห้า บาดเจ็บสิบ

ห้าคนนั้นที่เจ็บหนักอยู่ในห้องฉุกเฉิน จนป่านนี้ยังไม่ฟื้น จะตายหรือรอดก็ไม่รู้

“ไปพักเถอะ”

สีหน้าของหยางยี่เครียดเกร็ง

“ครับ”

หลังจากที่เงาสองเดินออกไป หยางยี่ก็หยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาเสิ่นเสวี่ยอีกครั้ง

แต่ผลลัพธ์ก็ยังเป็นแบบเดิม โทรศัพท์ของอีกฝ่ายอยู่ในสถานะปิดเครื่อง

ดูท่า เสิ่นเสวี่ยคงจะเปลี่ยนเบอร์แล้วแน่ๆ คงไม่อยากให้ใครติดต่อได้ล่ะมั้ง

หยางยี่มองภาพหน้าจอที่ดับลง ในใจของเขาก็พลันตัดสินใจอะไรได้

เขารู้ เสิ่นเสวี่ยต้องถูกข่มขู่แน่ๆ ถึงได้ทำเรื่องแบบนี้ออกมา

ไม่อย่างนั้น คนที่มีนิสัยใจคอแสนดีอย่างเสิ่นเสวี่ย ก็คงไม่ทำเรื่องที่มันเป็นภัยสังคมแบบนี้ออกมาหรอก

อีกอย่าง ถ้าเป็นการข่มขู่ที่ใช้ไพ่ธรรมดาทั่วไป แน่นอนว่าคงไม่สามารถทำอะไรเสิ่นเสวี่ยได้ นั่นแปลว่าไพ่ที่พวกเขาใช้ ต้องเป็นเถียนเถียนแน่ๆ

มีแค่ความเป็นความตายของเถียนเถียนเท่านั้นแหละ ที่สามารถกำหนดการกระทำของเสิ่นเสวี่ยได้

ในตอนนี้เอง เสียงโทรศัพท์ของหยางยี่ก็ดังขึ้นมา

เมื่อหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นเบอร์แปลก

หยางยี่มองอยู่สักพัก ดวงตาพลันวาวโรจน์

คิดไม่ถึงเลยว่า จะมีคนแปลกหน้าโทรเข้าเบอร์ของตัวเองได้ นี่มันหมายความว่ายังไง?

เบอร์โทรศัพท์ของทุกคนในเขตสงครามล้วนแล้วแต่ผ่านการป้องกันเป็นพิเศษ โดยเฉพาะคนตำแหน่งอย่างหยางยี่ ยิ่งอยู่ในระดับที่คนทั่วไปไม่สามารถโทรเข้ามาได้

ดังนั้น ในเมื่ออีกฝ่ายสามารถโทรเข้าเบอร์ของเขาได้ นั่นก็หมายความว่า ตำแหน่งของอีกฝ่าย ก็ไม่ได้ต่ำไปกว่ากันเท่าไหร่

“พูดมา”

“หยางยี่ ท่านราชาเทพผู้โด่งดัง!”

“ฮ่าๆ เป็นอย่างไรบ้าง พอใจการเจอกันของเราไหม?”

เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังมาจากปลายสาย นำเสียงเต็มไปด้วยความยั่วโทสะ

หยางยี่หรี่ตาลง เอ่ยพูดเสียงเรียบนิ่ง “ท่านนี่ก็เก่งเหลือเกิน รู้จักแต่วิธีสกปรก แม้แต่ผู้หญิงก็ยังกล้าข่มขู่!”

หลังจากที่ชายหนุ่มได้ยิน เขากลับไม่ได้โกรธ เพียงแค่ขำออกมาเบาๆ “นี่ พูดอย่างนี้ไม่ถูกนะ”

“ไม่ทราบว่าท่านราชาเทพเคยได้ยินคำพูดนี้ไหม?”

“คำพูดที่ว่า ผู้ชนะคือพระเจ้า”

“ท่านเองก็น่าจะรู้ ทุกคนบนโลกนี้สนแต่ความชนะเท่านั้น ส่วนจะชนะด้วยวิธีแบบไหนใครจะไปอยากรู้? ถูกไหม?”

“พอได้แล้ว จะเอายังไงว่ามา!”

หยางยี่ขี้เกียจฟังชายคนนั้นพูดพล่ำ สีหน้าจึงอึมครึมเป็นอย่างมาก

“ก็ไม่ยังไง กระผมก็แค่ชื่นชมที่ท่านกล้าหาญและมีไหวพริบมาตลอด ในครั้งนี้ ก็แค่อยากจะเห็นว่า ราชาเทพจะเป็นฮีโร่ขี่ม้าขาวมาช่วยผู้หญิงของตัวเองกลับไปได้หรือเปล่า”

“แล้วมาเจอกันที่คาเฟ่sweet home ถนนเป่ยลู่ที่781 ณ เขตหลิงซาน บาย~”

พูดจบ อีกฝ่ายก็วางสายไป

สีหน้าของหยางยี่ มืดครึ้มจนแทบจะกลั่นน้ำหมึกออกมาได้

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆด้วย เรื่องนี้คนในแก๊งฮูกดาร์คต้องซุ่มโจมตีอยู่เบื้องหลังแน่ๆ

อีกอย่าง ตอนนี้ยังอวดดีมาจนถึงขั้นนี้ ถึงกับบอกตำแหน่งที่อยู่กับเขาอย่างอาจหาญ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายคงเตรียมการมาดีแล้วสินะ

ถ้าไม่ได้เตรียมการอะไรไว้ อีกฝ่ายจะกล้ามาโทรมายั่วโมโหเขาได้ยังไง?

“ได้ ได้เลย!”

“กล้ามาเล่นลูกไม้นี้กับฉัน ฉันก็จะเล่นด้วยให้ถึงที่สุด!”

หยางยี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาไร้ซึ่งความหวาดกลัว

ต่อมา เขาก็เดินออกจากห้อง ขับรถตรงไปยังร้านคาเฟ่เขตหลิงซาน

เขาก็อยากจะเห็นเหมือนกัน ว่าคนพวกนี้จะมาไม้ไหน!

ไม่กี่นาทีต่อมา