บทที่ 311 ตัวตนของหยางยี่

“พี่ยี่ เกี่ยวกับเรื่องเศษซากนั้น มันเป็นเรื่องใหญ่มากนะ ตอนนี้พี่รีบกลับไปเอาเศษซากที่มีอยู่ในมือทั้งสองชิ้นมา”

ตอนนี้สีหน้าของตวนมู่เจี๋ยก็เคร่งขรึมขึ้นอย่างยิ่ง เมื่อมองดูหยางยี่พูดอย่างตั้งใจ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ผู้คนคาดไม่ถึงคือ หยางยี่ปฏิเสธ

“เสี่ยวเจี๋ย ฉันไม่มีปัญหาถ้าจะนำมันมา ตอนนี้หล่อแกเฉียนคุนและเศษซากส่วนใหญ่อยู่ในมือของพวกคุณ ฉันเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ไม่สู้ให้พวกคุณเอาไปศึกษา”

“แต่ว่า ช่วงนี้มีเรื่องที่น่าเคลือบแคลงอยู่หลายเรื่องจริงๆ ดังนั้น ทั้งตัวตนของพวกคุณ ความลับของหล่อแกเฉียนคุน......และเรื่องตัวตนของฉัน ตกลงปกปิดอะไรอยู่กันแน่ พวกคุณต้องบอกฉันให้หมด”

หยางยี่ก็พูดอย่างจริงจังมาก

ตั้งแต่เด็กหยางยี่ แท้จริงแล้วเป็นเด็กกำพร้า เขาปฏิเสธสิ่งนี้ไม่ได้

แต่ใดๆเด็กกำพร้าทั้งหมดมีแม่ผู้ให้กำเนิดแน่นอน แม้แต่หยางยี่ก็ไม่มีข้อยกเว้น!

และเมื่อได้ฟังคำพูดของตวนมู่เจี๋ย ก็ยิ่งทำให้หยางยี่ข้องใจมากขึ้น

เขามีลางสังหรณ์นิดหน่อย ว่าตัวตนของสามคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่!

อย่างน้อยๆ ในขอบเขตของเขาที่รู้ในตอนนี้ ก็ไม่เคยได้ยินหรือได้เห็นมาก่อนแน่นอน

เมื่อได้ฟังคำพูดของหยางยี่แล้ว สีหน้าของตวนมู่เจี๋ยก็ค่อยๆเปลี่ยนไป

ในขณะเดียวกันนั้น ข้างๆเขา สีหน้าของเอ้อร์สุ่ยและน้องเยวี่ยก็เปลี่ยนไปแล้ว

“พี่ยี่ คำถามที่แรก ฉันสามารถตอบพี่ได้”

“คำถามที่สอง ฉันก็สามารถบอกเรื่องข่าววงในได้นิดหน่อย”

“แต่คำถามที่สาม ฉันตอบพี่ไม่ได้แน่นอน”

ตวนมู่เจี๋ยมองเข้าไปในแววตาของหยางยี่อย่างรู้สึกผิด

ไม่ใช่ว่าเธอไม่เต็มใจบอกหยางยี่ แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถบอกหยางยี่ได้

เมื่อพูดออกมา ไม่ว่าจะเป็นหยางยี่หรือพวกเขา ล้วนแต่จะได้รับความเสียหายทั้งนั้น

“ทำไม? เหตุผลล่ะ?”

หยางยี่ลุกขึ้นยืนจากโซฟา สีหน้าดูตื่นเต้นเล็กน้อย

เขารู้อยู่แล้ว ว่าเขาไม่ใช่เด็กกำพร้า เขาก็เป็นคนที่มีพ่อมีแม่ ณ จุดนี้ ในที่สุดก็ได้รับการยืนยันแล้ว

แต่ว่า เสี่ยวเจี๋ยกลับไม่เต็มใจบอกเขา เพื่ออะไรกันแน่？

ตัวตนของเขา ไม่สามารถเปิดเผยได้งั้นหรือ?

“ถ้าฉันพูดไปแล้ว มันจะคุ้มค่ากับที่ชาวบ้านในหมู่บ้านต้องตายไปได้อย่างไร?”

ตวนมู่เจี๋ยก็เพิ่มน้ำเสียงและพูดอย่างหนักแน่น

แต่ในขณะเดียวกัน ดวงตาของเธอก็ค่อยๆเป็นสีแดงๆ

เมื่อเห็นตวนมู่เจี๋ยเช่นนั้น หยางยี่ก็สะเทือนใจ จึงทำสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ

ในชั่วขณะหนึ่ง ก็ปรากฏภาพครอบครัวขึ้นในจิตใจเขา ทำให้เกิดอารมณ์สับสน

เขายังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงพูดไม่ได้? เห็นได้ชัดเลยว่าเป็นเรื่องของเขา ทำไมเขากลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย?

ที่ทุกคนทำมาทั้งหมด ก็เพื่อเขาเหรอ?

“พี่ยี่ ขอโทษนะ มีเพียงเรื่องนี้เท่านั้น ที่ตอนนี้ฉันยังไม่สามารถบอกพี่ได้จริงๆ”

ตวนมู่เจี๋ยส่ายหัว แม้ว่าจะมีคำขอโทษในคำพูด แต่กลับไม่มั่นใจเลย

และเมื่อหวงเย่วเห็นฉากนี้ตรงหน้า ก็ไม่สามารถทนเห็นความเศร้าได้ จึงหันศีรษะไปเช็ดน้ำตาอย่างเงียบๆ

เอ้อร์สุ่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ได้แต่ยืนอยู่เงียบๆ