บทที่ 317 ทำนายดวงชะตา

“ราชาเทพ? เป็นยังไงบ้าง?”

เงาสองเห็นหมายเลขโทรศัพท์ของหยางยี่ ยังสงสัยว่าหยางยี่โทรผิดหรือเปล่า จึงถามไปด้วยความสับสนนิดหน่อย

ราชาเทพไม่ใช่พึ่งออกไปเหรอ ทำไมโทรมาเร็วขนาดนี้?

“ตอนนี้รีบส่งโทรศัพท์ให้เสวี่ยเอ๋อ”

น้ำเสียงของหยางยี่ทั้งเร่งรีบและหนักแน่น ไม่มีเวลาให้ล่าช้าแล้ว

เงาสองเมื่อได้ฟังน้ำเสียงของหยางยี่แล้ว ก็รับรู้ได้ว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ รีบเดินไปในห้องนั่งเล่น และส่งโทรศัพท์ให้เสิ่นเสวี่ย

“คุณผู้หญิง ใต้เท้ามีเรื่องที่จะคุยกับท่าน”

เสิ่นเสวี่ยฟัง ก็ตะลึงไปแป๊บหนึ่ง มองใบหน้าร้อนรนของเงาสองอย่างสงสัย

พี่ยี่ไม่ใช่ว่าพึ่งออกจากบ้านไปเมื่อไม่นานนี้มานี้เหรอ? ทำไมถึงโทรมาอีก?

ไม่เพียงแต่ไม่โทรหาตัวเอง กลับใช้โทรศัพท์ของเงาสองโทร

“พี่ยี่ เกิดอะไรขึ้น?”

“เสวี่ยเอ๋อ ฟังนะ จำสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้”

เสียงของหยางยี่หนักแน่น “คุณเตรียมตัวให้พร้อม ฉันจะส่งเงาสองไปปกป้องพวกคุณออกจากเมืองหลวง เรื่องเหตุผล ก็ไม่ต้องถามเยอะ จำเอาไว้ว่าต้องดูแลตัวเองและเถียนเถียนให้ดี”

เสิ่นเสวี่ยยังไม่คิดที่จะถามอะไร ฟังจากน้ำเสียงที่หนักแน่นจริงจังของหยางยี่ทางโทรศัพท์แล้ว ก็รู้เลยว่ามีเรื่องเกิดขึ้นแน่ เธอจึงหุบปากเงียบไม่พูดอะไร

ในใจเธอเข้าใจว่าต้องเกิดเรื่องแน่นอน แต่จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นนั้น เธอก็ไม่รู้แน่ชัด

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”

เสิ่นเสวี่ยตอบอย่างจริงจัง

“อืม เอาโทรศัพท์ให้เงาสองเถอะ”

น้ำเสียงของหยางยี่ร้อนรนนิดหน่อย สีหน้าก็จริงจังมาก

กลัวว่าทางด้านเซี่ยอู๋จุนจะเคลื่อนไหวเร็วกว่า เขากลัวว่ามันจะไม่ทันกาล

“ราชาเทพ!”

เงาสองรับโทรศัพท์มา รอคำสั่งครั้งต่อไปของหยางยี่อย่างจริงจัง

“เงาสองยังจำตอนนั้นที่ฉันพาคุณกับเงาหนึ่งมาที่บ้านเกิดของฉันได้ไหม หมู่บ้านหลงหัว?”

“ตอนนี้คุณรีบพาเสวี่ยเอ๋อและเถียนเถียน ไปอยู่ที่บ้านเกิดของฉัน ถ้าไม่ได้มีสายจากฉัน พวกคุณก็ไม่ต้องออกมาจากที่นั่น!”

“ยังมีบ้านไม้ตีนเขา ฉันเชื่อว่าคุณจำได้ คนที่อาศัยอยู่ในนั้นคือคนที่ฉันรู้จัก ถ้าเขาถาม คุณก็บอกเขาไปว่าเถียนเถียนและเสวี่ยเอ๋อคือภรรยาและลูกของฉัน”

ชั่วขณะหนึ่งเงาสองก็อดไม่ได้ที่จะเงียบ เขาก็ไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ราชาเทพที่เคยควบคุมความสุขุมได้มาโดยตลอดตอนนี้ก็กลายเป็นคนที่ตึงเครียดมาก

แม้แต่ตอนที่ราชาเทพเผชิญหน้ากับกองทัพนับหมื่น ก็เหมือนกินลมชมวิว ไม่เคยอยู่ในสายตาเลยสักนิด

แต่ตอนนี้กลับ......

“ฉันเข้าใจแล้ว ตอนนี้ก็กำลังจัดการอยู่!”

เงาสองไม่กล้าล่าช้า รีบตอบทันที

“จำไว้ว่าเรื่องนี้ นอกจากคนที่อยู่ในวิลล่าไม่กี่คนตอนนี้ เรื่องนี้ห้ามรั่วไหลเด็ดขาด!”

“ขอรับ!”

พูดจบหยางยี่ก็วางสายไป

แต่หลังจากวางสาย ในใจเขาก็เหมือนกับคลื่นที่โหมซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง ไร้การเคลื่อนไหวเป็นเวลานาน

ไม่รู้ว่าทำไม เขามีลางสังหรณ์ที่แม่นเสมอ รู้สึกว่าจะเกิดเรื่องขึ้น

ชั่วขณะหนึ่งบรรยากาศบนรถก็เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดมาก ตวนมู่เจี๋ยและทั้งสามคนไม่พูดอะไร

“น้องเยวี่ย คุณดูดวงเป็นไหม?”

“ได้โปรดช่วยตรวจดูให้หน่อยว่าครั้งนี้เถียนเถียนกับเสิ่นเสวี่ยจะเกิดเรื่องไหม?”