บทที่ 310 เศษซากสองชิ้น

เมื่อวางโทรศัพท์ ใบหน้าของหยางยี่ก็สงบนิ่ง เขาลูบผมของเสิ่นเสวี่ยเบาๆ และพูดว่า “เสิ่นเสวี่ย ผมรีบไปทำธุระ ดังนั้นผมต้องออกไปก่อน อาจจะกลับดึก คุณอยู่ที่บ้านกับเถียนเถียนดีๆนะ”

เสิ่นเสวี่ยไม่ได้พูดอะไร เธอยิ้มเล็กน้อย และจูบใบหน้าของหยางยี่เบาๆ “เอาล่ะ ระวังตัวด้วย เถียนเถียนและฉันจะรอให้คุณกลับมาทานอาหารเย็น”

“อืม”

หลังจากออกจากวิลล่า หยางยี่ก็โทรหาเงาหนึ่งทันทีเพื่อขอให้เขาเตรียมวัตถุระเบิด TNT 30 กิโลกรัม ส่วนเขาขับรถไปยังตำแหน่งที่ตวนมู่เจี๋ยส่งมาให้ ถนนขายของโบราณ

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง

“ท่านราชาเทพ สิ่งที่ท่านต้องการ”

เงาหนึ่งเปิดกระเป๋าเดินทางสีดำขนาดใหญ่ แสดงวัตถุระเบิดในกระเป๋าเดินทางต่อหน้าหยางยี่ เพื่อให้เขาตรวจสอบ

เขาไม่เข้าใจ ทำไมจู่ๆ ราชาเทพถึงต้องการระเบิดมากมายขนาดนี้?

พลังนี้ มันไม่สามารถประเมินได้เลย

“อืม นานกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

หยางยี่พยักหน้า เขาไม่ได้พูดคุยกับเงาหนึ่งมากนัก เงาหนึ่งไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไป

หลังจากที่เงาหนึ่งออกไป หยางยี่ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเตรียมโทรหาตวนมู่เจี๋ยเพื่อบอกเธอว่าเขามาถึงแล้ว

ขณะที่เขากำลังจะโทร เขาก็เห็นต้วนมู่เจี๋ยกำลังเดินเข้ามาหาเขา

“พี่ยี่”

ตวนมู่เจี๋ยยิ้ม

หยางยี่ผงะไปครู่หนึ่งแล้ววางโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเสื้อของเขา

“เสี่ยวเจี๋ย เธอรู้ได้อย่างไรว่าฉันมาถึงแล้ว”

ตวนมู่เจี๋ยยกมือไปรับถุงสีดำใบใหญ่ในมือของหยางยี่ ก่อนจะชี้ไปยังห้องตรงข้ามกับร้านขายของเก่าแล้วพูดว่า “พวกเราทั้งหมดอยู่ชั้นบนตรงข้ามกัน และเราจะลงมาเมื่อเราเห็นพี่มา”

“ไปกันก่อนเถอะ เอ้อร์สุ่ยและน้องเยวี่ยกำลังรอพี่อยู่”

หยางยี่พยักหน้าและตามตวนมู่เจี๋ยไปที่ห้องที่ถัดจากอาคารตรงข้าม

“เสี่ยวเจี๋ย ฉันอยากถามเธอมาตลอด เธออย่าโกหกฉันนะ”

เมื่อเห็นตวนมู่เจี๋ย หยางยี่แทบรอไม่ไหวที่จะถามคำถามหนึ่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่เขากังวลมากที่สุดในขณะนี้ “เธอสามคนไปที่ฐานที่มั่นของฮูกดาร์คและองค์กรสืบทอดจิตวิญญาณ และจัดการฐานที่ลับเก่าเขาทิ้ง”

อันที่จริง หยางยี่มีลางสังหรณ์ในใจว่า ตวนมู่เจี๋ยและคนอื่นๆ ทำเช่นนี้ตั้งนานแล้ว

อย่างไรก็ตาม หยางยี่จะไม่แน่ใจจนกระทั่งเขาได้รับคำตอบเพื่อยืนยัน

ตอนนี้เห็นแล้ว หยางยี่จะถามข้อสงสัยทั้งหมดในใจของเขาอย่างแน่นอน

ตวนมู่เจี๋ยเหลือบมองหยางยี่ และยิ้ม “ปกติพี่ยี่ฉลาดมากนี่ ทำไมครั้งนี้ถึงกลายเป็นคนโง่ไปได้?”

แม้ว่าตวนมู่เจี๋ยไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่เขาก็ยอมรับว่าทั้งสามคนทำสิ่งนี้

เธอได้ส่งเถียนเถียนไปที่ประตูวิลล่าที่เสิ่นเสวี่ยอาศัยอยู่ในเวลานั้น ถ้าหยางยี่ยังเดาไม่ถูก นี่ตฝไม่ใช่สไตล์ของหยางยี่

“ฉันเดาได้นานแล้ว ในกลุ่มคนที่ฉันรู้จัก เธอสามคนมีพลังมากที่สุด”

หยางยี่พยักหน้าและถามอีกครั้ง “แต่ฉันก็ยังอยากรู้ ตำแหน่งของเถียนเถียนกษัตริย์ยังไม่รู้เลย เธอรู้ได้ยังไง?”

เรื่องนี้หยางยี่รู้สึกสงสัยมาโดยตลอด

เขารู้ว่าเสี่ยวเจี๋ยและคนอื่นๆ มีความสามารถอะไรบ้าง แต่เขาก็รู้ว่าพวกเขาไม่มีหน่วยข่าวกรองที่สมบูรณ์อย่างเซี่ยอู๋จุนและคนอื่นๆ

แม้ว่าจะมีก็ไม่สามารถแม่นยำได้เท่ากับองค์กรข่าวกรองของกษัตริย์

ดังนั้นเขาจึงไม่เคยเข้าใจว่าเสี่ยวเจี๋ยและคนอื่นๆ พบฐานที่มั่นของอีกฝ่ายได้อย่างไร

“เราย่อมมีวิธีของเรา”

ตวนมู่เจี๋ยยิ้มอย่างลึกลับให้หยางยี่ แล้วพูดอย่างเข้มงวด “ครั้งนี้ที่ฉันขอให้พี่มาที่นี่ ฉันไม่ได้แค่ขอให้พี่ช่วยทำระเบิด ฉันตั้งใจจะบอกพี่ถึงสถานะที่แท้จริงของเราด้วย”

“สถานะที่แท้จริงเหรอ?”

หยางยี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและมองตวนมู่เจี๋ยด้วยความประหลาดใจ