บทที่ 300 นี่นับว่าเริ่มต้นใหม่อีกครั้งใช่ไหม

เพียงแต่ตอนนี้หยางยี่ยังยืนยันไม่ได้ ว่าจะพาเถียนเถียนกับเสิ่นเสวี่ยไปด้วยดีไหม

คิดไปคิดมา หยางยี่เลยตัดสินใจว่าให้สองแม่ลูกรออยู่ที่เดิมดีกว่า

อย่างไรก็ตามฮูกดาร์คกับองค์กรสืบทอดทั้งสององค์กรนี้ถูกคนฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในคืนเดียว พูดได้ว่ามันร้ายแรงมาก เพราะฉะนั้นหยางยี่เดาว่าภายในระยะเวลาสั้นๆ พวกเขาไม่มีทางลงมือกับเถียนเถียนและเสิ่นเสวี่ยอีกครั้งแน่นอน ตนเองจะได้มีเวลาใช้โอกาสที่พวกเขาไม่ทันได้สังเกตจัดการพวกที่ซ่อนตัวอยู่ในเสินโจวทีละคนให้สิ้นซาก！

“พี่ไม่ได้นอนทั้งคืน?”

เสิ่นเสวี่ยสวมชุดนอนสีขาว แนบรูปร่างจนเห็นเป็นเค้าโครง กำลังเดินออกมาจากห้องนอนท่าทางสะลึมสะลือในเวลานี้

มองหยางยี่ที่นั่งมองมือถืออยู่บนโซฟา จู่ๆก็อารมณ์ไม่ดี

ทั้งสองห่างกันตั้งนานแล้วพึ่งกลับมาพบกันใหม่ เดิมทีควรจะสนิทสนมกันมากกว่านี้ อีกอย่างเขาทั้งสองพึ่งจะแต่งงานได้ไม่นาน คิดไม่ถึงว่าหยางยี่จะไม่ได้นอนทั้งคืน กลับมานั่งอ่านอีเมลอยู่ที่นี่

ยังไงซะเสิ่นเสวี่ยก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง บางอย่างในชีวิตคู่ เธอก็มีความต้องการเช่นกัน

แต่ตอนนี้......

มองหยางยี่ที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความเหี่ยวแห้งเล็กน้อย ในใจของเสิ่นเสวี่ยเกิดความเหงาหงอย สงสัยอย่างอดไม่ได้ หรือว่าตนเองแก่แล้ว เลยดึงดูดเขาไม่ได้?

พอได้ยินเสียงของเสิ่นเสวี่ย หยางยี่ก็วางมือถือลง

มองเสิ่นเสวี่ยที่มีสีหน้าหดหู่ หยางยี่ยิ้มให้

หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นเดินมาโอบเสิ่นเสวี่ยเข้ามาในอ้อมกอด ให้เธอนั่งบนขาของตนเอง แล้วลูบใบหน้าเธอเบาๆ

“ขอโทษนะ เสวี่ยเอ๋อ ที่ทำให้เธอเป็นห่วง”

“ช่วงนี้ฝ่าบาทมอบภารกิจมาให้พี่ทำให้สำเร็จ เลยมองข้ามเธอไปบ้าง”

“รอให้พ้นช่วงนี้ เวลาที่เหลือพี่จะตั้งใจอยู่กับเธอและเถียนเถียน ดีไหม?”

น้ำเสียงของหยางยี่อ่อนโยนมาก พอเข้าหูของเสิ่นเสวี่ย ก็เยียวยาความอารมณ์ไม่ดีของเสิ่นเสวี่ย

ราวกับว่าความอบอุ่นไหลผ่าน รับรู้ได้แค่ความอบอุ่นบนร่างกาย

ที่จริงแล้ว ในใจเสิ่นเสวี่ยก็เข้าใจดี ตอนนี้หยางยี่ตำแหน่งสูงส่ง ไม่ได้สูงแบบธรรมดาทั่วไป ไม่สามารถอยู่กับตนเองและเถียนเถียนได้ทุกวันอยู่แล้ว

และเธอก็เข้าใจดี ทุกวันหยางยี่ยุ่งมาก จำเป็นต้องจัดการหลายเรื่อง ไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนตนเองกับเถียนเถียนได้ตลอดเวลา

แต่ว่า ในฐานะที่เป็นภรรยาของหยางยี่ ในฐานะที่เป็นผู้หญิง ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่อยากให้สามีของตนเองอยู่กับตนเองและลูกหรอก

เพราะฉะนั้น เสิ่นเสวี่ยอยากให้หยางยี่เจียดเวลามาอยู่กับพวกเธอสองคนแม่ลูกบ้าง

“ฉันรู้ ยุ่งน่ะยุ่งอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ควรทำลายร่างกายตัวเองแบบนี้นี่”

ขณะที่เสิ่นเสวี่ยพูด ก็พิงในอ้อมกอดของหยางยี่เบาๆ หลับตาแล้วสัมผัสถึงหัวใจของหยางยี่เงียบๆ

“วางใจเถอะ ที่บ้านมีภรรยาสวยขนาดนี้รอพี่อยู่ พี่ไม่อยากเป็นผีอายุสั้นหรอกนะ”

“แต่ว่า เดี๋ยวพี่ต้องออกไปข้างนอกทำธุระ พวกเธอรออยู่ในบ้านนี่แหละ ถ้าเถียนเถียนอยากกินอะไร อยากซื้ออะไร ก็บอกเงาหนึ่งได้เลย เงาหนึ่งจะให้คนไปจัดการให้”

ขณะที่หยางยี่พูด ก็มองเสิ่นเสวี่ยด้วยความลึกซึ้ง จูบประทับไปบนริมฝีปากสีแดงของเธอ

เสิ่นเสวี่ยไม่ได้ปฏิเสธ ทั้งสองคนกอดกันอย่างแนบแน่น

หลังจากที่จูบแล้ว สีหน้าของเสิ่นเสวี่ยก็แดงระเรื่อ หยางยี่ก็ยิ้มให้เธอด้วยความอ่อนโยน

“เอาล่ะ พี่ไปก่อนนะ ดูแลเถียนเถียนให้ดีด้วย เดี๋ยวตอนบ่ายพี่ก็กลับมาแล้ว”

ก่อนจะเดินทาง หยางยี่จูบเบาๆบนหน้าผากของเสิ่นเสวี่ย

“ไปเถอะค่ะ ฉันกับเถียนเถียนจะรอพี่กลับมา เดินทางปลอดภัยนะคะ”

แววตาของเสิ่นเสวี่ยเต็มไปด้วยอ่อนโยน

หยางยี่ที่ท่าทางโหดเหี้ยม เธอไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็น พอคิดว่าผู้ชายคนนี้เผยความอ่อนโยนแค่ต่อหน้าตนเองเท่านั้น เสิ่นเสวี่ยก็พอใจแล้ว

อีกอย่างตอนนี้เธอก็ไม่ได้อยากได้อะไร เธอแค่หวังว่าบ้านนี้จะสงบสุขและมีความสุขต่อไปเรื่อยๆ สามารถมองเถียนเถียนเติบโตได้อย่างสบายใจ ก็พอแล้ว

ไม่ต้องการสิ่งอื่นใด

“ครับ”

ขณะที่หยางยี่พูด ก็เดินออกจากวิลล่าไป