บทที่ 293 เถียนเถียนกลับมาแล้ว

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

เซี่ยอู๋จุนส่ายหน้า หลังจากนั้นก็เหมือนว่าจะนึกอะไรออก สีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที “แต่สิ่งที่แน่นอนแล้วตอนนี้คือ พลังของสามคนนี้ อย่างน้อยอยู่ระดับเดียวกับฉัน！”

แข็งแกร่งมาก！คิดไม่ถึงว่าแผ่นดินเสินโจวจู่ๆก็มีผู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้โผล่ขึ้นมาถึงสามคน แต่เขากลับไม่เคยสังเกตเห็นเลย！

ผู้ที่มีฝีมือปรากฏขึ้นบนแผ่นดินเสินโจว สำหรับเสินโจวแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องดีอะไร

แผ่นดินเสินโจว กว้างขวางอย่างมาก ประชากรพันกว่าล้านคน ตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่เคยจะขาดแคลนผู้มีฝีมือ

แต่ผู้ที่มีฝีมือที่ตนเองรู้จักนั้น ลองมองกลับไป ก็มีแค่คนเหล่านั้นที่ใครๆก็รู้จัก

ไม่ได้ปรากฏ และไม่มีทางเลือกเวลาสำคัญเช่นนี้ปรากฏตัว

นอกเสียจากมีจุดประสงค์อื่น！

“บางที มาเพื่อหล่อแกเฉียนคุน”

สายตาของหยางยี่มองไปยังเซี่ยอู๋จุน

เรื่องของหล่อแกเฉียนคุนเป็นความลับ แทบจะไม่มีใครรู้

ที่รู้มีแค่อย่างเดียว ในตอนนี้นอกจากตนเองแล้ว ก็มีแค่พวกเสี่ยวเจี๋ยสามคนแล้วล่ะ

แต่ก็ยังไม่เข้าใจ แล้วพวกเขาไปได้ข้อมูลเกี่ยวกับตำแหน่งฐานทัพที่แน่ชัดขององค์กรฮูกดาร์คและองค์กรสืบทอดจิตวิญญาณทั้งสองมาจากไหนกัน?

“น่าจะใช่สินะ ดูแล้วเรื่องของหล่อแกเฉียนคุน เกรงใจว่าจะถูกเปิดเผยในไม่ช้าแล้ว”

“ความสงบของแผ่นดินเสินโจว อีกไม่นานก็จะไม่มีอยู่อีกแล้ว”

เซี่ยอู๋จุนถอนหายใจ สีหน้าดูไม่ค่อยดี

“ถ้าหากเป็นลูกหลานของพวกเราชาวเสินโจว เช่นนั้นเรื่องนี้ก็คงพูดง่าย แต่ถ้าคนพวกนั้นเป็นคนของแผ่นดินอื่น แล้วเรื่องของหล่อแกเฉียนคุนหลุดออกไป สำหรับพวกเราชาวเสินโจวแล้ว ไม่มีเรื่องไหนที่เป็นผลดีต่อเราเลยสักนิด”

เซี่ยอู๋จุนพูดอย่างช้าๆ หยางยี่ก็ค่อยๆนิ่งเงียบ

ในใจของเขา เป็นห่วงเถียนเถียนมาก

ไม่นานมานี้พึ่งจะรู้ตำแหน่งของเถียนเถียน คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินข่าวร้ายอีกครั้ง

ในเมื่อเถียนเถียนก็อยู่ที่ฐานทัพนั่นเหมือนกัน คนพวกนั้นคงจะพาเถียนเถียนไปเหมือนกันใช่ไหม? หรือจะบอกว่าเถียนเถียน......

หยางยี่ไม่กล้าคิดต่อ เขากลัวว่าจะรับไม่ได้กับผลลัพธ์เช่นนี้

เมืองหลวง วิลล่าแห่งหนึ่งในแถบชานเมือง

“น้องเยวี่ย น้องมั่นใจว่าเป็นที่นี่ใช่ไหม?”

ตวนมู่เจี๋ยมองไปที่บ้านเลขที่ แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

ในอ้อมกอดเธอ กำลังอุ้มเด็กผู้หญิงคนหนึ่งด้วยความระมัดระวัง

เด็กผู้หญิงนอนหลับอยู่เงียบๆ ไม่ได้ส่งเสียงดังแต่อย่างใด

และเด็กผู้หญิงคนนี้ ก็คือเถียนเถียน ลูกสาวที่หยางยี่กับเสิ่นเสวี่ยตามหามาตลอด！

“ไม่ผิดแน่ ที่นี่ล่ะ”

หวงเย่วพยักหน้าเล็กน้อย มองเข็มบนเข็มทิศที่ชี้ไปด้านหน้าแล้วไม่ขยับเขยื้อนต่อ

และบนเข็มทิศ มีผมสีขาวลอยอยู่ไม่กี่เส้น

“ดีล่ะ”

ตวนมู่เจี๋ยถอดเสื้อด้านบนออก แล้วปูไว้บนพื้น

ค่อยๆวางเถียนเถียนลงบนเสื้ออีกที หลังจากนั้นก็คลุมตัวเถียนเถียนไว้ ยื่นมือไปลูบใบหน้าเล็กๆของเถียนเถียน

หลังจากนั้นก็พยักหน้ากับหวงเย่ว

หวงเย่วรับรู้ แล้วมองไปที่เถียนเถียนด้วยสายและรอยยิ้มที่อ่อนโยน หลังจากนั้นก็ยื่นมือไปเคาะที่หน้าประตู

“ก๊อกๆ”

ด้านในห้อง

เสิ่นเสวี่ยนอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่ไร้วิญญาณ มองฝ้าเพดานด้วยความรู้สึกชา

เธอกำลังรอ รอสายโทรศัพท์จากผู้ชาย แล้วออกคำสั่งเธอ

ทุกๆครั้ง เธอจะคาดเดาความคิดของผู้ชายไม่ได้เลยสักนิด ผู้ชายมักจะผีเข้าผีออก และสามารถทำให้ใจเธอพังทลายได้ทุกครั้ง เธอไม่รู้ว่าภารกิจต่อไปคืออะไร แต่เธอมักจะมีลางสังหรณ์ นั่นก็คือภารกิจต่อไปจะยิ่งบ้าขึ้น ยากขึ้นเรื่อยๆ ถึงกับ......

เสิ่นเสวี่ยไม่กล้าจะคิดต่อ