บทที่ 294 จำเขาไม่ได้แล้ว

“เสวี่ยเอ๋อ พี่รู้ว่าตอนนี้เธอไม่เป็นตัวของตัวเอง เธอต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าให้พี่ต้องเป็นห่วงนะ”

“เสวี่ยเอ๋อ มีเรื่องอะไรก็พูดกับพี่ตรงๆได้นะ”

“เสวี่ยเอ๋อ พี่ขอโทษ พี่เคยให้สัญญากับเธอและเถียนเถียนว่าจะไม่ให้พวกเธอลำบาก แต่ตอนนี้พี่กลับ......ทำมันไม่สำเร็จ ปกป้องพวกเธอไว้ไม่ได้”

“เสวี่ยเอ๋อ พี่คิดถึงเธอมากนะ”

ทุกครั้งที่อ่านข้อความ เสิ่นเสวี่ยก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ

ใจของเธอราวกับว่าถูกบดจนละเอียด เจ็บจนเธอหายใจลำบาก

“พี่ยี่ ทำไมพี่โง่แบบนี้เนี่ย พี่นี่มันคนโง่！”

เสิ่นเสวี่ยพูดพร่ำ น้ำตาก็ไหลลงมาไม่หยุด

พี่ยี่ของเธอก็ไม่เคยที่จะยอมแพ้ในการตามหาเถียนเถียนเหมือนกัน

โชคดีที่ในที่สุดเถียนเถียนก็กลับมาแล้ว！

ผ่านไปครู่ใหญ่ น้ำตาของเสิ่นเสวี่ยก็หยุดไหล แล้วค่อยๆผ่อนลมหายใจออก

ด้านในวิลล่า

หยางยี่นั่งอยู่ที่พื้น พิงฝั่งหน้าต่าง บนพื้นเต็มไปด้วยก้นบุหรี่ที่เขาทิ้ง

เดิมทีได้เบาะแสเกี่ยวกับเถียนเถียนแล้ว แต่ตอนนี้กลับได้ยินข่าวร้ายยิ่งกว่า

ถ้าเป็นเช่นนี้ เขายอมไม่รู้อะไรเลยเสียดีกว่า แบบนี้อาจจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

อีกอย่างตอนนี้เสิ่นเสวี่ยก็ไม่ข่าวคราวอะไรเลย จะให้เขาไม่เป็นห่วงได้ยังไงกัน?

ลูกเมียต่างก็ถูกคนควบคุมเอาไว้ ตอนนี้คนพวกนั้นถูกฆ่าตายไปหมดแล้ว แล้วพวกเขาจะไปอยู่ที่ไหนกัน?

“เสวี่ยเอ๋อเอ๋ยเสวี่ยเอ๋อ ทำไมเธอถึงไปเชื่อคำของคนพวกนั้น พาตัวเองไปอยู่ในที่ที่อันตราย”

เขาถอนหายใจยาว สีหน้าเศร้าสลด

ถ้าเสิ่นเสวี่ยบอกเรื่องทั้งหมดกับเขาตั้งแต่แรก เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหม?

ในตอนที่เขากำลังครุ่นคิด โทรศัพท์ของเขาจู่ๆก็ดังขึ้น

หยางยี่หยิบออกมาดูด้วยสายตาที่ไร้วิญญาณ นึกว่าเป็นสายของฝ่าบาทที่โทรมา

แต่ทว่า ในตอนที่เขามองชื่อที่โทรมาบนโทรศัพท์ชัดเจนแล้วนั้น ลมหายใจกลับติดขัด！

เป็นสายของเสวี่ยเอ๋อ！

หยางยี่จ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่นาน ถึงขนาดคิดว่าตนเองนั้นตาลาย

แต่โทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดกำลังเตือนเขา ไม่ผิดแน่ เป็นสายของเสวี่ยเอ๋อที่โทรมา

เขาค่อยๆกดรับโทรศัพท์

“เสวี่ยเอ๋อ......”

ในน้ำเสียงของหยางยี่ มีความสั่นเครืออยู่เล็กน้อย

ใจของเขาเต้นอย่างบ้าคลั่ง

ไม่ว่ายังไงเขาก็คิดไม่ถึง ว่าเสิ่นเสวี่ยจะโทรมาในเวลานี้！

นี่หมายความว่ายังไง? หรือว่าเป็น......

“พี่สูบบุหรี่อีกแล้วใช่ไหม?”

สายโทรศัพท์อีกฝั่ง เสียงที่นุ่มนวลของเสิ่นเสวี่ย ที่ทำให้หยางยี่คิดถึงทั้งวันทั้งคืน

หยางยี่ไม่ได้พูดอะไร สายอีกฝั่งก็หยุดพูดไปสักพักเช่นกัน พอกำลังจะพูดอีกครั้ง ก็กลายเป็นเสียงสะอึกสะอื้นไปแล้ว ได้ยินถึงความเจ็บปวดในใจของหยางยี่

“เธออยู่ที่ไหน? พี่คิดถึงเธอจัง”

“ฉันกับเถียนเถียนกำลังรอพี่อยู่ มารับพวกเราสิ”

หยางยี่เบิกตาโพล่ง เขาสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไป！

“เธอว่าอะไรนะ? ตอนนี้เถียนเถียนอยู่กับเธอ?”

น้ำเสียงของหยางยี่ร้อนรนมาก บวกกับเสียงแหบเล็กน้อย

“ใช่ค่ะ ลูกอยู่กับฉัน ปลอดภัยดี......”

“พี่ยี่ พี่รีบมารับพวกเราก่อนเถอะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะพูดกับพี่”

เสิ่นเสวี่ยพูด

“ได้ๆๆ เธออยู่ที่ไหน? รอพี่ที่นั่นนะ！พี่กำลังจะไปหา！”

เสียงของหยางยี่ยิ่งเร่งรีบเข้าไปใหญ่ น้ำเสียงของเขาตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด