ตอนที่ 39
บทที่ 295 ความผิดปกติของเถียนเถียน
October 28, 2026
หยางยี่พิงเก้าอี้อย่างหมดแรง ห่อเหี่ยวลงนิดหน่อย
ในที่สุดเขาก็ยอมรับ เถียนเถียนลืมตนเองไปแล้วจริงๆ ลืมพ่อของเธอไปแล้วจริงๆ
ในตอนที่กลับมาถึงวิลล่าฟ้าก็มืดแล้ว
เสิ่นเสวี่ยจูงมือของเถียนเถียน เถียนเถียนมองรอบๆข้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“คุณแม่คะ นี่คือบ้านของพวกเราใช่ไหมคะ?”
เสิ่นเสวี่ยมองตาเถียนเถียน นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความไม่รู้อะไรเลย ในใจก็เจ็บปวดอย่างอดไม่ได้
เธอฝืนยิ้มออกมา แล้วพูดด้วยความอ่อนโยน：“ใช่แล้ว นี่คือบ้านของพวกเรา เถียนเถียนชอบไหม?”
“คุณพ่อเขาตั้งใจซื้อที่นี่ให้หนูเลยนะ”
“อ๋อ”
พอได้ยินคำว่า“คุณพ่อ”สองพยางค์นี้ จู่ๆเถียนเถียนก็เต็มไปด้วยความขัดแย้งและความรู้สึกไม่ดี เลยไม่ได้พูดอะไรต่อ
หยางยี่มองสถานการณ์ ก็ยิ่งเงียบ นั่งบนโซฟาด้วยสีหน้าเครียดกังวล
อยากจะสูบบุหรี่ แต่พอเห็นว่าเถียนเถียนยังอยู่ที่นี่ เลยทำได้แค่อดทน
เสิ่นเสวี่ยเห็นเช่นนี้แล้ว ในใจก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี สีหน้าก็เริ่มซีดอย่างอดไม่ได้
เธอค่อยๆพูดออกมา：“พี่ยี่ ที่เถียนเถียนลืมพี่ก็เพราะฝีมือคนพวกนั้น พวกเขาจับพวกเรา แล้วให้เธอกินยา......”
“ยา? ยาอะไร?”
พอหยางยี่ได้ยินที่พูด คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย แล้วมองไปยังเสิ่นเสวี่ย
เสิ่นเสวี่ยส่ายหน้า สีหน้าก็ยิ่งซีดเผือด
เธอเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้หยางยี่ฟังอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
แล้วก็อธิบายให้หยางยี่ฟัง เรื่องทั้งหมดที่ตนเองทำลงไป ทุกอย่างเป็นเพราะผู้ชายในสายโทรศัพท์คนนั้นบงการ
อีกอย่าง ทุกครั้งที่เธอทำภารกิจสำเร็จ ก็จะได้คุยกับเถียนเถียนผ่านโทรศัพท์หนึ่งครั้ง
ในตอนที่คุยโทรศัพท์กันนั้น เสิ่นเสวี่ยก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของเถียนเถียนแล้ว
หลังจากนั้น ในตอนที่วิดีโอคอลกัน เสิ่นเสวี่ยได้ลองถามอย่างอ้อมๆเลยได้เงื่อนงำมานิดหน่อย ถึงรู้สึกได้ว่าเถียนเถียนไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วจริงๆ
ต่อมา ในตอนที่เสิ่นเสวี่ยถามเค้นเอาคำตอบ คนพวกนั้นถึงจะยอมรับว่าแอบให้ยาอะไรไม่รู้ ที่ทำให้เถียนเถียนลืมหยางยี่
ต่อมาอีกก็คือสถานการณ์ในตอนนี้
หลังจากที่ฟังเสินเสวี่ยพูด ทั้งร่างของหยางยี่ก็เต็มไปด้วยความโกรธ ตาแดงก่ำ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา：“ได้ ได้สิ กล้าแตะต้องลูกสาวฉัน สมควรตายจริงๆ！”
เสิ่นเสวี่ยนิ่งเงียบไป
เธอก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ทำเกินไปจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นลูกสาวของใคร ถ้าถูกวางยาแบบนี้ก็คงไม่อยู่นิ่งเหมือนกัน
เธอก็รู้ดีเหมือนกัน หยางยี่ในตอนนี้จิตใจย่ำแย่มาก
เธอก็เลยนั่งลงข้างๆหยางยี่ พิงบนไหล่ของหยางยี่เบาๆ
“ไม่เป็นไรนะพี่ ตอนนี้เถียนเถียนกลับมาแล้ว ย่อมดีกว่าทุกอย่าง หลังจากนี้พวกเรายังมีเวลาให้เถียนเถียนได้ทำความรู้จักกับพี่ใหม่อีกมาก”
“พี่อย่าพึ่งทำให้เถียนเถียนตกใจนะ พวกเราค่อยๆเป็นค่อยๆไป”
“อืม เถียนเถียนเป็นลูกสาวแท้ๆของพี่ พี่เชื่อว่าเธอไม่มีทางลืมพี่ไปแบบนี้แน่”
พอได้ยินคำปลอบใจแสนอ่อนโยนของเสิ่นเสวี่ย ในใจของหยางยี่ก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แล้วโอบไหล่ของเสิ่นเสวี่ย
“จริงสิ เสวี่ยเอ๋อ เธอรู้ไหมว่าใครพาเถียนเถียนกลับมา?”
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาอยากรู้มาก ใครที่มีความสามารถมากขนาดนั้น ที่สามารถพาเถียนเถียนกลับมาส่งถึงมือของเสิ่นเสวี่ย
ทั้งๆที่เมื่อเช้าของวันนี้ เขาพึ่งจะรู้ข่าวว่าคนของฮูกดาร์คและองค์กรสืบทอดจิตวิญญาณถูกฆ่าตายกันหมด
อีกอย่าง เบาะแสของเถียนเถียนก็ขาดหายไปอีกครั้ง
แต่ตอนนี้คนที่พาตัวเถียนเถียนไป กลับพาเถียนเถียนมาส่งถึงมือเสิ่นเสวี่ย นี่มันทำให้เขาไม่เข้าใจจริงๆ
เสิ่นเสวี่ยส่ายหน้าแล้วพูด：“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน คนนั้นเขาเคาะประตูอยู่สองครั้ง เหมือนกับว่ากลัวฉันจะไม่ได้ยิน พอตอนที่ฉันออกไปเปิดประตู ก็พบว่าหน้าประตูไม่มีใครอยู่เลย เห็นแค่เถียนเถียนที่ถูกเสื้อผ้าห่อไว้อย่างดี”