บทที่ 305 เหตุผลที่ปฏิเสธได้ยาก

ตอนนั้น จ้าวเสี่ยวกังร้องไห้จะเป็นจะตายเหมือนเด็กคนหนึ่งเป็นครั้งแรก และกอดหยางยี่แน่นไม่ยอมปล่อย

ต่อมา เขาก็มักจะมาชวนหยางยี่ดื่มเหล้า เป็นต้องเมาจนไม่รู้เรื่องราวทุกครั้งไป จากนั้นก็กอดขาหยางยี่ไว้ และบอกว่าตัวเองไร้ความสามารถแค่ไหน คิดถึงย่าแค่ไหน พูดแบบนั้นวนไป

ที่จริงตอนนั้นหยางยี่ยุ่งมาก ทุกๆ วันยังต้องแบ่งเวลามาอยู่เป็นเพื่อนจ้าวเสี่ยวกัง เหมือนกับว่าเขาเป็นแม่เลี้ยงเลย

และต่อมา กู่เจิ้นเทียนทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว จึงบุกเฉันไปที่ห้องของหยายี่ และพาตัวจ้าวเสี่ยวกังที่กอดขาหยางยี่ไว้ไม่ปล่อยออกไปทันที และปล่อยทิ้งไว้ด้านนอกทั้งคืน รอให้เขาสร่างเมาแล้ว ก็ลงไม้ลงมือซ้อมเขาเพื่อเรียกสติ

จ้าวเสี่ยวกังถูกกู่เจิ้นเทียนซ้อมจนได้สติกลับมา มิตรภาพระหว่างทั้งสอง จึงเริ่มมาจากตรงนั้นนั่นเอง

จากนั้น สั้งคู่ร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันในสนามรบ จ้าวเสี่ยวกังกลับมาเป็นคนแกร่งดังเดิม ราวกับคนไม่เคยเสียใจมาก่อน

แต่ว่า หยางยี่รู้ว่า ทุกครั้งที่เป็นเวลากลางคืนที่เงียบงันและไร้ผู้คน เขามักได้ยินเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของจ้าวเสี่ยวกังเสมอ

นึกย้อนถึงเรื่องราวในอดีต ทันใดนั้น ในห้องคุมขังก็เงียบสงัด

“ราชาเทพ ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ ”

จ้าวเสี่ยวกังดวงตาแดงก่ำ สีหน้าปวดใจสุดขีด เขาก้มหน้าลง เพราะไม่กล้ามองสบตากับหยางยี่

น้ำตาลูกผู้ชายห้ามให้ไหลออกมาง่ายๆ ถ้ายังไม่ถึงจุดที่เจ็บปวด

“นายไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันหรอก ฉันยังยืนยันคำเดิม ฉันเชื่อว่านายเป็นคนดี ไม่มีทางทำผิดง่ายๆ หรอก ฉันอยากจะรู้ว่า พวกเขายื่นข้อเสนออะไนให้นายกันแน่ นายถึงได้...”

หยางยี่ไม่เข้าใจเลยจริงๆ จ้าวเสี่ยวกังมีแค่ย่าของเขาคนเดียวที่เป็นญาติสนิท และท่านก็จากไปตั้งนานแล้วด้วย ไม่มีอะไรมาขู่เขาได้แล้วนี่นา แต่ว่าเพราะอะไร...

