บทที่ 313 เซี่ยอู๋จุน

“เพราะการปล้นสุสานทำให้สูญเสียบุญกุศล และยังมีผลเสียให้อายุขัยสั้นลง ฉันแค่ไม่อยากเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงเพื่อเงินเพียงเล็กน้อย”

ตวนมู่เจี๋ยยิ้ม และอธิบายอีกครั้งว่า : “ดังนั้นงานของฉันจึงหนีไม่พ้นที่จะเกี่ยวข้องกับหลุมฝังศพ พูดง่ายๆก็คือฉันสามารถคาดเดาเหตุการณ์รอบๆ ตัวฉันได้ แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าตำแหน่งทั้งหมด”

เมื่อได้ฟังเพียงสองสามประโยค หยางยี่ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาใดมากนัก

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ฟังถึงประโยคสุดท้ายแล้ว เขากลับเบิกตากว้าง และถึงกับลุกขึ้นยืน!

ค้นหาตำแหน่งจากร่องรอย!

“เสี่ยวเจี๋ย ความหมายของคุณคือ?”

หยางยี่มองตวนมู่เจี๋ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ อันที่จริงก็คาดเดาความเป็นไปได้บางอย่างในใจของเขาได้แล้ว แค่ยังไม่กล้ายืนยันเท่านั้น

“ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนพวกเราเคยพูดถึงกันมาแล้วเหรอ?”

ตวนมู่เจี๋ยยิ้มและพูดว่า : “บนหล่อแกเฉียนคุนจะแสดงตำแหน่งร่องรอยให้เห็น พวกเราหามันเจอแล้ว พวกเราแค่ยังเข้าไปไม่ได้เท่านั้น”

“หากคิดจะเข้าไป ก็ต้องมีกุญแจ และกุญแจก็คือเศษชิ้นส่วนเหล่านี้ที่อยู่บนโต๊ะนี้”

เมื่อพูดอย่างนั้นแล้ว สายตาของตวนมู่เจี๋ยก็มองไปที่เศษชิ้นส่วนเหล่านั้น

ดูจากที่เห็น เศษชิ้นส่วนที่มีอยู่เหล่านี้ก็เพียงพอแล้ว

แต่......

“ฉันเชื่อว่าคนที่มีเศษชิ้นส่วนเหล่านี้ จะต้องปรากฏตัวขึ้นมาหลังจากนี้แน่นอน”

ตวนมู่เจี๋ยเผยรอยยิ้มออกมาน้อยๆ

หยางยี่ขมวดคิ้วและสังเกตเห็นความผิดปกติในคำพูดของตวนมู่เจี๋ย

“เสี่ยวเจี๋ย ความหมายของคุณคือร่องรอยตำแหน่งบนหล่อแกเฉียนคุนนี้ ไม่ได้มีเพียงพวกคุณที่ค้นพบเท่านั้น แต่ยังมีคนอื่นที่มีอีกเหรอ?”

ตวนมู่เจี๋ยพยักหน้าและพูดว่า : “โดยปกติ ผู้คนบนโลกนี้มีอยู่มากมาย แต่คนที่มีความสามารถนี้ก็มีไม่มาก ถ้าพวกเราสามารถคาดเดาได้ คนอื่นก็ต้องทำได้เหมือนกัน แค่แต้มต่อในมือของพวกเรามีมากกว่าพวกเขาเท่านั้น”

ในตอนนั้นหลังจากที่ทั้งสามเข้าร่วมพิธีแต่งงานของหยางยี่แล้ว พวกเขาก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งร่องรอยของหล่อแกเฉียนคุน

แต่เมื่อพวกเขามาถึง ก็พบว่ามีคนมาถึงก่อนแล้ว

แต่โชคยังเข้าข้างพวกเขาที่คนเหล่านั้นก็ยังเข้าไปไม่ได้เหมือนกับพวกเขาทั้งสาม

ถ้าคิดที่จะเข้าไปก็ต้องทำตามเงื่อนไขบางประการก่อน ถ้าไม่ใช้หล่อแกเฉียนก็ต้องรวบรวมชิ้นส่วนให้ได้จำนวนหนึ่งเสียก่อน ถึงจะสามารถเข้าไปได้

“เสี่ยวเจี๋ย ฉันคิดว่าเราจำเป็นที่จะบอกกษัตริย์เกี่ยวกับเรื่องนี้ เพื่อส่งทหารมาเพื่อมาคุ้มกันสถานที่นี้ พวกเราจะได้วางใจ”

หลังจากหยางยี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าก็จริงจังขึ้นมา

ในสายตาหยางยี่ ก็จำเป็นต้องส่งทหารไปปกป้องร่องรอย

อย่างไรเสีย ถ้าผ่านไปสักพัก ถ้าคนขององค์กรตำนานเทพส่งสิบสองราชาสวรรค์ออกไปที่เสินโจว ร่องรอยนั้นก็ไม่สามารถเก็บซ่อนไว้ได้

เมื่อถึงเวลานั้น ก็ใช่ว่าพวกเขาพูดอะไรแล้วมันจะเป็นอย่างนั้น

“ไม่ได้! พี่ยี่ เรื่องนี้คุณไม่สามารถบอกเซี่ยอู๋จุนให้รู้ได้”

สีหน้าของตวนมู่เจี๋ยเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

“ทำไมล่ะ?”

หยางยี่ถามด้วยความสงสัย และไม่เข้าใจว่าทำไมตวนมู่เจี๋ยต้องพูดถึงกษัตริย์ด้วยท่าทีที่ระมัดระวัง

เป็นไปได้ไหมว่าพวกเราทั้งสี่คนก็สามารถต้านทานกลุ่มผู้แข็งแกร่งอีกกลุ่มที่มุ่งหน้าไปยังร่องรอยได้?

“ฉันจะไม่พูดอะไรไปมากกว่านี้ แต่ฉันมีเรื่องหนึ่งที่ต้องพูดกับคุณ”

“เซี่ยอู๋จุน ไม่ได้เป็นคนอย่างที่คุณคิดหรอกนะ ทุกคนต่างมีสองด้าน อย่างน้อยๆก็ในสายตาของฉัน”