บทที่ 309 วัตถุระเบิด

ใบหน้าของหยางยี่และเซี่ยอู๋จุนนั้นเคร่งขรึมมาก

จากการคาดเดาของพวกเขา หากตำแหน่งที่แน่นอนของซากปรักหักพังถูกคนอื่นเล่งไว้ก่อนแล้ว สิ่งที่เสินโจวต้องเผชิญคือมากกว่าจักรพรรดิทั้งสิบสององค์ที่ส่งมาโดยองค์กรองค์กรสืบทอดจิตวิญญาณ

ยกเว้นเสินโจว นั่นคือเป้าหมายของทุกประเทศ เมื่อถึงเวลานั้น จักรพรรดิทั้งสิบสองจัดการได้ไม่ง่ายแล้ว

ประเทศอื่นจะไม่ละทิ้งโอกาสนี้ เพราะยังไงอารยธรรมที่ไม่รู้จักสามารถนำมาสิ่งของต่างๆ มาให้ประเทศได้อย่างมากมาย ซึ่งมันมากกว่าเงิน ใครก็ตามที่ควบคุมมัน เมื่อใช้อย่างถูกต้อง อาจนำความพินาศมาสู่โลกทั้งใบก็ได้

ใบหน้าของเซี่ยอู๋จุนเย็นชาและเขาพูดอย่างเย็นชา “ตอนนี้ ทางที่แย่ที่สุดคือตายกันไปข้าง ถ้าเราต้องทำเช่นนี้ เราก็คงต้องพบกับสงครามเท่านั้น!”

ตราบใดที่ไพ่สำคัญของเสินโจวยังคงอยู่ในมือของเสินโจว ประเทศที่ต้องการทำลายเสินโจว คงจะต้องถูกทำลายก่อนเสินโจว

มีคำโบราณกล่าวไว้ว่า ยิ่งเร่งยิ่งช้า ถ้าคนพวกนี้มีสมอง จะคิดให้รอบคอบก่อน

“เรื่องนี้ยังคงต้องได้รับการพิจารณาในระยะยาว”

หยางยี่กล่าวอย่างเคร่งขรึม

ตอนนี้ยังไม่ถึงจุดที่ต้องตายกันไปข้าง ถ้าคนเหล่านั้นไม่โง่ เขาคงไม่ทำอย่างนี้

ต้องรู้ว่า เสินโจวนั้นแตกต่างจากที่เคยเป็นมาช้านาน มันแตกต่างจากการเหยียบย่ำเมื่อร้อยปีก่อน เสินโจวปัจจุบันแข็งแกร่งพอที่จะครอบครองสถานที่โดยรวมมาช้านาน และแน่นอนว่าเขามีสิทธิ์ในการออกเสียง

หากคุณต้องการวางแผนต่อต้านเสินโจว คุณต้องดูว่าพวกเขามีคุณสมบัติหรือไม่

หลังจากนั้น หยางยี่นึกถึงสิ่งที่เชี่ยนเชี่ยนพูดและพูดช้าๆ ว่า “ตามที่ผู้หญิงคนนั้นพูด สำนักงานใหญ่แห่งใหม่ของฮูกดาร์คอยู่ในหยุนชวน”

เซี่ยอู๋จุนมองไปที่ใบหน้าของหยางยี่ เขาสามารถเข้าใจความหมายของหยางยี่ได้

แต่ตอนนี้ การปรากฏตัวของสิ่งต่างๆ ทำให้เซี่ยอู๋จุนไม่สามารถแสดงท่าทีเฉยชาได้ หยางยี่ไม่สามารถจากไป และเขาเองก็ไม่สามารถจากไปได้เช่นกัน

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยอู๋จุนก็พยักหน้าและกล่าวว่า “ฉันจะมอบเรื่องนี้ให้ปิงอวี่ วางใจได้”

หยางยี่เข้าใจและไม่พูดอะไรอีก

เนื่องจากกษัตริย์ให้เขาไปที่เมืองหลวง ถ้าอย่างนั้นเขาก็จะอยู่ที่นี่

นอกจากนี้ เมืองยังมีพวกไร้ประโยชน์จำนวนมาก และเขายังไม่ได้จัดการเลย

ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า หยางยี่อาศัยข้อมูลในมือของเขา แน่นอนว่าก็จะต้องเกิดเรื่องขึ้นอย่างแน่นอน

ใครที่ถูกหยางยี่เล็งไว้แล้ว ก็ไม่มีใครสามารถหลบหนีไปได้

แม้แต่ในศูนย์บังคับบัญชาของอานั่วจื่อ โอหยางเฉิงและเย่ซีฉี ก็ยังพบคนสนิทจำนวนมากที่ถูกหยางยี่จัดการ

เพียงชั่วพริบตาเดียว ฤดูหนาวก็มาถึง

หิมะกำลังโบยบินไปทั่วท้องฟ้า ห่อหุ้มโลกทั้งใบไว้

สวนและลานภายในของวิลล่า มีหิมะหนากระจายอยู่บนพื้น ซึ่งสวยงามมาก

“แม่ มาเล่นสโนว์บอลกับเทียนเถียนกันเถอะ!”

ในลานเล็กๆ เถียนเถียนสวมเสื้อแจ็กเก็ตบุนวมสีชมพู ผ้าพันคอขนาดใหญ่ หมวก และถุงมือ เธอวิ่งอย่างมีความสุขในลานบ้าน เธอมองเสิ่นเสวี่ยอย่างตื่นเต้น

เสิ่นเสวี่ยและหยางยี่ยืนเคียงข้างกัน มองดูร่างเล็กและร่าเริงด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของพวกเขา

ไม่กี่วันมานี้ หยางยี่ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่เคียงข้างแม่และลูกสาว ดังนั้นท่าทีของเถียนเถียนที่มีต่อหยางยี่ก็ดีขึ้นอย่างมาก

การแสดงออกของเขาไม่น่ากลัวเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

“หิมะ! หิมะตก! ขาวจัง สวยจัง!”

เห็นได้ชัดว่าเถียนเถียนไม่ค่อยได้เห็นหิมะ และใบหน้าเล็กๆ ของเธอก็แดงก่ำ แต่ท่าทางของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เธอนอนอยู่บนพื้นและกลิ้งไปมา ทั่วร่างกายของเธอเต็มไปด้วยหิมะ

“แม่ดูสิ หนูถูกหิมะปกคลุม หนูเป็นตุ๊กตาหิมะ!”

เถียนเถียนกล่าวกับเสิ่นเสวี่ย

เสิ่นเสวี่ยยิ้มและพยักหน้า เธอยังอารมณ์ดี เมืองจงจิงอยู่ทางใต้ การที่หิมะตกมันเป็นเรื่องยากมาก

แม้ว่าจะมี แต่หิมะก็ไม่ได้หนาและตกหนักอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้