บทที่ 312 ตัวตนที่แท้จริงของทั้งสามคน

หยางยี่ยิ้ม จากนั้นก็กล่าวลากับเสิ่นเสวี่ยสองคน แล้วขับรถออกไปจากวิลล่าอีกครั้ง เพื่อเตรียมมุ่งหน้าไปที่ถนนขายของโบราณ

ครั้งนี้ไม่ต้องให้ตวนมู่เจี๋ยมารับเขาอีก ตัวหยางยี่เองก็ชำนาญเส้นทางดีแล้ว เมื่อมาถึงห้องที่พวกเขาอยู่

เมื่อมาถึงห้องนั่งเล่นแล้ว หยางยี่ก็ไม่รอช้า ส่งเศษซากทั้งสองชิ้นให้ตวนมู่เจี๋ยโดยตรง และตวนมู่เจี๋ยก็หยิบกล่อง เศษซากที่เก็บไว้ออกมาแล้วหยิบเศษซากทั้งหมดออกมาวางไว้บนโต๊ะ

เมื่อมองดูเศษซากบนโต๊ะทั้งสามสิบหกชิ้น บนใบหน้าของตวนมู๋เจี๋ยก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความตื่นเต้น

“ในที่สุดก็รวบรวมมาได้แล้ว”

ตวนมู่เจี๋ยพูดและถอนหายใจออกมาอย่างหนัก บนใบหน้าก็มีรอยยิ้มแห่งความโล่งใจ

เศษซากที่มีอยู่ในมือเหล่านี้ก็เพียงพอแล้ว

ในส่วนเรื่องของสถานที่นั้น พวกเขารู้ดีอยู่แล้ว

“เสี่ยวเจี๋ย ตอนนี้พวกคุณควรจะบอกได้แล้ว ว่าตัวตนของพวกคุณคืออะไรกันแน่?”

หยางยี่นั่งบนโซฟา หยิบน้ำที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาเปิดดื่ม

เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสามก็หันกลับ ไปมองหน้าหยางยี่พร้อมกัน แล้วมามองหน้ากันอีกครั้ง

“พี่ยี่ พวกเราจะไม่ปิดบังพี่แล้ว ให้ฉันเป็นคนพูดกับพี่ก่อนนะ พี่ก็คงจะอยากรู้มาโดยตลอด”

หวงเย่วได้ยินเช่นนั้น ก็เม้มปากเบาๆ แล้วมองไปที่หยางยี่

หยางยี่พยักหน้า ไม่ตอบ และรอให้หวงเย่วพูดต่อ

“พี่ยี่ พี่ยังจำได้ไหมว่าคราวที่แล้วตอนที่พวกเราไปกินข้าวด้วยกันที่แผงขายอาหารจางจิ้เรื่องที่ฉันดึงผมสีขาวของพี่ออกมา?”

เมื่อฟังหวงเย่วพูด หยางยี่ก็ตกตะลึง กลับมานึกคิดอย่างถี่ถ้วน เขาพึ่งจะนึกออกว่าในตอนนั้นมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงๆ

จากนั้นก็พยักหน้ารับ

เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ถ้าหวงเย่วไม่พูดถึงมัน ตัวเขาเองก็เกือบจะลืมไปแล้ว ทำไมน้องเยวี่ยถึงพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาตอนนี้ล่ะ?

จริงๆแล้วตัวตนของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกัน?

ดูหยางยี่จะมีเรื่องที่น่าสงสัยและไม่เข้าใจ หวงเย่วจึงหัวเราะ จากนั้นก็พูดต่อว่า : “จริงๆแล้วตอนนั้น พวกเรายังไม่ทราบตำแหน่งที่แน่นอนว่าองค์กรฮูกดาร์คกับองค์กรสืบทอดจิตวิญญาณทั้งสององค์กรนี้ตั้งอยู่ที่ไหน แต่ในเวลานั้นคุณได้เปิดเผยต่อพวกเรา พูดว่าเถียนเถียนก็อยู่ในมือพวกเขา”

“และตัวตนของฉัน คือผู้ทำนาย”

“ฉันดึงเส้นผมสีขาวเหล่านั้นบนหัวคุณ เพื่อนำมาใช้วิเคราะห์หาตำแหน่งที่ตั้งของเถียนเถียน นั้นคือสิ่งที่จะ

เกิดขึ้นเมื่อตอนนั้น ตอนนี้คุณเข้าใจแล้วใช่มั้ย?”

หลังจากฟังหวงเย่วอธิบาย หยางยี่แค่รู้สึกว่าความคิดของตัวเองถูกโค่นล้มอีกครั้ง ทำเอาเขาพูดไม่ออก

หลังจากนั้น ก็ค่อยๆถามต่อว่า : “ผู้ทำนาย เป็นอาชีพเหรอ?”

หวงเย่วส่ายหัว และอธิบายอีกครั้งว่า : “ผู้ทำนาย ไม่ได้เป็นชื่อทั่วๆไปที่คนในสายงานนี้ใช้เรียกคนที่มีความสามารถแบบนี้ พูดง่ายๆก็คือ หมอดู”

“อันที่จริงปรมาจารย์ทำนายดวงที่ผู้คนเข้าใจกันในตอนนี้ คนเหล่านั้นล้วนหลอกใช้คำทำนายในนามของนักทำนายเท่านั้น ถ้าบรรลุถึงระดับสูงแล้ว ไม่เพียงสามารถคาดเดาชะตาชีวิตคนได้ ยังสามารถคาดเดาลิขิตสวรรค์ได้ด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ยังสามารถฝืนชะตาฟ้าลิขิต ทำลายกฎแห่งธรรมชาติ”

หวงเย่วยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้และพูดเสริมว่า : “แต่คนแบบนี้ก็คือบุคคลในระดับตำนานกับฉันครึ่งชั่วโมงก็ยกขึ้นมาไม่ไหว ฉันก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อนเลยว่าผู้ทำนายคนใดที่สามารถฝืนชะตาฟ้าลิขิตได้จริงๆ”

ฝืนชะตาฟ้าลิขิต?

ตอนนี้หยางยี่สับสนไปหมดแล้ว

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เด็กสาวที่เติบโตมาด้วยกันกับเขาในหมู่บ้านเดียวกัน จริงๆแล้วสามารถทำนายดวงชะตาได้

“งั้น คุณสามารถดูดวงชะตาชีวิตของฉันได้มั้ย?”