บทที่ 306 บาร์เม่ยเซ่อ

กู่เจิ้นเทียนวิ่งมาจากที่ไม่ไกล ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและความจริงจัง เขาพูดกับหยางยี่ว่า “ท่านราชาเทพ เกิดเรื่องขึ้นแล้ว สวีจื่อเจี้ยนกำลังจะหนีไป!”

หยางยี่หรี่ตาลง มองไปที่เฮลิคอปเตอร์ที่บินขึ้นช้าๆ และยิ้มออกมา “หนี? อยู่ในกำมือของฉันแล้วยังคิดที่จะหนีอีก กล้าจริงๆ”

ที่นี่คือศูนย์บังคับบัญชาของกองพิทักษ์เสินอู่ ถ้าคิดจะหนีจากที่นี่ มันคือการดูถูกหยางยี่มากเกินไป

สวีจื่อเจี้ยนอยู่กับเขามาหลายปีแล้ว เขาน่าจะรู้ดีว่าเขาสามารถหลบหนีได้สำเร็จหรือไม่ และเขาควรจะเข้าใจนิสัยของหยางยี่

คิดจะหนีไปตอนนี้ เท่ากับตาย

“ไป เตรียมขีปนาวุธให้พร้อม แล้วจัดการคนที่ไม่เชื่อฟังคนนี้ซะ!”

หยางยี่กล่าวทันที

“ครับ!”

กู่เจิ้นเทียน ไม่กล้าทำให้เสียเวลา และรีบทำตามคำสั่งทันที

ไม่ถึงห้านาที ปืนยิงจรวดหลายเครื่องสำหรับติดขีปนาวุธถูกติดตั้งในศูนย์บังคับบัญชา รอเพียงแค่หยางยี่ออกคำสั่ง

“ระเบิดเลย!”

หยางยี่ยกมุมปากขึ้นอย่างเยาะเย้ยและออกคำสั่ง!

“บูมบูมบูม!”

แต่ครู่หนึ่ง ขีปนาวุธติดตามห้าหกลูกก็พุ่งออกมาจากอากาศ และบินตรงไปยังทิศทางของเฮลิคอปเตอร์

บนเฮลิคอปเตอร์

สวีจื่อเจี้ยนมองดูเฮลิคอปเตอร์บินออกไป ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาวๆ ออกมา

โชคดีที่หนีออกไปได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นมันคงจบลงแล้วจริงๆ

แน่นอนว่า ตอนที่เขาจากไป เขาไม่ลืมบอกหูจิ้งว่าเขาไม่สามารถอยู่ในศูนย์บังคับบัญชาได้อีกต่อไป ตัวเขาได้หลบหนีไปแล้ว ดังนั้นให้เขารีบเตรียมตัวหลบหนีไป

“แย่แล้ว จอมพล! พวกมันไล่ตามมาแล้ว! จะทำยังไงดี!”

นักบินของเฮลิคอปเตอร์คือคนสนิทที่ภักดีต่อเขา ในเวลานี้ เขาจ้องไปที่ขีปนาวุธที่ติดตามเขา เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่สวีจื่อเจี้ยน

สวีจื่อเจี้ยนเหลือบมองกลับไป แล้วพ่นลมหายใจอย่างเหยียดหยาม “จะตื่นตระหนกทำไม ฉันอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว มีเส้นทางไหนที่ฉันยังไม่รู้อีก”

“ฉันเปลี่ยนข้อมูลของขีปนาวุธติดตามเหล่านี้ตั้งนานแล้ว พวกมันจะอะไรเราไม่ได้ นายมีหน้าที่แค่ขับเท่านั้น”

หยางยี่เห็นเขาเป็นคนโง่หรอ?

หลังจากต่อสู้ในกองพิทักษ์เสินอู่เป็นเวลานาน หากไม่มีแผนการอะไร เขาจะจากไปได้อย่างไร?

เขาได้วางแผนเกี่ยวกับเส้นทางการหลบหนีไว้หมดแล้ว เขาถึงได้ลงมือ

รวมทั้งครั้งนี้ เขาได้ตัดสินใจหนีแล้ว เขาจึงคิดมานานแล้วว่าทันทีที่ใช้เฮลิคอปเตอร์ เขาจะถูกจับได้ แน่นอนว่าเขาจะใช้ขีปนาวุธติดตามเพื่อจัดการกับเขา ดังนั้นเขาจึงได้ดำเนินการก่อนออกเดินทาง โดยแก้ไขขีปนาวุธติดตามเหล่านั้น ข้อมูล ขีปนาวุธเหล่านี้จะไม่สามารถโจมตีเขาได้ สุดท้ายจะทำให้ขีปนาวุธเบี่ยงเบนไปประมาณ 20 เมตรแล้วถึงจะระเบิด

ในขณะนั้น เขาได้หลบหนีไปนานแล้ว

นักรบที่ขับเฮลิคอปเตอร์พยักหน้าและเหยียบคันเร่ง แต่ภายในสองนาที สีหน้าของนักรบเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง และเขาพูดด้วยความตื่นตระหนกว่า “จอมพล! ขีปนาวุธติดตามพวกนั้นเข้าใกล้เรามากขึ้นเรื่อยๆ และตอนนี้ห่างกับเราเพียงหนึ่งกิโลเมตร!”

ในขณะนี้ เขาก็เสียสติไปอย่างกะทันหัน ดังนั้นเขาจึงมองไปที่สวีจื่อเจี้ยน

เมื่อสวีจื่อเจี้ยนได้ยินคำพูดนั้น เขาไม่ได้มองเขาเลย เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “ฉันบอกให้นายขับ นายก็แค่ขับต่อไป จะตื่นตระหนกไปทำไม ขีปนาวุธพวกนั้นไม่สามารถทำอะไรเราได้ เร็วเข้า!”

สวีจื่อเจี้ยนร้อนรนเล็กน้อย เขาได้แก้ไขข้อมูลขีปนาวุธแล้ว และเขาไม่เชื่อว่า หยางยี่จะยังสามารถรับมือได้

เว้นแต่หยางยี่จะเก่งกาจ และคาดเดาทุกอย่างไว้ได้จริงๆ

หลังจากนั้นอีกสิบวินาที ในที่สุดสวีจื่อเจี้ยนก็ตระหนักถึงความผิดปกติของเรื่องนี้

เขาเหลือบมองกลับไป และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป