บทที่ 307 สิบสองราชาสวรรค์

เพิ่งเข้ามาก็ต้องแจ้งโค้ดลับเลยเหรอนี่

ดูเหมือนว่า ที่นี่จะลึกลับยิ่งกว่าสิ่งที่ตัวเองได้จินตนาการไว้เสียอีก

หยางยี่คิดไปคิดมา และไม่นาน เขาก็เขยิบเข้าไปใกล้หูของผู้หญิง พลันพูดกระซิบเสียงเบาว่า “แน่นอนว่าต้องเป็น ดื่มสุราหาความสุข”

เชี่ยนเชี่ยนดวงตาเป็นประกาย พลางมองหยางยี่ด้วยสายตาที่แฝงความระวังตัวเล็กน้อย

แต่ว่าไม่นาน ก็กลับมาทำสีหน้าเย้ายวนเหมือนเดิม และเผยรอยยิ้มมีเสน่ห์กระชากใจออกมา พลันเอ่ยว่า “ยินดีต้อนรับ งั้นเราไปดื่มสุราตรงนู้นกันดีกว่า”

หยางยี่ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงเดินตามผู้หญิงคนนี้เข้ามาด้านในแล้วนั่งลงตรงตำแหน่งหนึ่ง

ส่วนเงาสอง เขาไม่เคยมาในที่แบบนี้มาก่อนเลย จึงค่อนข้างทำตัวไม่ถูก แต่ใบหน้ากลับเย็นชาราวกับก้อนหินก้อนหนึ่ง เขายืนตรงข้างหยางยี่ และไม่พูดอะไร

ผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ข้างเงาสองเห็นท่าทีของเขา จึงพูดเชอะแล้วเดินจากไป

เดิมทีคิดว่าผู้ชายที่ร่างกายกำยำเหมือนวัวตัวหนึ่งคนนี้จะสามารถทำให้เธอมีความสุขได้ แต่สรุปคือเป็นก้อนหินก้อนหนึ่ง ช่างน่าเบื่อสิ้นดี

แน่นอนว่าเชี่ยนเชี่ยนที่นั่งข้างหยางยี่ในตอนนี้ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติแล้วเหมือนกัน แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ เธอกลับยังคงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มอันน่าหลงใหล เธอมองหยางยี่ “คุณอยากดื่มสุราอะไร? สุราแนะนำของเราคือเม่ยเซ่อ เพียงได้ดื่มจอกเดียว ก็จะทำให้รู้สึกมีความสุขเหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลยน้า~

ลองเชิงอีกแล้ว

หยางยี่แอบหัวเราะเย้ยในใจ และไม่อยากเสแสร้งต่อหน้าผู้หญิงคนนี้นี้อีกแล้ว เขาจึงหันหน้าไปมองเธอ พลางยิ้มและพูดว่า “จะดื่มอะไรก็ไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือดื่มกับใคร ถ้าได้ดื่มกับคุณหนูเชี่ยนเชี่ยนที่เป็นหญิงคนเช่นนี้ แบบนั้นฉันก็ต้องมีความสุขมากอยู่แล้ว”

ทันใดนั้น หัวใจของเชี่ยนเชี่ยนหล่นวูบ ลางสังหรณ์ใจที่ไม่ดีเหมือนกำลังจะเป็นจริง

เธอกำลังเตรียมจะพูดอะไร กลับได้ยินหยางยี่พูดด้วยเสียงเรียบก่อนว่า “คุณหนูเชี่ยนเชี่ยน อย่าขยับนะ ไม่เช่นนั้นคงต้องได้เจ็บตัว”

ในมือของหยางยี่ กำลังควงมีดสั้นเล่มหนึ่งที่ใช้สำหรับทำการศึกอยู่ ไอแห่งความเย็นยะเยือกกระจายออกมาทันที

หยางยี่ควงมีดสั้นเล่นในมืออย่างทะมัดทะแมง

ในสายตาของเชี่ยนเชี่ยนเผยความเย็นชาออกมา มือที่วางตรงขาก็ค่อยๆ เก็บกลับมาแล้ว

ต้นขาด้านในของเธอ ส่วนที่กระโปรงปกปิดอยู่ มีมีดสั้นอยู่ด้ามหนึ่ง

“คุณหนูเชี่ยนเชี่ยนเป็นคนฉลาด น่าจะรู้ว่าฉันต้องการอะไร”

ภายใต้แสงไฟสลัวในความมืด หยางยี่ยิ้มน้อยๆ มีดสั้นในมือก็หมุนพลิกไปมา

“ดังนั้น เธอจะพูดเอง หรือจะให้ฉันช่วยเธอดี?”

สายตาของเขา มองไปยังเชี่ยนเชี่ยน

เชี่ยนเชี่ยนตัวสั่นเพื่อถูกหยางยี่มองด้วยสายตาแบบนั้น พลางขนลุกไปทุกอณูผิว จากนั้นเธอก็ยิ้มออกมา “คุณไม่ได้มาดื่มสุราหรอกใช่ไหม? แต่น่าเสียดายที่เชี่ยนเชี่ยนเป็นเพียงคนดื่มสุราเป็นเพื่อนลูกค้าเท่านั้น ถ้าคุณอยากหาความสุข เชี่ยนเชี่ยนก็จะเรียกพี่สาวน้องสาวมา และดื่มเป็นเพื่อนคุณ”

เธอคิดไม่ถึงเลยว่า ผู้ชายคนนี้จะมีความสามารถในการสังเกตได้น่ากลัวเพียงนี้

แค่ประเดี๋ยวเดียวก็มองเธอออกแล้ว

ตั้งแต่ที่สองคนนี้เพิ่งเข้ามา เธอก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเลย สัญชาตญาณบอกเธอว่า สองคนนี้ไม่มีทางเป็นลูกค้าธรรมดาแน่ ที่แค่จะมาดื่มสุราเท่านั้น

บวกกับโค้ดลับที่เธอถามในตอนแรก แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้ แต่กลับตอบคำถามได้อย่างน่าประหลาดใจ สีหน้านิ่งสงบ ดูออกเลยว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

ถ้าเธอเดาไม่ผิด สองคนนี้ไม่ได้อยากมาดื่มสุรา แต่มาสืบความต่างหาก

“เอ๋? นี่แกล้งโง่เหรอ?”

หยางยี่หัวเราะ “เหมือนว่าคนสวยอย่างคุณหนูเชี่ยนเชี่ยนจะไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ งั้นฉันก็คงต้อง…”

เขาพูดพลางเผยความคิดที่จะฆ่าผ่านดวงตา มีดสั้นในมือก็หยุดควงเล่นไปแล้ว ถูกหยางยี่คีบไว้ด้วยนิ้วสองนิ้ว และปลายมีดชี้ไปที่หน้าอกของเชี่ยนเชี่ยน

ทันใดนั้น เชี่ยนเชี่ยนรู้สึกเพียงรอบกายหนาวเย็น ต่อมเหงื่อหดตัวจนทำให้ขนลุกชูชันไปทั้งตัวด้วยความระวังตัว ราวกับว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจร้ายที่ปีนป่ายขึ้นมาจากขุมนรก และไม่ใช่คนธรรมดา

มีมุมหน้าผากของเธอ มีเหงื่อไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

เวลานี้ ต่อให้เธออยากแกล้งโง่เท่าไร อีกฝ่ายก็ไม่ให้โอกาสเธอแล้ว