“ราชาเทพ ฉันรู้เรื่องผิดพลาดที่ตัวเองก่อดี ต่อให้ต้องตายเป็นพันครั้งหรือหมื่นครั้ง มันก็ยากจะลบล้างความผิดได้ ฉันไม่สามารถทำใจให้สงบได้เลย และไม่มีหน้าไปเจอทุกคนแล้ว”

“ดังนั้น ฉันอยากทำทุกอย่างเพื่อชดเชยสิ่งที่ฉันเคยทำผิดพลาด ฉันอยากขอร้องนายแค่เรื่องเดียว อย่าให้ฉันไปเจอย่าของฉันตรงนี้ ฉะ...ฉันไม่มีหน้าไปพบท่าน”

เสียงของจ้าวเสี่ยวกังเบาลงเรื่อยๆ จนสุดท้าย ปลายเสียงมีความสั่นเครือเล็กน้อย

หยางยี่เงียบไปพักหนึ่ง แล้วรับปากเขา

“ได้ ฉันรับปากนาย ผ่านวันนี้ไป ฉันจะสั่งให้คนพานายไปพบจินหรัน”

เขาเข้าใจดีว่าจ้าวเสี่ยวกังต้องการจะสื่อว่าอย่างไร จ้าวเสี่ยวกังไม่ใช่คนไม่ดี จนกระทั่งพูดได้เลยว่า เขาสามารถยอมสละสิ่งต่างๆ มากมายได้ เพื่อประเทศชาติ และเพื่อประชาชน เพราะฉะนั้น เมื่ออย่างไรเขาก็ต้องตาย จึงไม่อยากตายไปอย่างเปล่าประโยชน์แบบนี้

เขาอยากตายในสนามรบ พยายามคร่าชีวิตของศัตรูให้ได้มากที่สุด ก็จะถือเป็นการทำเพื่อแผ่นดินเสินโจว ทำสิ่งสุดท้ายที่ยังพอจะทำได้

“ขอบคุณราชาเทพ!”

จ้าวเสี่ยวกังซู้ดจมูกเบาๆ พลันพูดอย่างซาบซึ้งใจมาก

ความจริง ลึกๆ ในใจของเขาเคารพนับถือหยางยี่มาก และพึ่งพิงหยางยี่สุดๆ

นับตั้งแต่ที่ทั้งคู่เริ่มรู้จักกันมา หยางยี่อยู่ในตำแหน่งที่สูง แต่กลับไม่วางมาดเลย

เขาอ่อนโยนและใจกว้างกับทุกคนมาก ปกติแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนคนไหนจัดงานหรือมีเรื่องอะไรที่บ้าน ขอเพียงเขาสามารถช่วยได้ หยางยี่ก็จะช่วยเสมอ

ทุกคนก็เหมือนเป็นพี่น้องกัน มีอะไรก็พูดกันตรงๆ ไม่เคยแบ่งชนชั้นหรือระดับฐานะเลย

และตอนนั้น ตอนที่ย่าของตัวเองจากไป เขาเสียใจมาก ก็ได้หยางยี่เนี่ยแหละ ที่ช่วยดูแลหาที่นอนให้เขาทุกครั้งที่เมาจนไม่ได้สติ พร้อมกับเตรียมน้ำร้อนกับโจ๊กน้ำใส และคอยอยู่เคียงข้างเขาตลอด

พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ จ้าวเสี่ยวกังก็ตาแดงขึ้นมาอีกครั้ง และเหมือนว่าจะร้องไห้แล้ว

เขาเองก็ไม่อยากทรยศหยางยี่ หรือทรยศเสินโจว แต่ว่า เขามีความจำเป็นที่บอกใครไม่ได้จริงๆ !

“ในศูนย์บังคับบัญชาของเรา นอกจากฉันและบี้หลง ยังมีสวีจื่อเจี้ยนและหูจิ้งอีก คนจากองค์กรนั้น จะมาเจอพวกเราในสถานที่เดิมทุกครั้ง คือสถานที่ที่มีชื่อว่าบาร์เม่ยเซ่อที่ค่อนข้างอยู่ห่างจากตรงนี้เล็กน้อย”

จ้าวเสี่ยวกังไม่ได้ปิดบังอะไรอีกแล้ว เขาพูดข้อมูลทุกอย่างที่รู้ออกมาทั้งหมด

หยางยี่ฟังแล้ว สีหน้าแปลกไป