บทที่ 297 ภารกิจ

แต่วิธีนี้ สำหรับหยางยี่แล้วมันยากเกินไปจริงๆ

สิบปี ยี่สิบปี

หยางยี่ไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าตนเองนั้นจะมีชีวิตอยู่จนถึงเวลาที่เถียนเถียนฟื้นความทรงจำไหม

เพราะยังไงตำแหน่งของตนเองนั้นก็พิเศษ ถ้าวันใดวันหนึ่งฝั่งชายแดนมีการเคลื่อนไหว เขาก็ต้องไปที่นั่น เพื่อปกป้องบ้านเมือง

ใครจะรับประกันได้ ว่าเขาจะมีชีวิตรอดกลับมาทุกครั้ง?

“ขอบคุณครับ ผมเข้าใจแล้ว”

หยางยี่ยิ้ม นัยน์ตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ไร้เรี่ยวแรง ไร้เรี่ยวแรงจริงๆ

เขาในตอนนี้ทำอะไรไม่ได้จริงๆ

“เห้อ…...”

หมอผียมบาลถอนหายใจ เสียดายไม่น้อยอยู่เหมือนกัน “ถ้ามีข่าวคราวของสมุนไพรเสินหนง ฉันจะช่วยนายจับตาดูไว้ให้ นาย......ไม่ต้องกังวล”

ความสิ้นหวังในคำพูดของหยางยี่ ทำไมเขาจะฟังไม่ออก? รู้จักหยางยี่มาตั้งหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหยางยี่เป็นแบบนี้ แน่นอนว่าในใจก็คงหดหู่อย่างมาก

ถึงแม้ว่าวิชาแพทย์ของเขาสามารถพูดได้ว่าเป็นปรมาจารย์ที่ไม่มีใครเทียบเท่า แต่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาสามารถรักษาได้ทุกโรค

“ลำบากคุณแล้ว งั้นผมไม่รบกวนแล้วครับ คุณพักผ่อนเถอะ”

พูดจบ หยางยี่ก็วางสายโทรศัพท์

พอวางโทรศัพท์ หยางยี่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้ มองเพดาน แววตาทั้งสองข้างห่อเหี่ยว

จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าตนเองนั้นอ่อนแอเกินไป

ตำแหน่งสูงส่งแล้วจะมีประโยชน์อะไร? ราชาเทพจะมีประโยชน์อะไร? ขนาดลูกสาวของตนเองยังปกป้องไว้ไม่ได้

ผ่านไปครู่ใหญ่ หยางยี่เช็ดหน้าเช็ดตา ออกจากห้องครัวไปที่ห้องรับแขก

ในเวลาเดียวกัน เสิ่นเสวี่ยกำลังเล่นตุ๊กตาบาร์บี้กับเถียนเถียนอยู่ ทั้งสองคนเล่นกันอย่างมีความสุข

แต่พอเถียนเถียนเห็นหยางยี่ แววตาก็แสดงออกถึงความกลัวและความไม่คุ้นเคย ราวกับว่าหวาดกลัวหยางยี่อย่างมาก

ถึงกับไม่เล่นตุ๊กตาบาร์บี้ต่อ แล้วจับที่เสื้อของเสิ่นเสวี่ยไว้ หลบที่ด้านหลังเสิ่นเสวี่ย มองหยางยี่ด้วยความขลาดกลัว

หยางยี่เห็นสถานการณ์ ในใจก็เจ็บแปลบ

เถียนเถียนจำเขาไม่ได้แล้วจริงๆ

เขาฝืนยิ้มออกมา หลังจากนั้นก็มาตรงหน้าเถียนเถียน นั่งยองลง พูดด้วยความอ่อนโยน：“เถียนเถียน หนูจำพ่อไม่ได้แล้วจริงๆเหรอลูก?”

ถึงแม้ว่าจะรู้คำตอบไว้อยู่แล้ว แต่หยางยี่ก็ยังคงไม่ยอมแพ้

บางทีไม่ต้องใช้เวลาถึงสิบปี ยี่สิบปี เถียนเถียนอาจจะจำได้ขึ้นมาก็ได้ ใครจะไปรู้?

เถียนเถียนไม่กล้าสบตาหยางยี่ ส่ายหน้าทันที

ในความทรงจำของเธอที่เกี่ยวกับหยางยี่นั้นถูกลบออกไปทั้งหมด

ถึงขนาดคำเรียกว่าพ่อ ก็ยังจำไม่ได้

ไม่มีความคุ้นเคยกับหยางยี่เลยสักนิดเดียว

ในใจหยางยี่นิ่งเงียบอีกครั้ง เขาอยากจะยื่นมือไปลูบใบหน้ากลมๆของเถียนเถียน แต่พอจะแตะเถียนเถียน เถียนเถียนกลับหลบด้วยความรวดเร็ว

เธอหลบไปไกลพอสมควร ไม่อยากให้หยางยี่แตะต้อง

“.…..”

“เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พี่ไปพักผ่อนก่อนเถอะ ฉันจะพาเถียนเถียนไปอาบน้ำ”

เสิ่นเสวี่ยเห็นสถานการณ์ทั้งหมด เห็นเถียนเถียนกลัวหยางยี่เช่นนี้ ในใจเจ็บปวดมากอย่างอดไม่ได้ เบ้าตาแดงก่ำ

หยางยี่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เลยทำได้แค่พยักหน้า มองเสิ่นเสวี่ยจูงมือเถียนเถียนเดินไปยังห้องน้ำ

หยางยี่จุดบุหรี่ ค่อยๆสูบ แล้วฝืนยิ้มออกมา

“เถียนเถียน ลูกวางใจเถอะ พ่อจะต้องหาวิธีมาช่วยลูก ให้ลูกฟื้นความทรงจำให้ได้”

หยางยี่พูดพึมพำ

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ต่อให้ต้องไปถึงหลุมฝังศพของแผ่นดินเสินโจวจริงๆ เขาจะต้องหาสมุนไพรเสินหนงในตำนานนั่นให้เจอ เพื่อรักษาเถียนเถียน

เที่ยงวันของวันต่อมา