บทที่ 304 ทำให้ฉันผิดหวัง

ทันใดนั้น มีดสั้นเสียบเฉันไปบนหน้าโต๊ะทันที เหลือเพียงส่วนของด้ามจับเท่านั้นที่ยังโผล่อยู่ด้านนอก

“ถึงนายไม่พูด ฉันก็มีวิธีทำให้นายปริปากได้”

หยางยี่ยิ้มเบาๆ พลางเอ่ย “การทำงานภายใต้การดูแลของฉัน จะบอกว่ามันสบายที่สุด หรือว่าลำบากที่สุดก็ได้เหมือนกัน ในเมื่อนายเลือกที่จะทรยศ งั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องมาคอยรำลึกความหลังกันแล้ว”

“ฉันว่า นายคงจะยังไม่ลืมว่ามีดพันเล่มคืออะไรหรอกใช่ไหม?”

“นายไม่พูดก็ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือสาเรื่องที่จะแสดงต่อหน้าทุกคนใหเได้เห็นครั้งหนึ่ง เพื่อที่พวกคนที่เฉันมาใหม่ จะได้เปิดโลกบ้าง”

“ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน นายจะรับมือกับมีดของฉันได้ซักกี่เล่ม”

กู่เจิ้นเทียนฟังคำพูดเสียดสีของหยางยี่ จนสีหน้าได้เปลี่ยนไปแล้ว

มีดพันเล่ม คือการลงโทษที่หยางยี่คิดค้นขึ้นมาเอง ตอนนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วอาณาเขตการต่อสู้แล้ว ซึ่งใช้การได้ผลดีมาก

เห็นได้ชัดว่า การลงโทษนี้น่าสะพรึงกลัวแค่ไหน

บี้หลงได้ยิน ก็ตัวสั่นขึ้นมาเบา ๆ เหมือนกัน

เขาก้มหน้าลง และไม่พูดอะไร

ผ่านไปครู่หนึ่ง จึงค่อยเงยหน้าขึ้น และมองสบตากับหยางยี่ พลันยิ้มอย่างสิ้นหวัง

“น่าเสียดายนะ ท่านราชาเทพ ท่านไม่มีโอกาสนั้นหรอก”

พูดพลาง บี้หลงกัดลิ้นอย่างจังหนึ่งที โดยที่ทุกคนยังไม่ทันได้สังเกต แล้วจู่ๆ เขาก็ตัวแข็งไปครู่หนึ่ง ก่อนล้มลงไปกองบนพื้น

“ตูม!”

ร่างกายกระแทกกับที่พื้น ดวงตาสองฉันงของบี้หลงเปี่ยมด้วยความสิ้นหวัง นอนตายตาไม่หลับ แต่ก็หมดลมหายใจแล้ว

หยางยี่เห็นสถานการณ์ปุ๊บ ดวงตาก็เต็มไปด้วย

คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเขาจะเป็นคนสอนทหารที่ซื่อสัตย์มากับมือตัวเอง!

ขณะเดียวกัน หยางยี่ก็แอบคาดเดาในใจว่า องค์กรฮูกดาร์คใช้วิธีการอะไรกันแน่ จนสามารถทำให้บี้หลงยอมทำถึงขั้นนี้ได้

ดูเหมือนว่าองค์กรฮูกดาร์คจะยังมีความลับอีกมากมายอย่างที่คิดไว้เลย เรื่องการล้างสมองของไส้ศึกนั้น มันร้ายแรงกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้เสียอีก

ทว่า การตายของบี้หลงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อหยางยี่ เพราะคนที่อยู่ตรงนี้ตอนนี้ ยังมีบางคนที่เป็นไส้ศึกอยู่อีก เรื่องนี้หยางยี่รู้อยู่เต็มอก

เขาจะพูดหรือไม่ มันก็ไม่มีผลอะไร

จากนั้น หยางยี่เดินกลับไปนั่งที่ตำแหน่งอย่างช้าๆ และทอดสายตามองทุกคน

พลันพูดเสียงเรียบว่า “ฉันเคยพูดไปแล้ว ใครที่ออกมายอมรับเอง ฉันก็จะไว้ชีวิตพวกนาย คำพูดนี้ ยังมีผลเหมือนเดิม!”

“หากถูกฉันจับได้ด้วยตัวฉันเอง แบบนั้นคงต้องขอโทษก่อนล่วงหน้า ฉันจะไม่ให้โอกาสมันได้พูดอธิบายเลย!”

“ดังนั้น ตอนนี้ ยังมีใครอีกไหม?”

พอหยางยี่พูดประโยคสุดท้ายจบ ความน่าเกรงขามของเขาแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู ภายในห้องเงียบจนได้ยินเสียงหายใจ

ทุกคนล้วนรู้สึกว่าอึดอัดและหายใจลำบากอย่างที่สุด ในสายตาองหยางยี่ เปี่ยมไปด้วยความคิดที่จะฆ่าเต็มไปหมด

ความกดดันที่มองไม่เห็นปกคลุมไปทั่วทั้งหัวใจของทุกคน พวกเขาไม่กล้าพูดอะไร แม้แต่การหายใจก็ทำได้อย่างยากลำบาก

ไม่มีใครเอ่ยปากพูด

หยางยี่เองก็ไม่รีบร้อน นั่งอยู่ที่ตำแหน่งเดิมอย่างใจเย็น พลางทำสายตาเย็นชามองสีหน้าของทุกคน และไม่ลดแรงกดดันลงเลย

ผ่านไปแล้ว 3 นาที ผ่านไปอีก 5 นาที...

จนกระทั่งใกล้ครบ 10 นาทีแล้ว...

ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหวอีกต่อไป

“ท่านราชาเทพ ขะ...ฉันยอมรับแล้ว!”

ชายกำยำคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงสุดปลายแถวลุกขึ้นพลันเหงื่อแตกพลั่ก และทำท่าหายใจพะงาบๆ

ชัดเจนมาก ว่าเขาถูกแรงกดดันของหยางยี่จนทนไม่ไหว

แผ่นหลังของเขา เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแห่งความตระหนก

แรงกดดันเช่นนี้ มันช่างแบกรับได้ยากมากจริงๆ ไม่เพียงหายใจไม่สะดวก แถมหัวใจก็เต้นเร็วมากด้วย ราวกับว่าวินาทีต่อไป ตัวเขาก็จะระเบิดออกเพราะแรงกดดันนั้น

จะตายก่อนหรือตายหลังอย่างไรก็ต้องตายอยู่ดี ตัดสินให้มันจบๆ ไป จะได้ไม่ต้องมาทรมาน

สายตาของหยางยี่ มองไปที่ตัวของชายกำยำคนนั้นที่เพิ่งลุกขึ้นมาทันที

พอเห็นเขาสารภาพ หยางยี่ไม่เพียงทอดถอนใจเบาๆ ดวงตาก็เปี่ยมด้วยความผิดหวัง