บทที่ 296 สมุนไพรเสินหนง

เสียงดังจนทำให้เสิ่นเสวี่ยรู้สึกว่าสะเทือนไปถึงในหัว อุดหูตามสัญชาตญาณ

ขนาดแก้วน้ำที่วางอยู่ก็ยังถูกเสียงตะโกนระเบิดจนแตกละเอียด

และท่าทางของเถียนเถียนที่เชื่องช้า ก็เหมือนกับว่าการระเบิดเสียงของหยางยี่ทำให้เธอตกใจตื่น

ตาเธอจู่ๆสว่างขึ้น มองไปที่มือของเสิ่นเสวี่ย ถามด้วยความสงสัย：“แม่คะ แม่เป็นอะไรไป? ทำไมแม่ถึงบาดเจ็บล่ะ?”

หลังจากนั้น เธอก็ทิ้งมีดปอกผลไม้ แล้วเดินไปทางเสิ่นเสวี่ย

“แม่ไม่เจ็บนะคะ เถียนเถียนเป่าให้”

เสิ่นเสวี่ยเลยผ่อนคลายลง แล้วโอบเถียนเถียนเข้ามากอด

“แม่ไม่เป็นไรลูก เมื่อกี้ไม่ทันได้ระวังเลยโดนบาด”

ขณะที่พูด สายตาก็มองหยางยี่ด้วยความกังวล กำลังใช้สายตาถามว่าควรจะทำยังไงต่อ

เธอไม่เข้าใจ ทำไมเถียนเถียนถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

“เธอพาเถียนเถียนไปจากตรงนี้ก่อน พี่จะทำความสะอาดเอง”

หยางยี่ส่ายหน้าให้เสิ่นเสวี่ย บอกเป็นสัญญาณว่าอย่าพึ่งทำให้เถียนเถียนตื่นตระหนกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เสิ่นเสวี่ยได้ยินอย่างนั้น หันไปมองหยางยี่ แล้วอุ้มเถียนเถียนออกจากห้องครัวไป

“แม่จะเล่นของเล่นเป็นเพื่อนหนู ดีไหม?”

“ดีค่ะ！”

หลังจากรอให้ทั้งสองคนออกไปแล้ว หยางยี่ก็นั่งยองลงเก็บทำความสะอาดเศษจานที่แตก

หยิบมีดปอกผลไม้ที่เถียนเถียนขึ้นมาตรวจสอบดู กลับพบว่านี่เป็นแค่มีดปอกผลไม้ทั่วไป ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ

“คนพวกนั้นมีจุดมุ่งหมายอะไรกันแน่?”

สีหน้าของหยางยี่จู่ๆก็เคร่งขรึม นึกถึงตอนที่เถียนเถียนโบกมีดไปมาเมื่อครู่

พอมาสังเกตดีๆ ท่าทางแบบนั้น มันคือการสังหารที่เด็ดขาดของมือสังหารชัดๆ！

ทั้งหมดนี่คือท่าทางของนักฆ่า！

ถ้าเป็นเช่นนี้จริงล่ะก็ สิ่งต่อไปที่น่าจะเกิดขึ้นคือ คนพวกนั้นอย่างมากก็ต้องการที่จะฝึกให้เถียนเถียนเป็นนักฆ่า！

และเป็นสุดยอดนักฆ่า ที่ทำงานให้พวกเขา

ทำความสะอาดของเรี่ยราดบนพื้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว หยางยี่ก็ทำความสะอาดมีดปอกผลไม้ แล้วนำมีดปอกผลไม้และกล่องเสียบมีดไปวางบนชั้นที่เถียนเถียนเอื้อมไม่ถึง หลังจากนั้นก็พิงด้านข้างคิดไตร่ตรอง

หลังจากที่ไตร่ตรองสักพักแล้ว ก็หยิบมือถือออกมา

มองรายชื่อหมอผียมบาลที่อยู่ด้านบน แล้วโทรหาเขา

หลังจากที่เสียงรอสายผ่านไปประมาณห้าหกเสียง ปลายสายก็รับ ฝั่งนั้นมีเสียงคนแก่ที่มีชีวิตชีวาดังขึ้น

“เจ้าเด็กหยางยี่ โทรหาตาแก่อย่างฉันมีธุระอะไร?”

คนที่โทรหาคือหมอผียมบาล เรื่องนี้เกรงว่าจะมีแค่เขาที่สามารถหาวิธีแก้ปัญหานี้ได้

ถ้าขนาดหมอผียมบาลยังไม่มีวิธีที่ช่วยได้ เช่นนั้นหยางยี่ก็ไม่มีสักวิธีแล้วล่ะ

“มีเรื่องหนึ่งครับ อยากขอให้คุณช่วย”

น้ำเสียงของหยางยี่พูดด้วยความเคารพ

“ไหนว่ามาสิ?”

หมอผียมบาลแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ยังพูดต่อ

เจ้าเด็กหยางยี่ ปกติแล้วจะไม่มีทางมาหาตนเองอย่างแน่นอน ถ้ามาหาแล้ว แสดงว่าเรื่องที่เขาเจอไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เขาคนเดียวไม่สามารถแก้ปัญหาได้ เห็นได้ชัดว่าฝั่งเขานั้นเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว

“บนโลกนี้ มียาที่ทำให้คนสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับใครคนหนึ่งไหมครับ?”

หยางยี่หยุดอยู่สักพัก แล้วค่อยๆพูด สีหน้านิ่งเรียบเล็กน้อย

เถียนเถียนถูกลักพาตัวไป สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับตนเองไปก็เพราะตัวเขาเอง จนเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้

ไม่ว่าอะไรก็ตามที่สามารถทำให้ลูกสาวเขากลับมาเป็นเด็กที่เคยน่ารักเหมือนเดิมได้ เขายอมทำทุกอย่าง

“นายหมายถึง คนคนหนึ่งสูญเสียความทรงจำของอีกคนหนึ่ง?”