บทที่ 301 กลับมาฆ่าคน

“นานแล้วนะที่ไม่ได้กลับมาเยี่ยม”

หยางยี่กระซิบเสียงต่ำ จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่า สายตาของนักรบเหล่านั้นหันไปทางหยางยี่

ในฐานะกองพิทักษ์เสินอู่ของหยางยี่ ที่จริงพวกเขารู้ข่าวเรื่องที่ราชาเทพกลับมาที่เมืองหลวงตั้งนานแล้ว พวกเขารอนานมาก แต่พวกเขาก็ไม่เห็นราชาเทพกลับไปที่ศูนย์บังคับบัญชาของพวกเขา

ในที่สุด พวกเขาก็เห็นหยางยี่ตัวจริงปรากฏอยู่ตรงหน้าทุกคน พวกเขาทั้งหมดต่างก็พากันตกตะลึง ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี

“ราชาเทพ! ราชาเทพกลับมาแล้ว!”

ในฝูงชนไม่รู้ว่าใครเป็นคนที่ตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

“ราชาเทพกลับมาแล้ว!”

“ราชาเทพกลับมาแล้ว!”

เสียงตะโกนดังขึ้นเรื่อยๆ และได้ทำลายความเงียบงันในชั่วพริบตา ราวกับสิงโตที่ร้องคำราม เสียงร้องทะยานสู่ฟากฟ้า

ทันใดนั้น ศูนย์บังคับบัญชาของกองพิทักษ์เสินอู่ก็เดือดพล่านราวกับน้ำร้อน

เสียงของพวกนักรบดังมาก ทุกคนที่ได้ยินเสียงนี้ ต่างก็หยุดงานในมือและวิ่งไปทางต้นเสียง

รวมทั้งจอมพลระดับกลางหลายสิบคนที่ประจำการอยู่ในกองพิทักษ์เสินอู่

หลังจากได้ยินเสียงนั้น พวกเขาต่างก็ให้ความเคราพนับถืออย่างยิ่ง และรีบลุกขึ้นไปยังสถานที่ที่ราชาเทพเคยอาศัยอยู่ทันที

นักรบนับพันรายล้อมอยู่รอบตัวหยางยี่ทันที รายล้อมไว้แน่นจนแม้แต่น้ำหยดเดียวก็ผ่านไปไม่ได้ เมื่อพวกเขาทั้งหมดเห็นหยางยี่ พวกเขาต่างก็พากันปิดปากของพวกเขา และดูตื่นเต้นมาก

แม้แต่นักรบที่มีอายุมากบางคนก็ยังหลั่งน้ำตา

หยางยี่หันกลับไปมองที่พี่น้องหลายหมื่นคนที่เคยอยู่ในสนามรบพร้อมกับเขา บนตัวพวกเขาเปื้อนไปด้วยเลือดของศัตรู และก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

นักรบทุกคนคุกเข่าลง ใบหน้าของพวกเขาเคร่งขรึม “พวกเราขอคารวะท่านราชาเทพ!”

“คารวะท่านราชาเทพ!”

เสียงนั้นดังก้องเหมือนกับเสียงคำรามของสิงโต และได้แผ่กระจายไปทั่วทุกตารางนิ้วของศูนย์บังคับบัญชา

เสียงดังกึกก้อง ทำให้ผู้คนฮึกเหิม

หยางยี่ยกมือขึ้น แล้วกดลงไป ก่อนจะพูดเสียงดังว่า “ลุกขึ้นเถิด ทุกคน ไม่เจอกันนานเลยนะ”

“ครั้งนี้เรามาที่นี่เพื่อจัดการกับบางสิ่งบางอย่าง และก็เพื่อกลับมาหาพี่น้องของเรา ยกเว้นแม่ทัพและจอมพลระดับสูง ที่เหลือทุกคนควรกลับไปทำงานของตัวเอง เหมือนเช่นทุกวัน”

“ครับ!”

หลังจากที่พวกนักรบได้ยินแล้ว พวกเขาก็พากันจากไป

คนที่เหลืออยู่ มีไม่ถึงยี่สิบคนแล้ว

“คารวะท่านราชาเทพ”

“ท่านราชาเทพ ท่านกลับมาครั้งนี้ ท่านต้องการจะจัดการเรื่องอะไร”

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้า โค้งคำนับ แล้วถามด้วยความสงสัย

คนคนนี้เป็นจอมพลระดับห้าดาวของกองพิทักษ์เสินอู่ สวีจื่อเจี้ยน

เมื่อหยางยี่ได้ยินเช่นนี้ หยางยี่ก็ยิ้มเล็กน้อย ดวงตาของเขาเป็นประกาย และการแสดงออกของเขาก็ลึกลับ

เขาพูดช้าๆ ว่า “กลับมาฆ่าคน!”

ทันใดนั้น สถานที่นั้นก็เงียบสงบ

สายตาของทุกคนมองไปยังใบหน้าของหยางยี่

กลับมาฆ่าคน? ที่นี่คือที่ไหน? ศูนย์บังคับบัญชา!

เป็นไปได้ยังไง?

ต้องรู้ว่าคนที่อยู่ในที่นี้คือคนทั้งหมดที่มียศถาบรรดาศักดิ์ ทุกคนต่างก็เคยร่วมรบกับหยางยี่ และฆ่าศัตรูไปพร้อมกัน?

พวกเขาต่างก็เป็นพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกัน

แต่ครั้งนี้ที่หยางยี่กลับมา เขาไม่ได้ทำอะไรที่เอิกเกริกยิ่งใหญ่นัก เขากลับมาอย่างเงียบๆ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้พูดเล่น

“ท่านราชาเทพ ท่านหมายความว่าอย่างไร”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สวีจื่อเจี้ยนก็ฝืนยิ้มและถามคำถามต่อไป แต่แววตาของเขากลับมีความรู้สึกผิดแฝงอยู่